Γράφει ο Γιώργος ΚαραγεώργοςΚαι φτάνει φίλε μου κάποτε η στιγμή που δεν μπορείς άλλο, που βαριέσαι να ασχοληθείς πια, που κουράζεσαι, και ψιθυρίζεις μέσα σου ένα δυνατό “άι στο διάολο”.Φτάνει κάποτε εκείνη η ευλογημένη στιγμή, που ανοίγεις τα μάτια σου και βλέπεις μπροστά σου την αλήθεια ολόγυμνη, που κοιτάζεις πίσω σου και μετράς κόπους, προσπάθειες και αγώνες, μάταιους τελικά.

 

Αγώνες δικούς σου, που κάποιοι ηλίθιοι ποτέ τους δεν τους κατάλαβαν, και ασφαλώς ποτέ τους δεν τους εκτίμησαν.

 

Αγώνες που έδωσες για την σωτηρία!

 

Όχι για την δική σου σωτηρία, γιατί εσύ δεν την χρειάζεσαι, αλλά για την δική τους.

 

Αγώνες για να σώσεις μια άλλη ψυχή κι όχι την δική σου. Και νιώθεις πια κατάκοπος και απογοητευμένος.

 

Φτάνει κάποτε αυτή η άγια στιγμή που το μυαλό σου γυρίζει ανάποδα και παίρνεις την πιο μεγάλη και την πιο σπουδαία απόφαση.

 

Αποφασίζεις, ότι αρκετά ασχολήθηκες με τελειωμένα ναυάγια, αρκετά πάλεψες για να σώσεις κάτι που τελικά σωτηρία δεν έχει.

 

Που η ψυχούλα σου από μόνη της παίρνει την πρωτοβουλία και κάνει το ξεσκαρτάρισμα, και εκεί ακριβώς είναι που συνειδητοποιείς πόση πολύ σαβούρα υπήρχε σε σωρούς μέσα στην “αυλή” σου.

 

Αποφασίζεις, ότι λίγοι είναι εκείνοι που είδαν τι έκανες τόσο καιρό τώρα, και ακόμη πιο λίγοι εκείνοι που αναγνώρισαν τον αγώνα σου.
Αποφασίζεις, ότι μοναχά για αυτούς τους πολύ λίγους, που πραγματικά το αξίζουν, θα αφιερώσεις από εδώ και πέρα τον πολύτιμο χρόνο σου, και θα παλέψεις για αυτούς.

 

Αποφασίζεις, ότι έφτασε επιτέλους η ώρα για να ξαποστάσεις, για να ησυχάσεις, για να λυτρωθείς, για να αναπνεύσεις λίγο καθαρό αέρα, και για να ζήσεις.

 

Να διώξεις μακριά και να στείλεις στον διάολο όλους τους αχάριστους, τους εγωιστές, τους παρτάκηδες, τους άχρηστους, και τους τελειωμένους.

 

Τότε είναι η στιγμή που ξεκινάς το μέτρημα, αφαιρώντας από την λίστα σου όλους εκείνους που τελικά ήταν λίγοι, που ήταν εκεί για να πάρουν μονάχα, και για να φθείρουν την ψυχή σου.

 

Αυτή ακριβώς η στιγμή της αλήθειας, της κόπωσης και της μεγάλης απόφασης λέγεται…

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

 

Πηγή

 Να μην φοβόμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι στην ζωή μας με ορκισμένους εχθρούς, άλλα να φοβόμαστε τους ύπουλους »φίλους»,διότι είναι η χειρότερη πάστα ανθρώπων και είναι δύσκολο να τους καταλάβεις. Με αποτέλεσμα να έχουνε κερδίσει χρόνο στην ζωή μας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο ύπουλος άνθρωπος είναι υποκριτής και κρυφός και λειτουργεί πάντα βάση σκοπιμότητας.»…Έχει γλυκερή μορφή,ώστε να ξεγελά και να πλησιάζει τους άλλους και είναι εξαιρετικός κόλακας σε μια προσπάθεια να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Η ζήλια που νοιώθει για τους άλλους γίνεται ανομολόγητος φθόνος.

 

Αυτό τον οδηγεί στην βολική μέθοδο ώστε να μειώνει την αξία των άλλων με συκοφαντίες,διότι δεν μπορεί να αντέξει την ευθεία αναμέτρηση…»(Ι.kant).

