τα φενόμενα απατούν κάποιες φορες 

 Όταν η κοινωνικότητα κρύβει τη μοναξιά

Υπάρχουν άνθρωποι που, αν τους συναντήσεις, δύσκολα θα φανταστείς ότι αισθάνονται μόνοι.

Μιλούν άνετα.

Χαμογελούν.

Κάνουν χιούμορ.

Πιάνουν εύκολα κουβέντα.

Μπορούν να σταθούν σε μια παρέα και να κάνουν τους άλλους να αισθανθούν όμορφα.

Κι έτσι οι γύρω τους δημιουργούν μια εικόνα:

«Αυτός αποκλείεται να είναι μόνος.»

«Θα έχει φίλους.»

«Θα βγαίνει.»

«Θα έχει μια γεμάτη κοινωνική ζωή.»

Όμως η εικόνα δεν είναι πάντα η πραγματικότητα.

Η εξωστρέφεια δεν σημαίνει απαραίτητα συντροφικότητα

Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι κοινωνικός χωρίς να έχει ουσιαστικούς δεσμούς.

Μπορεί να γνωρίζει πολλούς ανθρώπους και να μην έχει κανέναν στον οποίο να μπορεί να τηλεφωνήσει όταν φοβάται, όταν πονάει ή όταν χρειάζεται πραγματικά βοήθεια.

Μπορεί να μιλάει με όλους και να μη μιλάει σε κανέναν για όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα του.

Η κοινωνική άνεση και η συναισθηματική σύνδεση είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Η «αόρατη» μοναξιά

Υπάρχει μια μορφή μοναξιάς που δεν φαίνεται εύκολα.

Δεν είναι απαραίτητα ο άνθρωπος που κάθεται μόνος σε μια γωνιά.

Μπορεί να είναι εκείνος που βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους και παρ' όλα αυτά αισθάνεται ότι κανείς δεν τον γνωρίζει πραγματικά.

Εκείνος που επιστρέφει σπίτι και δεν έχει κάποιον να του πει:

«Πώς είσαι στ' αλήθεια;»

Εκείνος που έχει συνηθίσει τόσο πολύ να φαίνεται καλά, ώστε οι άλλοι να μην σκέφτονται καν να τον ρωτήσουν αν χρειάζεται κάτι.

Γιατί οι άλλοι δυσκολεύονται να το πιστέψουν;

Επειδή συχνά κρίνουμε την εσωτερική ζωή ενός ανθρώπου από την εξωτερική του συμπεριφορά.

Αν κάποιος χαμογελά, υποθέτουμε ότι είναι χαρούμενος.

Αν μιλά εύκολα, υποθέτουμε ότι έχει φίλους.

Αν είναι ευγενικός και εξωστρεφής, υποθέτουμε ότι αισθάνεται άνετα με τους ανθρώπους.

Όμως ένας άνθρωπος μπορεί να έχει μάθει να επικοινωνεί πολύ καλά χωρίς να έχει μάθει να νιώθει ότι ανήκει κάπου.

Και μερικές φορές η εξωστρέφεια γίνεται ακόμη και ένας τρόπος να κρύβεται η μοναξιά.

Όχι απαραίτητα συνειδητά.

Απλώς επειδή ο άνθρωπος έχει μάθει να λειτουργεί, να χαμογελά, να συνεχίζει.

Γι' αυτό χρειάζεται να προσέχουμε τι λέμε

Όταν κάποιος μας λέει:

«Δεν έχω κανέναν.»

ίσως δεν χρειάζεται να του απαντήσουμε:

«Αποκλείεται! Εσύ είσαι τόσο κοινωνικός άνθρωπος.»

Ίσως χρειάζεται να πούμε:

«Σε ακούω. Θες να μου πεις πώς είναι για σένα;»

Γιατί δεν ξέρουμε πόσο μεγάλη είναι η μοναξιά ενός ανθρώπου από το πόσο εύκολα χαμογελά στους άλλους.

Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο:

Μην μετράς τους ανθρώπους που περιβάλλουν κάποιον.

Ρώτησέ τον αν υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορεί πραγματικά να ακουμπήσει.

Γιατί άλλο να έχεις ανθρώπους γύρω σου

κι άλλο να έχεις έναν άνθρωπο που να είναι πραγματικά δίπλα σου.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στο «φαίνεται πως έχει ζωή» και στο «νιώθει ότι έχει ζωή».

