Η πρόσφατη ιστορία ενός μοναχικού ανθρώπου που ήρθε στη ζωή σχεδόν μόνος — και έτσι έφυγε

Μια ιστορία για τη μοναξιά, την αδιαφορία και την ανθρωπιά που χάθηκε

Σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας ζούσε ο Μαρίνος, ένας άνθρωπος που από πολύ μικρή ηλικία βρέθηκε να μεγαλώνει με τους θετούς γονείς του.

Ήταν ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα. Είχε αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας και δυσκολίες που επηρέαζαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τον κόσμο και επικοινωνούσε με τους γύρω του. Η διαφορετικότητά του όμως δεν έγινε ποτέ πραγματικά κατανοητή από το περιβάλλον του.

Όσο ζούσαν και οι δύο θετοί γονείς του, οι άνθρωποι γύρω τους κρατούσαν τουλάχιστον τα προσχήματα. Δεν σχολίαζαν πάντοτε ανοιχτά την κατάστασή του, όμως ουσιαστική στήριξη δεν υπήρξε σχεδόν ποτέ.

Οι ίδιοι οι γονείς του, άνθρωποι κουρασμένοι και επιβαρυμένοι από τα δικά τους προβλήματα, συχνά τον έκριναν και τον κατέκριναν για πράγματα που δεν μπορούσε εύκολα να αλλάξει.

Η θετή μητέρα του ήταν ένας δύσκολος και παρεμβατικός άνθρωπος, με έντονες μεταπτώσεις στη διάθεσή της. Ο θετός πατέρας του ήταν περισσότερο απόμακρος και τυπικός.

Και γύρω τους υπήρχαν συγγενείς που παρακολουθούσαν από απόσταση.

Σχόλια, ψίθυροι, κουτσομπολιό.

Στήριξη, όμως, σχεδόν από πουθενά.

Στο σχολείο η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη. Ο Μαρίνος δεχόταν κοροϊδίες και bullying. Κάποια παιδιά δεν ήθελαν να κάνουν παρέα μαζί του, φοβούμενα μήπως τα κοροϊδέψουν κι εκείνα.

Και τότε ακόμη, οι γνώσεις για τον αυτισμό ήταν πολύ περιορισμένες. Δεν υπήρχε η σημερινή ενημέρωση και κατανόηση.

Έτσι το παιδί μεγάλωνε όλο και πιο μόνο.

Η μοναδική του πραγματική συντροφιά ήταν η φαντασία του.

Έφτιαχνε ιστορίες μέσα στο μυαλό του, όμορφους κόσμους στους οποίους μπορούσε να χαθεί για λίγο. Εκεί δεν υπήρχε η απόρριψη που συναντούσε έξω.

Όμως η συνεχής απόρριψη άφηνε μέσα του σημάδια.

Σιγά-σιγά άρχισε να αισθάνεται ότι ήταν άχρηστος, ανεπαρκής, ότι δεν άξιζε την αγάπη των άλλων.

Προσπάθησε να βελτιώσει τον εαυτό του. Προσπάθησε να ενσωματωθεί. Προσπάθησε να κάνει φίλους.

Μάταια.

Κάποιοι τον πλησίαζαν από περιέργεια και μετά απομακρύνονταν. Άλλοι έρχονταν μόνο όταν ήθελαν κάτι από εκείνον. Όταν τελείωνε αυτό που είχαν να πάρουν, έφευγαν.

Κι όμως, ο ίδιος συνέχιζε να προσπαθεί να βοηθά τους άλλους όταν μπορούσε.

Δεν έπαψε να έχει καλή πρόθεση.

Δεν έμαθε να ανταποδίδει την κακία με κακία.

Τα χρόνια πέρασαν.

Ο θετός πατέρας του πέθανε.

Και τότε η ζωή έγινε ακόμη πιο δύσκολη.

Ο Μαρίνος έμεινε με τη θετή μητέρα του, η οποία πλέον ήταν ηλικιωμένη, ενώ εκείνος είχε περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του περιορισμένος στο σπίτι και φορτωμένος με ευθύνες που δεν του επέτρεπαν να δημιουργήσει τη δική του ζωή.

Κοινωνικά είχε απομονωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά.

Όταν έβγαινε από το σπίτι για μια βόλτα ή για τα απαραίτητα ψώνια, συναντούσε την ίδια ψυχρότητα.

Τυπικές κουβέντες.

Τυπικά χαμόγελα.

Καμία πραγματική προσπάθεια να τον γνωρίσει κάποιος.

Κανένας γείτονας δεν ρώτησε πραγματικά:

«Πώς περνάς; Πώς ζεις; Χρειάζεσαι κάτι;»

Ήταν σαν να υπήρχε και να μην υπήρχε ταυτόχρονα.

Κι έτσι άρχισε να αισθάνεται ότι ήταν το «μαύρο πρόβατο» παντού.

Κουτσομπολιά.

«Μην του κάνεις παρέα.»

«Μην του μιλάς.»

«Είναι περίεργος.»

«Δεν τον θέλουμε.»

Ακόμη και όταν κάποιος καλοπροαίρετος άνθρωπος πλησίαζε, συχνά απομακρυνόταν ύστερα από λίγο, επηρεασμένος από όσα άκουγε.

Κι εκείνος συνέχιζε να ζει με το ίδιο βάρος.

Χωρίς να απαιτεί από κανέναν να τον αγαπήσει.

Γιατί ήξερε κάτι πολύ απλό:

την αποδοχή δεν μπορείς να την απαιτήσεις με το ζόρι.

Ήθελε μόνο έναν άνθρωπο να του πει:

«Είμαι εδώ.»

Ο Μαρίνος είχε δυσλεξία, ήταν αδέξιος σε αρκετά πράγματα και δυσκολευόταν σε δραστηριότητες που για άλλους έμοιαζαν αυτονόητες. Όλα αυτά έγιναν ακόμη περισσότερες αφορμές για κοροϊδία.