Ο ύπουλος άνθρωπος δρα πάντα πισώπλατα και προσπαθεί να ενισχύσει την θέση του εξαπολύοντας ΔΙΑΒΑΛΜΑΤΑ εναντίον ανθρώπων που ζηλεύει αλλά και εναντίον εκείνων που τον καταλάβανε και τον απορρίψανε.

Ότι κάνει όμως το κάνει με πονηριά,με μαεστρία και μελετώντας την ψυχολογία του ανθρώπου που πλησιάζει,ώστε να τον κάνει να τα πιστέψει και να τον επηρεάσει.

Θα κινηθεί με μεθοδικότητα και τακτική.Αφού ψυχολογήσει το θύμα του, θα παρουσιάσει ένα προσωπείο ευχάριστο,γλυκό και καλοσυνάτο ώστε να κερδίσει έδαφος και εμπιστοσύνη.

Έπειτα αφού εξασφαλίσει κάπως την »φιλία» θα αρχίσει την χειραγώγηση.

Θα προσπαθήσει να χειραγωγήσει και να επηρεάσει το θύμα του σε πολλά θέματα της ζωής του με κακότητα,ακόμα και να το απομονώσει από άτομα.

Θα αρχίσει να θάβει τρίτα άτομα και να βάζει διαβάλματα εναντίον τους.

Διαβάλματα εναντίον αυτών που ζηλεύει ή αυτών που τον απορρίψανε.

Ο ύπουλος ο άνθρωπος δεν λειτουργεί ποτέ αυθόρμητα αλλά μετράει την κάθε του κίνηση την όποια έχει σκεφτεί πολύ καλά με πονηριά και σκοπό.

Πλησιάζει τους άλλους πάντα με κάποιο σκοπό.

Κυρίως σε ένα άτομο το οποίο ζηλεύει πολύ θα προσπαθήσει να κινηθεί με μεθοδικότητα στο φιλικό του περιβάλλον για να του κάνει κακό μέσα από συκοφαντίες και διαβάλματα ώστε να στρέψει άτομα εναντίον του.

ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ Ο ΥΠΟΥΛΟΣ ΘΑΒΕΙ-ΣΥΚΟΦΑΝTΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΛΛΕΙ.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι αδίστακτοι.Δεν έχουνε αξίες,ούτε αξιοπρέπεια και σίγουρα η φιλία δεν έχει καμία έννοια για αυτούς όπως και καμία άλλη ανθρώπινη σχέση.

Η μόνη αξία που έχουνε είναι το συμφέρον και το υπερεγώ τους.

Είναι άνθρωποι με ιδιαίτερη μαεστρία που δεν θα διστάσουν κιόλας με δάκρυα στα μάτια και παίζοντας θέατρο,με πραγματικά περίτεχνα ψέματα να προσπαθήσουν να πέσουν τους άλλους για την δήθεν »καλή»τους προαίρεση και την »κακή»προαίρεση του ανθρώπου που φθονούν.

Αυτό που προδίδει κάπως την υπουλότητα αυτών των ανθρώπων κατά κανόνα είναι ο ΦΘΟΝΟΣ,διότι δεν αντέχουν την ευτυχία και την ανωτερότητα των άλλων και όση μαεστρία και να έχουνε ,ο φθόνος είναι τόσο ισχυρό πάθος που ΔΕΝ ελέγχεται. Κάποια στιγμή θα τους ξεφύγει και θα τον εκφράσουν.

 

Ένα άλλο στοιχείο είναι η υποκρισία η όποια κάποια στιγμή θα φανεί.Δεν μπορεί να παίζει θέατρο ένας άνθρωπος συνέχεια και κάποια στιγμή θα βγάλει την μάσκα.

Πχ ένα χαρακτηριστικό είναι ενός τέτοιος άνθρωπος να θάβει άτομα και ταυτόχρονα να προσπαθεί να κάνει παρέα με αυτούς που θάβει. Να φάσκει και να αντιφάσκει συνέχεια και να προδίδει την πονηριά του.

Το όλο θέατρο των ύπουλων ανθρώπων τελειώνει,κυρίως με άσχημο τρόπο και με αυλαία που πέφτει απότομα διότι αν και πονηροί,ένα πράγμα δεν μπορούνε να το προβλέψουν : την νοημοσύνη των άλλων.