Η ζωή που φαίνεται

Υπάρχουν άνθρωποι που τους κοιτάς και νομίζεις πως η ζωή τους είναι γεμάτη.

Μιλούν εύκολα.

Χαμογελούν.

Είναι φιλικοί, ανοιχτοί, έχουν έναν τρόπο να σε κάνουν να νιώθεις πως τους γνωρίζεις από καιρό.

Και τότε φτιάχνεις μόνος σου μια ολόκληρη ζωή γι’ αυτούς.

«Θα έχει φίλους.»

«Θα βγαίνει.»

«Θα έχει παρέες.»

«Θα έχει ανθρώπους γύρω του.»

Μόνο που δεν ξέρεις τι υπάρχει πίσω από τους τοίχους.

Δεν ξέρεις πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι εξωστρεφής και να γυρίζει κάθε βράδυ σε ένα σπίτι σιωπηλό.

Να μιλάει με πολλούς και να μην έχει έναν άνθρωπο να πάρει τηλέφωνο όταν πονέσει.

Να χαμογελάει στους άλλους και μετά να κλείνει την πόρτα πίσω του και να μένει μόνος.

Γιατί η κοινωνικότητα δεν είναι απόδειξη πως έχεις ανθρώπους.

Το χαμόγελο δεν είναι απόδειξη πως είσαι καλά.

Και το ότι κάποιος μπορεί να σταθεί όμορφα μέσα στον κόσμο δεν σημαίνει πως ο κόσμος στέκεται δίπλα του.

Μερικές φορές πίσω από έναν άνθρωπο που όλοι θεωρούν «κοινωνικό και τυχερό» υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος που έχει περάσει χρόνια πίσω από τέσσερις τοίχους.

Και ίσως το πιο άδικο είναι αυτό:

Όταν λες «είμαι μόνος», κάποιοι δεν σε πιστεύουν, επειδή δεν μοιάζεις με άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι μόνος.

Μα η μοναξιά δεν έχει συγκεκριμένο πρόσωπο.

Μπορεί να φοράει ακόμη και το πιο φωτεινό χαμόγελο.

«Μη μπερδεύεις την ικανότητά μου να μιλάω με ανθρώπους με το ότι έχω ανθρώπους στη ζωή μου.»

 

