ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Η εποχή που ο άνθρωπος ονειρεύτηκε πώς θα μοιάζει το αύριο

Υπήρξε μια εποχή που το μέλλον δεν είχε ακόμη απογοητεύσει κανέναν.

Ήταν ακόμη άγνωστο.

Και επειδή ήταν άγνωστο, μπορούσε να γίνει οτιδήποτε.

Έτσι, κάποτε, άνθρωποι κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι και άρχισαν να σχεδιάζουν το αύριο.

Δεν το σχεδίασαν γκρίζο.

Το σχεδίασαν με χρώμα.

Με καμπύλες.

Με χρώμιο.

Με πλαστικό.

Με φωτεινά σπίτια, παράξενα έπιπλα, αντικείμενα που έμοιαζαν να έχουν έρθει από κάποιο διαστημόπλοιο και μικρές καθημερινές συσκευές που έμοιαζαν να ανήκουν σε έναν κόσμο που δεν είχε ακόμη υπάρξει.

Ήταν η Space Age.

Και ίσως το πιο ενδιαφέρον πράγμα σε αυτή την αισθητική δεν ήταν ποτέ το πλαστικό, το μέταλλο ή οι γεωμετρικές φόρμες.

Ήταν η πίστη πίσω από αυτά.

Η πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να προχωρήσει.

Ότι η τεχνολογία μπορεί να κάνει τη ζωή καλύτερη.

Ότι το σπίτι του αύριο θα είναι διαφορετικό.

Ότι τα παιδιά που έπαιζαν τότε με τα παιχνίδια τους θα μεγαλώσουν και θα ζήσουν σε έναν κόσμο που σήμερα έμοιαζε σχεδόν επιστημονική φαντασία.

Και τότε συνέβη κάτι παράξενο.

Το μέλλον ήρθε.

Μόνο που δεν έμοιαζε ακριβώς με εκείνο που είχαν σχεδιάσει.

Τα διαστημικά αυτοκίνητα έμειναν κυρίως στις μακέτες.

Οι κουζίνες του μέλλοντος δεν πέταξαν στο Διάστημα.

Οι πολυθρόνες-κάψουλες έμειναν αντικείμενα μιας τολμηρής φαντασίας.

Και το «αύριο» τους έγινε κάποια στιγμή παρελθόν.

Όμως δεν πέθανε.

Έμεινε μέσα στα αντικείμενα.

Σε ένα φωτιστικό.

Σε μια καρέκλα.

Σε ένα παιχνίδι.

Σε ένα έντονο πορτοκαλί, ένα ραδιόφωνο.

Σε μια καμπύλη.

Σε ένα έντονο πορτοκαλί, κίτρινο ή κόκκινο χρώμα.

Σε εκείνο το γυαλιστερό χρώμιο που ακόμη και σήμερα μοιάζει να ψιθυρίζει:

«Κάποτε πίστευαν ότι το αύριο θα είναι υπέροχο.»

Και ίσως γι' αυτό αυτά τα αντικείμενα μαςξε ακριβώς όπως τον φαντάστηκαν, αλλά που κάποτε έκανε τους συγκινούν τόσο.

Δεν είναι απλώς vintage.

Είναι απολιθώματα μιας προσδοκίας.

Κουβαλούν πάνω τους έναν κόσμο που δεν υπήρξε ακριβώς όπως τον φαντάστηκαν, αλλά που κάποτε έκανε τους ανθρώπους να κοιτούν μπροστά με ενθουσιασμό.

Και εδώ βρίσκεται, ίσως, η πιο όμορφη αντίφαση.

Σήμερα εμείς κοιτάμε αυτά τα αντικείμενα από το παρόν προς το παρελθόν.

Εκείνοι όμως τα κοιτούσαν από το παρελθόν προς το μέλλον.

Το ίδιο αντικείμενο.
Δύο διαφορετικές εποχές.
Δύο διαφορετικά βλέμματα.

Για εμάς είναι νοσταλγία.

Για εκείνους ήταν προσδοκία.

Και κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται η μαγεία.

---

Το μέλλον δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να το ονειρευτούμε

Ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον μήνυμα που μπορεί να μας αφήσει σήμερα εκείνη η εποχή.

Δεν χρειάζεται να ξέρουμε πώς ακριβώς θα είναι το αύριο.

Χρειάζεται μόνο να έχουμε ακόμη την τόλμη να το φανταζόμαστε.

Γιατί όταν σταματάμε να φανταζόμαστε, το μέλλον γίνεται απλώς μια ημερομηνία που έρχεται.

Όταν όμως ονειρευόμαστε, γίνεται χώρος δημιουργίας.

Ένα αντικείμενο μπορεί να μην αλλάξει τον κόσμο.

Μπορεί όμως να αλλάξει για λίγο τον τρόπο που τον κοιτάμε.

Και αυτό δεν είναι λίγο.

Ίσως γι' αυτό κάποιοι από εμάς εξακολουθούμε να αγαπάμε εκείνα τα παράξενα, φωτεινά, σχεδόν εξωγήινα αντικείμενα μιας άλλης εποχής.

Γιατί μέσα τους υπάρχει κάτι που σήμερα έχουμε ανάγκη περισσότερο απ' όσο νομίζουμε:

η χαρά να φανταζόμαστε.

Να κοιτάμε ένα παιχνί ένα απλό φωτιστικό και να βλέπουμε ένα διαστημόπλοιο.

Να κοιτάμε ένα παιχνίδι και να βλέπουμε έναν ολόκληρο κόσμο.

Να ακούμε μια παλιά ηλεκτρονική μελωδία και να νιώθουμε ότι για λίγα λεπτά ταξιδέψαμε κάπου αλλού.

Δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα.

Ίσως είναι ένας τρόπος να της δίνουμε λίγο περισσότερη φαντασία.

---

Και έτσι, τόσες δεκαετίες μετά, κάνουμε κάτι σχεδόν παράδοξο.

Πηγαίνουμε πίσω για να ξαναβρούμε το μέλλον.

Γυρίζουμε σε μια εποχή που δεν είχε ακόμη δει το δικό μας σήμερα και ψάχνουμε μέσα της εκείνη την αισιοδοξία που ίσως μας λείπει.

Δεν ψάχνουμε απλώς παλιά αντικείμενα.

Ψάχνουμε το συναίσθημα που τα δημιούργησε.

Την περιέργεια.

Την τόλμη.

ζεστασιά 

 Το παιχνίδι.

μια άλλη εποχή στο θέμα άνθρωπος, 

Την αισιοδοξία.

Την ιδέα ότι το αύριο μπορεί να είναι διαφορετικό   .

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό Back to the Future.

Όχι να γυρίσουμε πίσω.

Αλλά να θυμηθούμε πώς είναι να κοιτάς μπροστά με ενθουσιασμό.

Πίσω στο μέλλον, λοιπόν.
Εκεί όπου κάποτε το αύριο ήταν ακόμη όνειρο.