Διότι ναι μεν έχουνε επιτυχία στους ηλίθιους και αυτό ικανοποιεί το εγώ τους αλλά »γκρεμοτσακίζονται» όταν έχουν την ατυχία να πέσουν σε έξυπνους ανθρώπους.

Ο ύπουλος ο άνθρωπος εν τέλει δεν κερδίζει τίποτα στην ζωή του,διότι με την συμπεριφορά του απομακρύνει αξιόλογους ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα αποκτάει και εχθρούς.

Αυτό όμως φαίνεται να μην τους νοιάζει ,αφού το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπουνε την ζωή τους είναι μόνο το συμφέρον.

Όταν αντιληφθούν ότι ο άλλος τους έχει καταλάβει, το προσωπείο τους πέφτει(δεν έχει νόημα πλέον),βγάζουν τον αληθινό τους εαυτό,ενίοτε και με επιθετικότητα αλλά και σπασμωδικές κινήσεις…αλλά πάντα συνεχίζουν τον δρόμο τους για το επόμενο θύμα.Δεν τους πτοεί τίποτα.

Καλύτερα στην ζωή μας να ερχόμαστε αντιμέτωποι με ξεκάθαρους εχθρούς παρά με ύπουλους ανθρώπους οι οποίοι μπορεί και να εισβάλουν στην ζωή μας πάντα με κακό σκοπό.

 

Επίσης να φροντίζουμε πάντα να έχουμε αληθινούς ανθρώπους και καλούς φίλους μέσα στην ζωή μας διότι ακόμα και αν έχουμε την ατυχία να γνωρίσουμε έναν τέτοιο ύπουλο άνθρωπο,θα είναι πολύ πιο εύκολο να αντιληφθούμε την συμπεριφορά του και πολύ πιο ανώδυνο να τον απομακρύνουμε.

 

 

Πηγή

 

 

 

 

 

Χριστίνα Μπογιατζή

ΦΥΓΕ

Κλάψε και φύγε. Φύγε από εκεί που δε χωράς πια. Φύγε από εκεί που δεν αντέχεις.

Μας έφαγε η ηθική και μείναμε σαν κατακάθι στο φλυτζάνι του καφέ μπας κι αλλάξει η τύχη μας.

Μα όχι, καμιά καφετζού δε θα σου αλλάξει τη μοίρα όσους καφέδες κι αν πιεις.

Κλάψε και φυγε απο νεκρούς γάμους, απο κακούς ανθρώπους, απο ερείπια που δεν είναι δικά σου.

Κλάψε, πάρε το σακάκι σου και πέρνα τη πόρτα. Προσπαθήσαμε ξανά και ξανά κι όλο πνιγόμαστε στο ναό του Σολομώντα. Κι ήρθε κι ο Νώε να πάρει κιβωτό να βάλει μέσα ο,τι μπορεί.

Βρες σφυρί και φτιάξε κιβωτό, βάλε παιδιά και σκυλιά και ΦΥΓΕ απο ο,τι σε διχάζει, φυγε απ’ το ψέμα, φύγε απο τον κακό σου εαυτό δίπλα σε όποιον έμαθε μόνο τη θαλασσοταραχή.

Δεν είμαστε όλοι θεοί του Ολύμπου με τρίαινα του Ποσειδώνα.

Δεν είμαστε όλοι να διαλέξουμε με τη πρώτη το λιμάνι, μερικοί πεταχτήκαμε στα βράχια πολλές φορές για να βρούμε στεριά.

ΚΛΑΨΕ ΚΑΙ ΦΥΓΕ σου λέω κι αν σε πουν και δειλό ρίξε μια μούτζα.

Γεμίσαμε χαλασμένες εφηβείες και ψυχοφάρμακα απο γονείς που δε χώρισαν ποτέ.

Υπέγραψαν θανατική ποινή στην αλήθεια τους και πήραν μαζί τους, τα παιδιά τους.

Όχι δεν είμαι χαιρέκακη, όχι δεν είμαι άθεη.

Μα ξέρω να κλαίω και να φεύγω πια.

Ξέρω την αλήθεια και δε τη θυσιάζω για κανέναν Ποσειδώνα.

Xριστίνα Μπογιατζή

 

Πηγή

 

 

 

 

 

 

 

Παρατηρεί κανείς με θλίψη φίλοι μου, πως στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, κυριαρχεί σήμερα μια απάθεια. Μια παθητικότητα για αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν γύρω μας.