Γέλια πίσω από την πλάτη του.

Καζούρα.

Υποτίμηση.

Και όμως, δεν έγινε ένας άνθρωπος γεμάτος μίσος.

Αυτό ίσως είναι ένα από τα πιο παράξενα και συγκλονιστικά σημεία της ιστορίας του.

Παρά όσα δέχτηκε, δεν ήθελε να κάνει κακό σε κανέναν.

Απλώς μαράζωνε μόνος.

Έβλεπε τους άλλους να έχουν φίλους, συγγενείς, ανθρώπους που τους περίμεναν, ανθρώπους που τους έλεγαν:

«Μην ανησυχείς, είμαι εδώ.»

Κι εκείνος δεν είχε σχεδόν κανέναν.

Ήξερε βέβαια ότι πολλά σπίτια έχουν προβλήματα. Ότι καμία οικογένεια δεν είναι τέλεια.

Υπήρχε όμως μια διαφορά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη κι όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, έχουν κάπου ένα στήριγμα.

Έναν άνθρωπο.

Μια αγκαλιά.

Ένα τηλέφωνο.

Ένα «έλα, κάτσε μαζί μας».

Ο Μαρίνος δεν είχε αυτό το στήριγμα.

Είχε μόνο την πίστη του στον Θεό.

Σε Εκείνον μιλούσε όταν δεν είχε σε ποιον άλλον να μιλήσει. Και ένιωθε, όπως πίστευε, ότι μέσα στη ζωή του υπήρχαν σημάδια της παρουσίας Του.

Οι άνθρωποι μπορεί να τον είχαν ξεχάσει.

Εκείνος όμως ένιωθε ότι ο Θεός δεν τον είχε ξεχάσει.

Και ύστερα ήρθε η τελευταία μεγάλη συμφορά.

Κάποια μέρα ξέσπασε φωτιά στο σπίτι.

Το σπίτι καταστράφηκε ολοσχερώς.

Και μέσα βρέθηκαν νεκροί δύο άνθρωποι.

Και τότε γεννήθηκε το πιο σκληρό ερώτημα:

Πώς γίνεται δύο άνθρωποι να βρίσκονται σε ένα σπίτι και η κοινωνία γύρω τους να μην αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει;

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μπορεί να ζει τόσο μόνος ώστε η απουσία του να μη γίνει αμέσως αντιληπτή;

Πού ήταν οι γείτονες;

Πού ήταν οι συγγενείς;

Πού ήταν έστω ένας άνθρωπος που θα ρωτούσε:

«Τι γίνεται με αυτούς τους δύο; Είναι καλά;»

Και τότε η ιστορία του Μαρίνου παύει να είναι μόνο η ιστορία ενός ανθρώπου.

Γίνεται ένα ερώτημα για όλους μας.

Υπάρχει ακόμη ανθρωπιά;

Είμαστε πραγματικά τόσο απασχολημένοι με τη δική μας ζωή ώστε δεν βλέπουμε πια τον άνθρωπο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας;

Μπορεί κάποιος να υποφέρει για χρόνια μέσα σε ένα σπίτι και εμείς να μην έχουμε καταλάβει τίποτα;

Μπορεί ένας μοναχικός άνθρωπος να περνάει καθημερινά από δίπλα μας και να μη σκεφτούμε ούτε μία φορά να τον ρωτήσουμε:

«Είσαι καλά;»

Δεν χρειάζεται να σώσουμε όλο τον κόσμο.

Μερικές φορές ίσως αρκεί ένα τηλεφώνημα.

Μια κουβέντα.

Ένας καφές.

Μια πρόσκληση.

Ένα «έλα να καθίσεις μαζί μας».

Γιατί όλοι λέμε ότι δεν θέλουμε να μας φέρονται με αδιαφορία.

Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:

Εμείς πώς φερόμαστε στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας;

Τους βλέπουμε;

Τους ακούμε;

Τους αφήνουμε χώρο να υπάρχουν όπως είναι;

Ή τους προσπερνάμε επειδή δεν ταιριάζουν στην εικόνα που έχουμε για το ποιος αξίζει να βρίσκεται δίπλα μας;

Ίσως η ανθρωπιά να μη χάθηκε εντελώς.

Ίσως απλώς να χρειάζεται να την ξαναθυμηθούμε.

Γιατί κάποτε μπορεί να είμαστε εμείς εκείνοι που θα χρειαστούμε έναν άνθρωπο να μας πει:

«Μην ανησυχείς. Είμαι εδώ.»

Και τότε θα θέλαμε να υπάρχει κάποιος να το πει.

Σημείωση: Ο Μαρίνος είναι φανταστικό πρόσωπο. Η ιστορία είναι ένα κοινωνικό αφήγημα, βασισμένο σε πραγματικά εν μέρη γεγονότα οπως η πορεία της ζωής σε καταστάσεις και προβληματισμούς που, δυστυχώς, μπορούν να αφορούν πολλούς ανθρώπους.

 

 

 

 

 

 

 

 Γράφει η Μαρία Καρίκη, ψυχολόγος

Ξεκινάς από μικρός τη συνειδητή διαδρομή σου και έχεις τόση δίψα για τη ζωή… Έχεις ανάγκη να γνωρίσεις ανθρώπους, να εμπιστευτείς, να πιστέψεις στο καλοπροαίρετο, να ρουφήξεις τη γνώση, να κάνεις κάτι σημαντικό, να βρεις απαντήσεις σε ό,τι σε βασανίζει υπαρξιακά, να ερωτευτείς, να νιώσεις πλήρης. Ανυπομονείς για τη στιγμή που θα μεγαλώσεις και θα βρεις το «δρόμο» σου, όπως όλοι σου λένε.

