Το κορίτσι που  λέγαν ότι  φύτρωσε στην πλαγιά πιο εξω από το χωριο 

Αυτοτελές κοινωνικό διήγημα

Στο χωριό έλεγαν πως το κορίτσι δεν είχε γεννηθεί σαν τα άλλα παιδιά.

Δεν έκλαψε όταν πρωτοβγήκε στον κόσμο, έλεγαν. Δεν άπλωσε τα χέρια του να ζητήσει αγκαλιά. Δεν κοίταξε τη μητέρα του στα μάτια για να της χαρίσει εκείνο το βλέμμα που οι άνθρωποι φυλάνε σαν απόδειξη πως αγαπήθηκαν από την πρώτη στιγμή.

Κι έτσι, προτού ακόμη μάθει να περπατάει, είχαν ήδη αρχίσει να της εξηγούν τι ήταν.

Παράξενη.

Δύσκολη.

Κλεισμένη στον κόσμο της.

Αργότερα, όταν μεγάλωσε λίγο, πρόσθεσαν κι άλλα.

Αχάριστη. Απείθαρχη. Αναίσθητη.

Κανείς δεν σκέφτηκε πως ένα παιδί μπορεί να αισθάνεται τόσο δυνατά, ώστε να μην ξέρει πώς να χωρέσει όσα αισθάνεται μέσα στο σώμα του.

Το κορίτσι είχε μαλλιά στο χρώμα του σταριού λίγο πριν από τον θερισμό. Όταν ο ήλιος έπεφτε πάνω τους, γίνονταν σχεδόν χρυσαφένια. Τα μάτια του ήταν κιτρινωπά, παράξενα φωτεινά, σαν εκείνα των άγριων ζώων που έχουν μάθει να επιβιώνουν χωρίς να εμπιστεύονται κανέναν.

Δεν αγαπούσε τις καμπάνες της εκκλησίας. Ο ήχος τους τρυπούσε το κεφάλι της και την έκανε να σφίγγει τα αυτιά με τις παλάμες της. Δεν άντεχε τα πολλά πρόσωπα μαζεμένα γύρω της, τις φωνές που έπεφταν η μία πάνω στην άλλη, τα χέρια που την άγγιζαν χωρίς προειδοποίηση.

Όταν φοβόταν, κουνούσε τα δάχτυλά της μπροστά στα μάτια της.

Όταν χαιρόταν, πηδούσε επί τόπου.

Όταν δεν μπορούσε να εξηγήσει κάτι, σωπαίνοντας έμοιαζε να απομακρύνεται χιλιόμετρα μακριά, ενώ βρισκόταν ακόμη στο ίδιο δωμάτιο.

Οι μεγάλοι έλεγαν πως δεν επικοινωνούσε.

Κανείς δεν αναρωτήθηκε πόσες φορές είχε προσπαθήσει να μιλήσει και πόσες φορές την είχαν διακόψει, διορθώσει, κοροϊδέψει ή διατάξει να κοιτάξει επιτέλους τον συνομιλητή της στα μάτια.

Η μητέρα της την αγαπούσε.

Αυτό ήταν το πιο δύσκολο.

Την αγαπούσε, αλλά ντρεπόταν.

Όταν έρχονταν επισκέπτες, της ζητούσε να καθίσει ήσυχη. Να μην κουνάει τα χέρια. Να μην επαναλαμβάνει τις ίδιες φράσεις. Να μην κάνει εκείνους τους ήχους που, όπως της έλεγε, έφερναν τη μητέρα της σε δύσκολη θέση.

«Μη μας κάνεις ρεζίλι», της ψιθύριζε.

Και το κορίτσι, που δεν καταλάβαινε πάντα γιατί ένας ήχος ήταν ντροπή και μια λέξη προσβολή, καταλάβαινε ωστόσο κάτι άλλο.

Πως η αγάπη, στο σπίτι της, είχε όρους.

Ο πατέρας της δεν φώναζε συχνά. Δεν χρειαζόταν. Αρκούσε να τη βλέπει σαν ένα πρόβλημα που κάποιος έπρεπε να είχε λύσει προ πολλού.