 Το παιδί που δάκρυζε για ξένες ιστορίες

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί που είχε μεγαλώσει λίγο διαφορετικά από τα άλλα. Άκουγε τους συμμαθητές του να μιλούν για τις μαμάδες και τους μπαμπάδες τους. Για αγκαλιές. Για Κυριακάτικα τραπέζια. Για εκείνα τα απλά πράγματα που, όταν τα έχεις, μοιάζουν αυτονόητα. Το παιδί άκουγε και χαμογελούσε. Μα μέσα του υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο που κανείς δεν γνώριζε. Εκεί φύλαγε όσα του έλειψαν. Όσα περίμενε. Όσα κάποτε ευχήθηκε να ήταν διαφορετικά. Πέρασαν τα χρόνια και το παιδί μεγάλωσε. Κάποια μέρα διάβασε μια ιστορία για έναν ηλικιωμένο γονιό που έφευγε σιγά σιγά από τη ζωή και για το παιδί του που στεκόταν δίπλα του, κρατώντας του το χέρι. Και τότε άρχισε να κλαίει. Έκλαψε πολύ. Κάποιος που ήταν δίπλα του το ρώτησε: — Μα γιατί κλαις; Δεν είναι η δική σου ιστορία. Το παιδί σκούπισε τα μάτια του και απάντησε: — Ίσως γι' αυτό. — Τι εννοείς; — Κλαίω για την αγάπη που βλέπω στους άλλους. Για πράγματα που ίσως δεν έζησα όπως θα ήθελα. Για πράγματα που έμαθα να μου λείπουν χωρίς να τα έχω ποτέ γνωρίσει πραγματικά. Κοίταξε ξανά την ιστορία. — Και ίσως κλαίω επειδή, παρόλο που η δική μου ζωή ήταν διαφορετική, μπορώ ακόμη να καταλάβω πόσο πολύτιμο είναι αυτό που βλέπω. Ο άνθρωπος δίπλα του δεν είπε τίποτα. Μόνο κάθισε κοντά του. Και τότε το παιδί κατάλαβε κάτι: Δεν χρειάζεται μια ιστορία να είναι δική σου για να σε αγγίξει. Μερικές φορές κλαίμε για τις ζωές των άλλων επειδή μέσα στις δικές τους χαρές, στις απώλειες και στις αγκαλιές τους αναγνωρίζουμε κάτι που κάποτε λαχταρήσαμε κι εμείς. Και ίσως τα δάκρυα αυτά να μην είναι μόνο λύπη. Ίσως να είναι και ένας τρόπος να πούμε: «Αυτό που δεν μπόρεσα να έχω, μπορώ ακόμη να το αγαπώ όταν το βλέπω στους άλλους Όταν το παιδί μεγαλώνει και η ζωή αλλάζει τους ρόλους Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που κανείς δεν μας μαθαίνει πώς να τις ζήσουμε. Μία από αυτές είναι η στιγμή που κοιτάζεις τον άνθρωπο που κάποτε σε κρατούσε από το χέρι και συνειδητοποιείς πως τώρα ίσως χρειάζεται εκείνος το δικό σου χέρι. Κάποτε ήσουν το παιδί. Τώρα είσαι ο ενήλικας που πρέπει να θυμάται, να φροντίζει, να ανησυχεί, να αντέχει. Και μέσα σε αυτή την αλλαγή μπορεί να χωρέσουν τα πάντα. Αγάπη. Τρυφερότητα. Φόβος. Κούραση. Ενοχές. Θυμός. Και κάποιες φορές ένα παράξενο πένθος για μια ζωή που δεν πρόλαβες να ζήσεις όπως την φανταζόσουν. Γιατί το να φροντίζεις έναν γονιό δεν σημαίνει ότι παύεις να είσαι παιδί του. Και το να κουράζεσαι δεν σημαίνει ότι έπαψες να τον αγαπάς. Ίσως αυτό είναι που δυσκολευόμαστε περισσότερο να παραδεχτούμε: Μπορούμε να αγαπάμε έναν άνθρωπο βαθιά και ταυτόχρονα να δυσκολευόμαστε με τον ρόλο που η ζωή μάς έδωσε δίπλα του. Και κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθούμε και κάτι ακόμη. Ο γονιός μας έχει τη δική του ζωή. Κι εμείς έχουμε τη δική μας. Το ένα δεν χρειάζεται να ακυρώνει το άλλο. Ίσως η πραγματική ενηλικίωση να μην είναι μόνο να μεγαλώσεις. Ίσως να είναι και να μάθεις να αγαπάς χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου μέσα στην αγάπη. Το ChatGPT είπε: https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/enilikiosi-ayti-i-anapofeykti

 

 

 Το θυμωμενο αγόρι και η  βαριά πέτρα

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένα αγόρι που κουβαλούσε μέσα του ένα μεγάλο παράπονο.

Είχε αδικηθεί πολλές φορές.

Είχε ακούσει λόγια που το πλήγωσαν, είχε νιώσει πως δεν το καταλάβαιναν και είχε κρατήσει μέσα του πράγματα που, όσο περνούσαν τα χρόνια, γίνονταν όλο και πιο βαριά.

Ώσπου μια μέρα σκέφτηκε:

«Φτάνει πια. Σήμερα θα τα πω όλα.»

Πήγε στην πλατεία του χωριού και άρχισε να μιλά.

Μόνο που αυτή τη φορά ο πόνος του είχε γίνει θυμός.

Φώναξε.

Κατηγόρησε.

Είπε βαριές κουβέντες.

Και όσο περισσότερο πονούσε, τόσο πιο δυνατά μιλούσε.

Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν γύρω του.

Όμως κανείς σχεδόν δεν μιλούσε πια για όσα είχαν συμβεί.

Άκουγαν μόνο τις φωνές.

— Τι τρόπος είναι αυτός;

— Γιατί μιλάει έτσι;

— Δεν μπορούσε να το πει διαφορετικά;

Το αγόρι έφυγε θυμωμένο.

«Μα εγώ έχω δίκιο!» φώναζε.

Στον δρόμο συνάντησε έναν ηλικιωμένο γέροντα που καθόταν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο.

Ο γέροντας το κοίταξε ήρεμα.

— Ίσως να έχεις, του είπε.

Το αγόρι σταμάτησε.

— «Ίσως; Εγώ ξέρω ότι έχω!»

Ο γέροντας χαμογέλασε.

— Δεν σου είπα πως δεν έχεις δίκιο. Σου είπα πως υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθεις για το δίκιο σου.

Σήκωσε από το χώμα μια μεγάλη πέτρα.

— Αν την πετάξεις πάνω σε κάποιον, μπορεί να τον χτυπήσεις.