Μεγαλώνοντας ανακαλύπτεις ότι όλα εκείνα που κάποτε σου φάνταζαν απλά, δεν είναι και τόσο απλά τελικά. Στην πορεία βιώνεις ματαιώσεις, προδοσίες, κακίες, ψέματα και παρόλο που πονάς, πείθεις τον εαυτό σου ότι όλα αυτά γίνονται για να δυναμώσεις, για να αποκτήσεις δεξιότητες, για να ωριμάσεις.

Πιστεύεις ακόμα στο «καλό» και αρνείσαι πεισματικά με το ρομαντισμό και την αφέλεια της νεανικής ηλικίας σου ότι τα πράγματα μπορεί τελικά να είναι τόσο πεζά και ωμά. Αρνείσαι το γεγονός ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι τόσο σκληρή και γκρίζα. Ως αντίδοτο σε ό,τι σε πληγώνει, εσύ συνεχίζεις να καλλιεργείς τα όνειρά σου, τις φιλοδοξίες σου, τους στόχους σου. Νιώθεις ότι κάτι καλύτερο σε περιμένει και ότι απλά δεν έχει έρθει ακόμα. Περιμένεις με ενθουσιασμό, αισιοδοξία και ανυπομονησία.

Ο χρόνος περνάει και αρχίζει και κλονίζεται η εμπιστοσύνη σου σε εκείνο το «καλύτερο». Προσπαθείς να μείνεις ανεπηρέαστος σε ό,τι σκυθρωπό, απαισιόδοξο και ισοπεδωτικό υπάρχει γύρω σου. Αντιστέκεσαι με όλο σου το «είναι» γιατί είναι ό,τι σου έχει μείνει από εκείνη την παιδική αθωότητα που σου «έταζε» όλα όσα μπορούσες σαν παιδί να ονειρευτείς, όλα όσα ήθελες να ανακαλύψεις και να γευτείς.

Ξαφνικά νιώθεις ότι κινδυνεύεις να γίνεις και εσύ γκρίζος. Και αυτό ίσως είναι το χειρότερο από όλα. Ψάχνεις από κάπου να πιαστείς. Το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι να πιαστείς από τους ανθρώπους γύρω σου. Αναζητάς μια έμπνευση, ένα βλέμμα, μια σκέψη, μια ιδεολογία, ένα όραμα, μια αξία. Έχεις επιθυμήσει να νιώσεις ζωντανός. Θέλεις να βρεις ξανά τα βασικά συστατικά που κάποτε σε έκαναν να γελάς από το τίποτα, να νιώθεις γεμάτος με το τίποτα και να ζεις μέσα από τη ζεστασιά των δικών σου ανθρώπων.

Ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι μάλλον δεν σκέφτονται όλοι όπως εσύ. Και δυσκολεύεσαι να το αποδεχτείς. Νιώθεις ότι όλοι γύρω σου έχουν αλλάξει. (Ίσως και οι άλλοι να σκέφτονται το ίδιο για σένα). Το μόνο που αντιλαμβάνεσαι, ωστόσο, έντονα γύρω σου είναι μια ατέρμονη βιασύνη από όλους για όλα.

Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο για συναισθήματα, δεν έχουν χρόνο για στιγμές. Τα προβλήματα πληθαίνουν, οι πιέσεις αυξάνονται, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και ο άνθρωπος μοιάζει να προδίδει ο ίδιος τον εαυτό του: σταματάει να ονειρεύεται. Δεν το κάνει επίτηδες και πολλές φορές δεν το συνειδητοποιεί παρά μόνο αργότερα, σε βάθος χρόνου.

Αναρωτιέσαι αν όλοι είναι εγκλωβισμένοι σε μια εκδοχή του εαυτού τους η οποία «κουβαλάει» περισσότερα «πρέπει» από ότι «θέλω». Ο φόβος, το άγχος, το συμφέρον, ο εγωισμός, η απαξίωση της αλήθειας, της εντιμότητας και της ειλικρίνειας έχουν ως αποτέλεσμα να κυκλοφορούμε όλοι μας με τα «προσωπεία» μας.

Ενώ μιλάμε μεταξύ μας δεν επικοινωνούμε ουσιαστικά, ενώ είμαστε σε ερωτικές σχέσεις δεν ερωτευόμαστε αυθεντικά, ενώ λέμε ότι νοιαζόμαστε με την πρώτη αναποδιά τείνουμε να εγκαταλείπουμε και να φεύγουμε. Ενώ είμαστε σε παρέες, νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ…

Κάνοντας τον απολογισμό σου ως άνθρωπος, στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη σου και δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Δυσκολεύεσαι να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα θα πάνε καλά. Λαμβάνεις καθημερινά τόσα αρνητικά ερεθίσματα που νιώθεις ότι αλλάζεις εξαιτίας τους.

Προσπαθείς να αντισταθείς, αλλά η διάβρωση είναι τόσο αργή και ύπουλη που δεν μπορείς εύκολα να την αναγνωρίσεις. Νιώθεις –όσο κι αν δεν το θες- μια βαθιά απογοήτευση: αναρωτιέσαι τι πήγε τόσο λάθος στον πολιτισμό μας που στο όνομα της ειρήνης σκοτώνουμε, που στο όνομα της εκάστοτε θρησκείας καταδιώκουμε και αφανίζουμε, που στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης εξαθλιώνουμε όλο και περισσότερο τους οικονομικά αδύναμους.

Πόσα άλλα τέτοια παράδοξα συμβαίνουν στον κόσμο μας… Πώς μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος από όλα αυτά και να εστιάσεις στη δική σου πορεία; Πώς μπορείς να παρακάμψεις τον ευτελισμό της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας και να παραμείνεις ρομαντικός;

Δυσκολεύεσαι να βρεις απαντήσεις που θα κατευνάσουν τις σκέψεις σου και θα σε καθησυχάσουν. Το μόνο ίσως που σε παρηγορεί είναι η διαπίστωση ότι παρόλο που σαν μονάδα δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά στον κόσμο σου, ωστόσο μπορείς να γίνεις ο ίδιος -σαν άτομο- ο φορέας της αλλαγής που οραματίζεσαι!