«Όλα τα παιδιά μεγαλώνουν», έλεγε. «Αυτή γιατί δεν γίνεται σαν τα άλλα;»

Η γιαγιά σταυροκοπιόταν.

Οι θείες συμβούλευαν τη μητέρα να είναι πιο αυστηρή.

Οι γείτονες είχαν πάντα μια θεραπεία, μια τιμωρία, μια εξήγηση που χωρούσε σε δύο προτάσεις.

Κανείς δεν είχε χρόνο να μάθει τον δικό της τρόπο.

Κι έτσι, μια μέρα του Οκτώβρη, το κορίτσι έφυγε από το σπίτι.

Δεν πήρε τίποτα μαζί του. Μόνο ένα κομμάτι ψωμί που είχε κρύψει στην τσέπη και μια μικρή, κόκκινη κλωστή που στριφογύριζε στα δάχτυλά του όταν ο κόσμος γινόταν υπερβολικά μεγάλος.

Ανέβηκε το μονοπάτι πίσω από το χωριό. Πέρασε τα τελευταία σπίτια, τον εγκαταλειμμένο μύλο, τα ξερά χόρτα. Έφτασε σε μια πλαγιά όπου φύτρωναν θυμάρι και αγριομάραθο.

Δίπλα σ’ έναν θάμνο κάθισε στο χώμα.

Εκεί δεν της ζητούσε κανείς να χαμηλώσει τη φωνή της.

Ο άνεμος φυσούσε χωρίς να τη ρωτάει γιατί κουνάει τα χέρια της. Τα πουλιά φώναζαν χωρίς να απολογούνται για τον θόρυβο που έκαναν. Το χορτάρι λύγιζε και ξανασηκωνόταν, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει πως λύγιζε σωστά.

Για πρώτη φορά, τίποτα γύρω της δεν προσπαθούσε να τη διορθώσει.

Πέρασε εκεί το απόγευμα.

Ύστερα ήρθε το σούρουπο.

Κι όταν το χωριό άρχισε να την αναζητά, εκείνη είχε κουλουριαστεί κάτω από τον θάμνο, με τα μαλλιά της γεμάτα ξερά φυλλαράκια και τα μάτια της στραμμένα στον ουρανό.

Τη βρήκαν αργά τη νύχτα.

Η μητέρα της έτρεξε πρώτη.

«Παιδί μου! Τι έπαθες; Γιατί μας το έκανες αυτό;»

Το κορίτσι τινάχτηκε όταν εκείνη το άγγιξε.

Η μητέρα σταμάτησε.

Για μια στιγμή, αντί να δει την κόρη της, είδε τον εαυτό της: μια γυναίκα που είχε περάσει χρόνια προσπαθώντας να κάνει το παιδί της λιγότερο ορατό, επειδή δεν ήξερε πώς να το προστατέψει από τα βλέμματα των άλλων.

Και τότε, μέσα στη σιωπή της πλαγιάς, άκουσε τη φωνή του κοριτσιού.

«Εδώ δεν είμαι λάθος».

Τέσσερις λέξεις.

Τόσο λίγες, που κανείς δεν μπορούσε να ισχυριστεί πως δεν τις κατάλαβε.

Ο πατέρας γύρισε το πρόσωπό του αλλού.

Η γιαγιά άρχισε να κλαίει.

Οι γείτονες, που είχαν ακολουθήσει από περιέργεια, σώπασαν. Ίσως επειδή περίμεναν να ακούσουν κάτι πιο περίπλοκο. Μια εξήγηση για την παράξενη συμπεριφορά του παιδιού, μια δικαιολογία για την αναστάτωση που είχε προκαλέσει.

Δεν ήταν προετοιμασμένοι για την αλήθεια.

Το κορίτσι δεν είχε φύγει επειδή δεν αγαπούσε την οικογένειά του.

Είχε φύγει επειδή, μέσα στην οικογένειά του, δεν έβρισκε πού να ακουμπήσει τον εαυτό του.

Εκείνο το βράδυ επέστρεψε στο σπίτι.

Όχι επειδή όλα είχαν διορθωθεί. Όχι επειδή η μητέρα του είχε ξαφνικά μάθει να καταλαβαίνει κάθε του κίνηση ή ο πατέρας του είχε πετάξει από πάνω του όλες τις προκαταλήψεις του.