Η αδιαφορία είναι χειρότερη ακόμη και από το μίσος! Ακόμα και οι συγκρούσεις που προέρχονται από το μίσος, μπορεί κάτι νέο να γεννήσουν. Όμως η απάθεια και η αδιαφορία δεν γεννούν τίποτα, αντιθέτως «ερημοποιούν» την ανθρωπιά μας.

 

Γράφει ο Λευτερης Παπαεμμανουηλ

 

-«Ζήσε τη ζωούλα σου και όλα τα άλλα θα φτιάξουν από μόνα τους…»

 

-«Κοίτα τον εαυτούλη σου. Μην ασχολείσαι με τη δυστυχία και τη μιζέρια των άλλων, θα σε ρίξουν ψυχολογικά…»

 

– «Δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με τα κοινά, έχω πολλά πράγματα να κάνω…»

 

-«Επικεντρώσου μόνο στους στόχους σου! Μην ασχολείσαι με τα προβλήματα των άλλων…»

 

Ο καθένας δηλαδή στο…«μαντρί» του! Γιατί άραγε τόση αδιαφορία;

Όποια στιγμή και αν ρίξεις μια ματιά στην ειδησεογραφία της ημέρας, είναι σίγουρο πως θα πέσεις πάνω σε ειδήσεις που θα σε κάνουν να απορήσεις και να αναρωτηθείς: «Γιατί τόση αδιαφορία για τον συνάνθρωπο; Γιατί τόση απάθεια; Τι μας συμβαίνει»; «Δεν με νοιάζει για τίποτα και για κανέναν! Εγώ να είμαι καλά και ας γίνουν όλα στάχτη…» Αυτό το ευφυολόγημα, θα μπορούσε πολύ εύκολα να λειτουργήσει και ως ένα καλό “σλόγκαν” για τη σημερινή ελληνική κοινωνία.

 

Πρωταθλητές στην… “θεωρία” και από πράξη μηδέν! Απόμακροι προς τον συνάνθρωπο, αλλά επιτυχημένοι στην… “φιλανθρωπία του καναπέ”. Μέσα σε μια κοινωνία αδιαφορίας και απάθειας, φαντάζει κάπως παράδοξο το ότι, ενώ σχεδόν κανένας δεν κάνει τίποτα για να διορθώσει κάτι, ταυτόχρονα όλοι είμαστε πρόθυμοι να κριτικάρουμε και να κρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις.

 

Θα έλεγε κανείς πως, σε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, το κοινωνικό ενδιαφέρον μοιάζει να μειώνεται και να δίνει σταδιακά τη θέση του, στην αδιαφορία και στον ωχαδερφισμό. Αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, αδιαφορία για τον Θεό, αδιαφορία για την πορεία της χώρας.

 

Η αδιαφορία για μένα, είναι χειρότερη ακόμη και από το μίσος! Ακόμα και οι συγκρούσεις που προέρχονται από το μίσος, μπορεί κάτι νέο να γεννήσουν. Όμως η απάθεια και η αδιαφορία δεν γεννούν τίποτα, αντιθέτως “ερημοποιούν” την ανθρωπιά μας.

 

Όλοι σήμερα θέλουν μόνο να μιλούν. Ποιος έμεινε για να ακούσει τον άλλο; Τα πρόθυμα αυτιά είναι είδος υπό εξαφάνιση. Σφραγίστηκαν! Όλοι έγιναν φλύαροι πομποί. Ξεμείναμε όμως από δέκτες… Γεμίσαμε από γνώμες. Τα πληκτρολόγια έχουν… “πάρει φωτιά”. Ο ένας κρίνει τον άλλον… Ο ένας “διορθώνει” τον άλλον… Όλοι έχουμε το μερίδιο ευθύνης μας, για αυτήν την τραγική κατάσταση!

 

Ας αναλογιστούμε φίλοι μου, πόσες και πόσες ανθρώπινες τραγωδίες θα είχαν αποφευχθεί, αν υπήρχε ένα πρόθυμο αυτί, για να ακούσει ένα πρόβλημα την κατάλληλη ώρα… Ας μάθουμε να ακούμε και να αφουγκραζόμαστε τους γύρω μας. Κάποιες φορές είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου!!!

 

Πηγή