Τουλάχιστον, έτσι, μπορείς να κοιμάσαι λιγότερο «ένοχος» μπροστά σε ό,τι γύρω σου τρομαχτικά αλλάζει προς το χειρότερο…

Πηγή: rodiaki.gr

 

Πηγή

 

 

 

 

 

 Αλεξιθυμία είναι μία κατάσταση όπου το άτομο δεν μπορεί να περιγράψει τα συναισθήματα με λέξεις. Συχνά, οι αλεξιθυμικοί δεν έχουν καθόλου επίγνωση των συναισθημάτων τους.

Ετυμολογικά αναλύεται ως εξής: στερητικό α (έλλειψη) + λέξις (λέξη) + θυμός (συγκίνηση), δηλαδή έλλειψη λέξεων για τα συναισθήματα.

Ο όρος «Αλεξιθυμία» επινοήθηκε το 1972 από τον σημαντικό ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Πέτρο Σιφναίο (1920, 2008), που ήταν πρωτοπόρος στους κλάδους της βραχείας δυναμικής ψυχοθεραπείας και της ψυχοσωματικής Ιατρικής.

Μέσα από την ψυχαναλυτική του πρακτική, διαπίστωσε ότι υπήρχαν άνθρωποι που δεν είχαν λέξεις για να περιγράψουν αισθήματα.

Για παράδειγμα, ένας ασθενής του έλεγε ότι έγινε ένας καβγάς. Ο Σιφναίος τον ρώταγε «πώς αισθανθήκατε;» κι εκείνος άρχιζε να περιγράφει τι έγινε, αλλά χωρίς συναισθήματα. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε μέσα του.

Σύμφωνα με τον Σιφναίο, σε βιολογικό επίπεδο, οι αλεξιθυμικοί αντιλαμβάνονται τα αισθήματα, αλλά δεν μπορούν να τα επεξεργαστούν και να μιλήσουν γι’ αυτά.

Στην αλεξιθυμία, το τμήμα του εγκεφάλου όπου παράγονται τα αισθήματα και το τμήμα που τα επεξεργάζεται, λειτουργούν φυσιολογικά.

Όμως, μεταξύ των δύο τμημάτων δεν υπάρχουν οι απαραίτητες συνδέσεις, οπότε τα συναισθήματα είναι ελλειμματικά καθώς και η δυνατότητα αξιολόγησής τους.

Το μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου είναι αποσυνδεδεμένο από το νεοφλοιό, ειδικά από τα λεκτικά του κέντρα. Δηλαδή το μεταιχμιακό σύστημα μπορεί να αντιδρά με συναισθήματα αλλά ο νεοφλοιός δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει και να βρει λέξεις γι’ αυτά.

Αυτή η εξήγηση βασίζεται στο γεγονός ότι ασθενείς στους οποίους έγινε σκόπιμη διακοπή αυτής της σύνδεσης για ιατρικούς λόγους, με χειρουργική πράξη, έχασαν την ικανότητα να περιγράψουν με λέξεις τα συναισθήματά τους – έγιναν συναισθηματικά επίπεδοι.

Συμπτώματα της αλεξιθυμίας

* Δυσκολία να μιλήσεις για τα συναισθήματά σου.

* Έχεις πολύ περιορισμένο συναισθηματικό λεξιλόγιο.

* Δυσκολεύεσαι να διακρίνεις το ένα συναίσθημα απ’ το άλλο.

* Δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις το συναίσθημα από μια σωματική ενόχληση (π.χ. δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι έχεις άγχος αλλά το νιώθεις ως ταχυκαρδία, ζαλάδα, έξαψη κοκ.)

* Οι άλλοι σε θεωρούν υπερβολικά ορθολογιστή ή συναισθηματικά απαθή.

* Παθαίνεις σύγχυση με τις συναισθηματικές αντιδράσεις των άλλων.

* Γίνεσαι σχολαστικός και φλύαρος όταν απαντάς σε πρακτικές ερωτήσεις.

* Παίρνεις προσωπικές αποφάσεις με βάση κάποιες αρχές παρά τα συναισθήματά σου.

* Υποφέρεις συχνά από ανεξήγητες σωματικές ενοχλήσεις όπως ταχυκαρδίες, πόνο στο στομάχι ή εξάψεις.

Γενικά, οι αλεξιθυμικοί περιγράφονται ως συναισθηματικά «επίπεδοι», απαθείς και αδιάφοροι στην εκδήλωση συναισθημάτων. Αυτή η συναισθηματική απάθεια μπορεί να τους κάνει μονότονους και πληκτικούς για τους άλλους.

Αν τους ρωτήσεις, μπορεί να πούνε: «Δε νιώθω έντονα συναισθήματα, ούτε θετικά ούτε αρνητικά» ή «Δεν έχω νιώσει ούτε θυμό ούτε θλίψη ούτε χαρά». Κάποιες φορές μπορεί να κλαίνε και μάλιστα γοερά, χωρίς όμως να ξέρουν για ποιο λόγο.

Στην πραγματικότητα, έχουν συναισθήματα αλλά δεν μπορούν να τα αναγνωρίσουν και να τα εκφράσουν.

Ο Σιφναίος περιγράφει ότι «Δίνουν την εντύπωση ότι είναι διαφορετικοί, εξωγήινοι, σαν να ήρθαν από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, και ζουν τώρα μέσα σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από τα συναισθήματα.»

Επειδή δεν έχουν επαφή με τα συναισθήματά τους, πολλές φορές σωματοποιούν τη συναισθηματική δυσφορία, εκδηλώνοντας συγκεχυμένα ιατρικά προβλήματα.

Όπως λέει ο Σιφναίος, συχνά η αλεξιθυμία υπάρχει σε ανθρώπους που έχουν κάποιες ψυχοσωματικές ασθένειες, όπως άσθμα, έλκος κλπ., σε εξαρτημένους από αλκοόλ και ναρκωτικά και σε ανθρώπους με διαταραχές της προσωπικότητας που εγκληματούν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσφορες συναισθηματικές αντιδράσεις.