Επέστρεψε επειδή ήταν παιδί και χρειαζόταν ένα σπίτι.

Αλλά την επόμενη ημέρα, για πρώτη φορά, η μητέρα του δεν της είπε να κοιτάξει στα μάτια τη γειτόνισσα που ήρθε για καφέ. Δεν της τράβηξε τα χέρια όταν άρχισε να τα κινεί μπροστά στο παράθυρο. Δεν της ζήτησε να σταματήσει να επαναλαμβάνει μια φράση που την ηρεμούσε.

Και όταν ο πατέρας της είπε «πάλι τα ίδια κάνει», εκείνη δεν απάντησε «έτσι είναι το παιδί μας».

Είπε:

«Έτσι είναι το παιδί μας. Και πρέπει να μάθουμε να το ακούμε».

Δεν έγινε θαύμα.

Το χωριό εξακολούθησε να ψιθυρίζει. Στο σχολείο εξακολούθησαν να υπάρχουν παιδιά που γελούσαν. Κάποιοι εκπαιδευτικοί εξακολούθησαν να μπερδεύουν την ανάγκη για υποστήριξη με την ανυπακοή. Και ορισμένες πόρτες παρέμειναν κλειστές.

Μα κάτι είχε αλλάξει.

Το κορίτσι άρχισε να πηγαίνει συχνότερα στην πλαγιά. Πότε με τη μητέρα του, πότε μόνο του, όταν αυτό ήταν ασφαλές. Έμαθε τα ονόματα των αγριολούλουδων, τις ώρες που ο ήλιος χτυπούσε τον βράχο, τη διαφορά ανάμεσα στο θρόισμα του ανέμου και στο θρόισμα ενός ζώου μέσα στα χόρτα.

Δεν χρειαζόταν να γίνει σαν τα άλλα παιδιά για να αξίζει να μεγαλώσει.

Δεν χρειαζόταν να χαμογελά όταν φοβόταν, να σωπαίνει όταν πονούσε, να κρύβει τις κινήσεις που τη βοηθούσαν να αντέχει.

Και, κυρίως, δεν χρειαζόταν να αποδείξει ότι ήταν χρήσιμη, έξυπνη, χαρισματική ή ξεχωριστή, για να δικαιούται μια θέση ανάμεσα στους ανθρώπους.

Την άνοιξη, στην πλαγιά δίπλα στον θάμνο, φύτρωσαν μικρά κίτρινα αγριολούλουδα.

Το κορίτσι τα κοίταξε για ώρα.

Ύστερα γονάτισε και ακούμπησε απαλά το χώμα με τα δάχτυλά του.

Η μητέρα της, που στεκόταν λίγο πιο πέρα, πήγε να της πει να μη λερωθεί.

Δεν το είπε.

Έσκυψε κι εκείνη δίπλα της.

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να τραβήξει το παιδί της από τον κόσμο του.

Προσπάθησε να μπει στον κόσμο του χωρίς να τον καταστρέψει.

Κι αν κάποιος περνούσε τότε από τον δρόμο και ρωτούσε ποιο ήταν εκείνο το παράξενο κορίτσι με τα μαλλιά σαν στάχυ και τα κίτρινα μάτια, ίσως να έπαιρνε πολλές διαφορετικές απαντήσεις.

Μα η πλαγιά ήξερε την αλήθεια.

Το κορίτσι δεν είχε φυτρώσει εκεί επειδή δεν είχε θέση ανάμεσα στους ανθρώπους.

Είχε φυτρώσει εκεί επειδή οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει πως κι εκείνο ήταν ένας από αυτούς.

Και το πιο τρομακτικό δεν ήταν πως το κορίτσι έμοιαζε διαφορετικό.

Το πιο τρομακτικό ήταν πόσο εύκολα ένας ολόκληρος κόσμος είχε πειστεί πως η διαφορετικότητά του τού έδινε το δικαίωμα να το αφήσει μόνο.

Γιατί κανένα παιδί δεν πρέπει να χρειάζεται να φύγει από το σπίτι του για να αισθανθεί πως δεν είναι λάθος.