Από τι προκαλείται η αλεξιθυμία

Τα αίτια της αλεξιθυμίας μπορεί να είναι οργανικά ή νευρολογικά αλλά και ψυχολογικά. Τα οργανικά-νευρολογικά αίτια αφορούν κάποια γενετική ανωμαλία, διαταραγμένη βιολογική ανάπτυξη ή εγκεφαλική βλάβη.

Τα ψυχολογικά αίτια μπορεί να είναι κοινωνικές-πολιτισμικές επιρροές, μια νευρωτική αναστροφή ή ένας αμυντικός μηχανισμός ενάντια σε κάποιο τραύμα.

Τα οργανικά και ψυχολογικά αίτια μπορεί να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Ποιά προβλήματα δημιουργεί η αλεξιθυμία;

Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να εκφράσει αρνητικά συναισθήματα, σίγουρα θα έχει πρόβλημα να αποφορτιστεί και να αντισταθμίσει αυτά τα συναισθήματα, σωματικά και ψυχολογικά. Όλα τα συναισθήματα, είτε φυσιολογικά είτε παθολογικά, είναι τελικά σωματικά συναισθήματα. Όσοι έχουν αλεξιθυμία, στερούνται τη βιωματική κατανόηση του τι νιώθουν.

Αναπτυξιακά, η αλεξιθυμία υποδηλώνει μια δυσλειτουργία στη διαδικασία που επιτρέπει την έκφραση συναισθημάτων μέσα από λέξεις που αποτυπώνουν την ανάμειξη του σώματος σε αυτά τα συναισθήματα. Ίσως η μητέρα του αλεξιθυμικού ατόμου να μην μπορούσε να ενθαρρύνει επαρκώς τη γλώσσα των συναισθημάτων στο παιδί της.

Αν το αλεξιθυμικό άτομο δεν έχει κάποια ιστορία να διηγηθεί στον ειδικό που επισκέπτεται, μάλλον δεν έχει ούτε κάποια ιστορία να διηγηθεί στον εαυτό του. Η έλλειψη ιστορίας υποδηλώνει μια ελλειμματική ταυτότητα, γιατί ο τρόπος που προσδιορίζουμε τον εαυτό μας εξαρτάται από την ιστορία που λέμε στον εαυτό μας για το ποιοι είμαστε. Η αδυναμία να εκφράζουμε συναισθήματα υποδηλώνει μια ελλειμματική εσωτερική ζωή. Όταν δεν έχεις λέξεις για το εσωτερικό σου βίωμα, ζεις με οριακό τρόπο και για τον εαυτό σου και για τους άλλους.

Υπάρχει θεραπεία;

Η αλεξιθυμία είναι δυνατό να αποκατασταθεί, ειδικά αν οφείλεται σε ψυχολογικά αίτια.

Ο τρόπος αποκατάστασης έχει να κάνει με την εκμάθηση και την εξάσκηση της γλώσσας των συναισθημάτων, την εξάσκηση στην παρατήρηση και κατανόηση του εαυτού μας και των άλλων. Ουσιαστικά μιλάμε για την καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης στην οποία μπορεί να βοηθήσει σημαντικά η ψυχοθεραπεία.

 

 

Παναγιώτα Δ. Κυπραίου, Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων –

 

 

Πηγές: psychotherapeia, o-klooun.com

 

 

Πηγή

 το κουτι με τα γλυκα και η φιλοξενια 

ενα παιδι καποτε ρωτησε τον παππου του για τον θεο κι γιατι οταν πας εκει οφειλεις να πας κατι εκει γιατι θα φιλοξενηθείς καποτε  απο τον οικοδεσποτη πρεπει κατι να δωσεις  για ευχαριστω . το παιδι ρωτησε τι να δωσω λουλουδια γλυκα ?? μια πιτα που θα εχει φτιαξει η μαμα ?? οχι του λεει ο παππους εκει δε δεχονται τετοια πραγματα υλικα μα θελουν να δουν το καλο που αφησες πριν φυγεις για εκει παν στον οικο του θεου. αυτο ειναι που θα προσφερεις σα δωρο στον θεο και θα μπεις μεσα στον σπιτι του.

 

 

 

 

 

 by Josephine Cardin

Γράφει η Ρούλα Πέτρου

Έζησες τη ζωή που θα ήθελες να ζήσεις; Υπήρξες ποτέ ευτυχισµένος/η;

H ζωή είναι γενναιόδωρη, αλλά παράλληλα απαιτητική. Ο άνθρωπος χρειάζεται να εκτιµά, να σέβεται και να µην ξεχνά από που ξεκίνησε, γιατί µπορεί η ίδια η ζωή µία µέρα απλόχερα να σου αρπάξει ότι σου έχει χαρίσει…

Αν οι άνθρωποι καταλάβαιναν πόσο µικροί είµαστε σε αυτό τον κόσµο, τότε όλοι θα ζούσαν διαφορετικά, µε περισσότερα “θέλω” και λιγότερα “πρέπει”.

Γιατί οι άνθρωποι είναι εξαρτηµένοι σε τόσο µεγάλο βαθµό από τα υλικά αγαθά;

 

Γιατί για πολλούς ανθρώπους είναι σηµαντικό να έχουν ένα µεγάλο ακριβό σπίτι και ένα ακριβό αυτοκίνητο; ∆υστυχώς πιστεύουν ότι αυτά θα δώσουν αξία και στους ίδιους.

∆εν είναι όµως έτσι. Ο άνθρωπος, κερδίζει όταν µοιράζει και εµπνέει αγάπη, όταν χαρίζει χαµόγελα στους ανθρώπους που το χρειάζονται, όταν έχει πάντα µια µεγάλη αγκαλιά να µας δώσει.

 

Ο άνθρωπος που ξεχωρίζει είναι αυτός που έχει παιδεία, και όχι απαραίτητα πτυχία και του αρέσει να προσφέρει στον συνάνθρωπο του.

Όταν πολεµάµε για ότι αγαπάµε, µε πίστη, θάρρος και τόλµη, κάποια στιγµή η ζωή θα µας το ανταποδώσει.
Όταν κοιτάξεις γύρω σου, αντιλαµβάνεσαι πως όλα έχουν αλλάξει.

Μερικές φορές οι άνθρωποι προσπαθούν να πιστέψουν στο αδύνατο. Τοποθετούν τις ελπίδες τους σε λάθος πράγµατα, ξανά και ξανά ενώ τολµούν και δίνουν εµπιστοσύνη σε ανθρώπους που ήθελαν για λίγο να ζήσουν µαζί τους ένα όµορφο παραµύθι. ∆υστυχώς όµως το παραµύθι δεν είχε απλά κακό τέλος, αλλά µετετράπηκε σε ένα φρικτό εφιάλτη.

Για να ζήσεις το παραµύθι και να συµπεριφερθείς σωστά στο συνάνθρωπο σου, πρέπει να έχεις το θάρρος να µεταφέρεις ορθά τη γνώµη σου και να µπορείς να στηρίξεις τις αποφάσεις σου.

 

Ο άνθρωπος χρειάζεται να πληροί τα βασικά στάδια της παιδείας και να αποβάλλει από µέσα του την ερώτηση που όλους προβληµατίζει «Τι θα πει ο κόσµος;».

 

Η φράση αυτή που ακούµε καθηµερινά αφαιρεί πολλές φορές το δικαίωµα της ευτυχίας.

 

Είναι τραγικό να µην κάνει ο καθένας µας αυτό που επιθυµεί, γιατί φοβάται τη γνώµη του κόσµου. Ο έρωτας, το πάθος, η αγάπη, το µίσος, οι σχέσεις, όλα µπορούν να ανατραπούν.

Τίποτα δεν είναι δεδοµένο, όσο και αν προσπαθούν οι άνθρωποι να βάλουν τη ζωή τους σε κουτάκια.
Ευτυχισµένος είναι ο άνθρωπος που είναι ελεύθερος.

Επιβάλλεται όλοι να καταλάβουµε ότι η ζωή κάνει κύκλους, και τίποτα δεν κρατά για πάντα…
Γι’ αυτό έχουν δικαίωµα όλοι οι άνθρωποι να πάρουν τις αποφάσεις που τους κάνουν ευτυχισµένους, να κρατήσουν µε αγάπη και σεβασµό στην καρδιά τους, το παρελθόν, γιατί ήταν επιλογή τους και να κοιτάξουν µε πίστη, αγάπη και πάθος τη ζωή, για ένα ακόµα πιο όµορφο και γαλήνιο αύριο.

Και ας µην ξεχνάµε πως ένας άνθρωπος µπορεί να έχει όλο τον κόσµο στα πόδια του, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα πάντα να είναι πολύ όµορφος/η, πλούσιος/α, αλλά µια ιδιαίτερη προσωπικότητα, ένα γλυκό χαµόγελο, και δυο αληθινά µάτια που εκπέµπουν αγάπη, πολλές φορές χαρίζουν απλόχερα την ευτυχία.

Πηγή: vantagemag.com

 

 

Πηγή

 

 Από μικροί εκπαιδευτήκαμε να ακολουθούμε τα «πρέπει» και τα «θέλω» των άλλων.

Πρώτα των γονιών μας, μετά των δασκάλων, αργότερα των συντρόφων, των φίλων μας, της κοινωνίας και της πολιτείας.

Διαμορφώσαμε τις συμπεριφορές, την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μας, ανάλογα με το περιβάλλον, τις συνθήκες, τους ανθρώπους που συναναστραφήκαμε και όχι σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες, τις δικές μας αξίες και τα δικά μας θέλω.

Γιατί….

Μάθαμε για την ελευθερία από ανθρώπους που ήταν δέσμιοι των συμβάσεων σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Που δεν είχαν την δυνατότητα να δρουν κατά βούληση. Αιχμάλωτοι της ανιδιοτέλειας, της μικροπρέπειας και των συμβιβασμών, προσδοκώντας προσωπικά οφέλη.

Μάθαμε για την δικαιοσύνη από ανθρώπους που την καταπατούσαν που δεν την σέβονταν, που την χρησιμοποιούσαν από την θέση ισχύος που κατείχαν, σαν υποχείριο όργανό τους. Έτσι μάθαμε και εμείς να την αμφισβητούμε και να μην την εμπιστευόμαστε.

Μάθαμε για την δημοκρατία από ανθρώπους που δεν την υπηρέτησαν ποτέ, μόνο την επικαλούνταν. Ο ένας την τράβαγε από εδώ, ο άλλος την τράβαγε από εκεί, την έκαναν κουρελού. Και στο όνομα αυτής της ξεσκισμένης δημοκρατίας διέπρατταν τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

Μάθαμε για την αλήθεια από ανθρώπους που δεν ήταν ειλικρινείς, που έκρυβαν πράγματα πρώτα και κύρια από τον εαυτό τους και μετά από τους άλλους. Που το ψέμα ήταν κυρίαρχο στοιχείο του χαρακτήρα τους και η σκάλα αναρρίχησής τους σε αξιώματα.

Μάθαμε το δίκαιο από ανθρώπους που το έκαναν πλαστελίνη στα χέρια τους και το έπλαθαν κατά πως τους βόλευε. Του έδιναν το δικό τους σχήμα, την δική τους μορφή, το δικό τους μπόι, αυτό που τους συνέφερε. Έτσι μάθαμε ότι: «Κανείς δεν πήγε μπροστά με τον σταυρό στο χέρι», έτσι πορευτήκαμε και εμείς.

Μάθαμε για την τιμή από ανθρώπους που δεν είχαν τσίπα και φιλότιμο πάνω τους. Που απαιτούσαν την τιμή από τους άλλους και όχι από τους εαυτούς τους.

Την τιμή δεν την έβλεπαν σαν αξία. Την χλεύαζαν.

Μάθαμε για το καθήκον από ανθρώπους που αγνοούσαν την έννοια της θυσίας και της προσφοράς. Που δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν την διαφορά του από το συμφέρον.

Μάθαμε για την ιδεολογία από ανθρώπους που δεν είχαν οράματα. Που δεν τους ενδιέφερε ένας καλύτερος κόσμος, ένα καλύτερο αύριο. Που σαν μοναδικό στόχο είχαν την δική τους άνοδο με οποιονδήποτε τρόπο, την δική τους επικράτηση και επιβίωση.

Μάθαμε για την επανάσταση από επαναστάτες της πορδής.
Από ανόητους φαφλατάδες που στην πρώτη δυσκολία έβαζαν την ουρά κάτω από τα σκέλια. Που μαζί με τα λάβαρα της επανάστασης είχαν έτοιμη και την τιμή πώλησής της. Που γίνονταν χειρότεροι καθεστωτικοί από εκείνους που ήθελαν να ανατρέψουν.

Μάθαμε για την ευθύνη από ανθρώπους που ελάχιστα τους ενδιέφερε η συμμετοχή, το χρέος απέναντι στον άλλον, στον γείτονα, στην κοινωνία.

Που δεν είχαν πει ποτέ: «Φταίω. Έχω και εγώ ευθύνη».

Μάθαμε για την συνείδηση από ανθρώπους που δεν είχαν ηθικά διλήμματα, που αρνούνταν να υπηρετήσουν αρχές, ανθρώπινες αξίες και το δίκαιο.

Μάθαμε για το ήθος από ανθρώπους που η αρετή ήταν άγνωστη λέξη γι αυτούς και δεν ήταν μέσα στα στοιχεία του χαρακτήρα τους. Που δεν είχαν αμερόληπτη και τίμια συμπεριφορά.

Μάθαμε για τον πόνο από ανθρώπους που για να κάνουν καριέρες δεν δίσταζαν μπροστά σε τίποτα. Καρδιά από πέτρα. Χωρίς ευαισθησίες και συναισθήματα.Που πατούσαν για να ανέβουν πάνω στην δυστυχία των άλλων, που τις περισσότερες φορές οι ίδιοι είχαν προκαλέσει.

Μάθαμε την χαρά από ανθρώπους που τα έζησαν όλα μισά. Μισή ευτυχία, μισό χαμόγελο, μισή απόλαυση. Όλα μισά, μέσα στην μετριότητα. Νιώσαμε την χαρά σε λάθος πράγματα. Αναδείξαμε το σαχλό, ωραιοποιήσαμε το σάπιο και μετά αναρωτιόμαστε τι μας βρωμάει.

Ξεχνώντας αυτό που έλεγε ο Α. Αϊνστάιν «Μην πασχίζεις να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Και θα καταδειχθεί βεβαίως η γελοιότητά μας, που μάθαμε τα πάντα για τις τιμές, αλλά τίποτε για τις αξίες.

Παγιδευτήκαμε σε θεωρίες, απόψεις και ιδέες που απείχαν πολύ από μας.

Αναγκαστήκαμε να ακολουθούμε το κοπάδι, να μη διαφέρουμε, να μην αντιδρούμε.

Ακόμα και τον έρωτα τον μάθαμε από ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν, που δεν συστήθηκαν μαζί του ουσιαστικά ποτέ, που τον ταύτισαν με την ανηθικότητα, με το πρόστυχο, το χυδαίο, θεωρώντας τον μέσα στην άγνοια τους ντροπή.

Οι περισσότεροι τον έμαθαν ενοχικά, φοβικά.

Κάποιο άλλοι «φτηνά».
Και λίγοι τον έζησαν πραγματικά.

Έτσι πνίξαμε το παιδί που είχαμε μέσα μας, τον δικό μας εαυτό.

Μέχρι που έρχεται μια στιγμή έστω και αργά και τα φέρνει όλα τούμπα.

Σε βγάζει από το τέλμα και κάνεις την επανάσταση σου.

Αντιστέκεσαι σε όλα αυτά.
Θέλεις πίσω αυτά που έχασες.
Αρνείσαι πια να απορρίψεις την αθωότητα, την χαρά, την ενέργεια και τον ενθουσιασμό του μικρού παιδιού.

Και ξυπνά το παιδί που υπάρχει ακόμα μέσα σου.
Που λαχταρά να πάρει αέρα
Να ζήσει …

Και από απλός θεατής γίνεσαι πρωταγωνιστής στο έργο της ζωής.
Εσύ πια προσπαθείς να ελέγχεις το παιχνίδι.
Γίνεσαι κύριος του εαυτού σου και τους στέλνεις όλους στον διάολο.

 

 

Χρήστος Μπουσιούτας

Πηγή:  logiastarata.gr

 Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι δυνατοί, «δεν έχουνε ανάγκη», είναι «θηρία που αντέχουνε τα πάντα».

Είναι οι άνθρωποι που ό,τι κι αν συμβεί, όσο κι αν γονατίσουν, θα σηκωθούν ξανά να περπατήσουν όρθιοι σαν να μην συνέβη τίποτα και ποτέ.

Εκείνοι που δεν αρρωσταίνουν, ούτε κουράζονται, δεν έχουνε ανάγκη για ηρεμία, που δεν γκρινιάζουν, ούτε παραπονιούνται. Είσαι εσύ, είμαι εγώ, είναι και η μαμά που μένει παραδίπλα. Όλα θα περάσουν απ’ τα χέρια μας και οι στιγμές αδυναμίας μοιάζουν με πολυτέλεια που δεν μας επιτρέπεται ποτέ. Και αν δακρύσουμε από την πίεση ή το άγχος, μας κοιτάζουν όλοι έκπληκτοι και μουρμουράνε: «Μα εσύ δεν έχεις ανάγκη, είσαι δυνατή».

 

Δύναμη σημαίνει πως «έχεις κι εσύ ανάγκη»…

Και είσαι όντως δυνατή. Ένας υπερήρωας που είσαι εκεί για όλους: για τους γονείς, τους φίλους, τα παιδιά σου, εκεί και για τον σύζυγο, τους γείτονες, τον κόσμο όλο.  Η μάνα γη που απορροφά τους κραδασμούς και την ποτίζουνε τα δάκρυα των άλλων. Θυμίζεις βάζο πορσελάνινο που πέφτει μα δεν σπάει, μένει αλώβητο και σταθερό κι εκεί έγκειται η ομορφιά του. Τα δάκρυά σου δεν υπάρχουν πουθενά. Τα καταπίνεις σιωπηλά και κρύβεις με επιμέλεια ότι σαν έπεσες έσπασες σε εκατομμύρια κομμάτια που κόλλησες με άγχος μη σε δουν. Μα οι ρωγμές υπάρχουνε και σε περιγελούν κάθε φορά που οι άλλοι σε θαυμάζουν για την ακεραιότητά σου. Μπήζουν το δάχτυλο στα λάθη που ξεπέρασες, στην κούραση που έπνιξες, τον πυρετό που έκρυψες και στην κραυγή που έκανες χαμόγελο για να γιατρέψεις όλους τους άλλους.

Δύναμη σημαίνει πως έπεσες αλλά ξανασηκώθηκες…

Η μυστική σου δύναμη δεν βρίσκεται σε εκείνα που νομίζουν όλοι οι άλλοι. Το ότι δεν προλαβαίνεις να αρρωστήσεις δεν σε κάνει δυνατή. Ούτε το ότι στο τέλος θα τα κάνεις όλα μόνη σου. Η δύναμή σου κρύβεται στο ότι έπεσες και έσπασες. Κόλλησες τα κομμάτια σου και έπειτα ξαναέσπασες, ξανά και ξανά και ξανά. Όσο κι αν κρύβεις τις ρωγμές σου, εκείνες είναι πάντα εκεί και υποδηλώνουν ότι είσαι όμορφη και δυνατή. Γι’ αυτό να μην φοβάσαι να το δείχνεις – όποιος το δει θα είναι τυχερός.

 

 

Δύναμη σημαίνει πως μπορείς και εκφράζεις τα συναισθήματά σου…

Δυνατός είναι ο άνθρωπος που όταν πέσει έχει τη δύναμη να σηκωθεί, κι αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να περάσει στα παιδιά μας. Να το φωνάζουμε πως πέσαμε και σπάσαμε, για να δουν ότι ακόμα κι έτσι, μπορεί κανείς να ξανασηκωθεί και να κολλήσει. Δυνατός είναι ο άνθρωπος που θα εκφράσει το θυμό του, την θλίψη του, το άγχος, την απόγνωση. Εκείνος που ενίοτε μπορεί και να’ χει ανάγκη και δεν φοβάται να το πει.

Δύναμη σημαίνει πως δεν μπορείς να ευχαριστείς τους πάντες…

Ναι, είσαι δυνατή. Πολύ δυνατή μάλιστα. Ακόμα κι όταν οι άλλοι μένουν ανικανοποίητοι διότι δεν έμαθαν ποτέ να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να ικανοποιούν μόνοι τους τις ανάγκες τους. Μπορείς να βοηθάς, να κατευθύνεις, να αγκαλιάζεις, να γιατρεύεις τις πληγές, αλλά όχι να ευχαριστείς τους πάντες. Η δύναμή σου φαίνεται όταν ευχαριστείς πρώτα τον εαυτό σου, για να μπορείς μετά να γίνεις το θεμέλιο που θα στηρίξει ολόκληρη την οικογένειά σου.

 

Δύναμη σημαίνει πως έχεις αδυναμίες…

 

Σημαίνει να παραδεχτείς πως κάποιες στιγμές έχεις ανάγκη από κάποιον να σε πάρει αγκαλιά. Κάποιον που θα αγαπάει τις ρωγμές και τις πληγές σου, που δεν θα σε ρωτάει τίποτα αλλά θα ακούει την σιωπή σου. Κάποιον που θα είναι εκεί όταν απλώσεις την αδυναμία σου επάνω στην δική του δύναμη μόνο και μόνο για να ξεκουραστείς, να ξαποστάσεις, να αφεθείς στην ησυχία του βουνού και να ενώσεις τα δάκρυά σου με το νερό της θάλασσας. Κάποιον που θα σταθεί για λίγο πλάι σου σαν μάνα, σαν πατέρας, αδελφός, φίλος ή εpαστής και θα δεχθεί την λύτρωση σαν κάτι φυσικό κι αναμενόμενο χωρίς κρίση ή ενοχή. Ένα απαλό άγγιγμα ψυχής που θα χαμογελά σαν έτοιμο από καιρό να σου φιλήσει τα βλέφαρα και να σε βάλει στοργικά για ύπνο.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι δυνατοί, «δεν έχουνε ανάγκη», είναι «θηρία που αντέχουνε τα πάντα». Είσαι εσύ, είμαι κι εγώ, είναι και η μαμά που μένει παραδίπλα. Κι όλες μαζί γνωρίζουμε ότι η φορεσιά της σούπερ δυνατής μαμάς, της σούπερ τέλειας γυναίκας, κρύβει από κάτω μώλωπες και γρατζουνιές. Και όσοι μας παρομοιάζουνε με βάζο πορσελάνινο που πέφτει μα δεν σπάει, δεν έχουν δει πως από μέσα υπάρχουν εκατομμύρια χαρακιές από τα άτσαλα κολλήματα των χίλιων κομματιών μας, για τα οποία είμαστε περήφανες και τα οποία μας κάνουν όμορφες και δυνατές.

 

 

fanpage.gr