Ύστερα πήρε την πέτρα στην παλάμη του και την έδωσε στο αγόρι.

— Αν όμως του τη δώσεις και του πεις «δες πόσο βαριά ήταν», ίσως μπορέσει να καταλάβει τι κουβαλούσες.

Το αγόρι κοίταξε την πέτρα.

Έμεινε για λίγο σιωπηλό.

Ύστερα ρώτησε:

— «Κι αν του τη δείξω και δεν θέλει να τη δει;»

Ο γέροντας χαμήλωσε το βλέμμα.

— Τότε, παιδί μου, υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να μάθεις.

— Τι;

— Δεν μπορείς να αναγκάσεις έναν άνθρωπο να καταλάβει κάτι που δεν θέλει να καταλάβει.

Το αγόρι τον κοίταξε με απορία.

— Δηλαδή, αν μιλήσω ήρεμα και πάλι δεν με ακούσει;

— Τότε δεν φταίει ο τρόπος που μίλησες.

Ο γέροντας ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του.

— Εσύ έχεις την ευθύνη να δείξεις την πέτρα χωρίς να την πετάξεις. Δεν έχεις την ευθύνη να κάνεις τον άλλον να ανοίξει τα μάτια του.

Το αγόρι κοίταξε ξανά την πέτρα.

Για πρώτη φορά κατάλαβε πως άλλο είναι να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και άλλο να πληγώνεις τον άλλον επειδή πληγώθηκες.

Την επόμενη μέρα γύρισε στην πλατεία.

Αυτή τη φορά δεν φώναξε.

Δεν έβρισε.

Δεν προσπάθησε να κάνει κανέναν μικρότερο.

Είπε μόνο:

«Δεν ήρθα να σας επιτεθώ. Ήρθα να σας δείξω κάτι που με πόνεσε.»

Και άρχισε να μιλά.

Είπε τι συνέβη.

Είπε πώς ένιωσε.

Είπε τι το πλήγωσε.

Και στο τέλος είπε:

«Δεν ζητώ να συμφωνήσετε μαζί μου.
Ζητώ μόνο να ακούσετε πριν με κρίνετε.»

Κάποιοι άνθρωποι άκουσαν.

Κάποιοι προσπάθησαν να καταλάβουν.

Κάποιοι άλλοι όμως γύρισαν την πλάτη.

Και τότε το αγόρι κατάλαβε και το τελευταίο μάθημα του γέροντα:

Δεν αρκεί να μιλήσεις όμορφα για να σε καταλάβουν όλοι.

Χρειάζεται και ο άλλος να έχει τη διάθεση να ακούσει.

Κι αν δεν την έχει, δεν σημαίνει πως ο πόνος σου ήταν ψεύτικος.

Δεν σημαίνει πως δεν είχες δίκιο.

Δεν σημαίνει πως έπρεπε να φωνάξεις περισσότερο.

Σημαίνει απλώς πως δεν μπορείς να ανοίξεις με το ζόρι μια καρδιά που έχει αποφασίσει να μείνει κλειστή.

Το αγόρι πήρε την πέτρα και την κράτησε για λίγο ακόμη.

Ύστερα την άφησε κάτω.

Όχι επειδή ξαφνικά έπαψε να πονά.

Αλλά επειδή κατάλαβε πως δεν ήταν υποχρεωμένο ούτε να την πετάξει πάνω σε κάποιον ούτε να την κουβαλά για πάντα.

Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κάτι το πλήγωνε, θυμόταν τα λόγια του γέροντα:

«Μην πετάξεις την πέτρα στον άλλον.
Δείξε του πόσο βαριά ήταν όταν την κουβαλούσες.»

Και αν ο άλλος ήθελε να τη δει, του την έδειχνε.

Αν ήθελε να ακούσει, του μιλούσε.

Κι αν δεν ήθελε ούτε να δει ούτε να ακούσει, το αγόρι έφευγε χωρίς να χάσει την αξιοπρέπειά του.

Γιατί είχε μάθει κάτι σπουδαίο:

Μπορείς να υπερασπιστείς το δίκιο σου χωρίς να χάσεις την ανθρωπιά σου.
Μπορείς να μιλήσεις για τον πόνο σου χωρίς να τον κάνεις όπλο.
Και μπορείς να πεις την αλήθεια σου, ακόμη κι όταν ο άλλος δεν έχει τη διάθεση να την ακούσει.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα της ζωής:

**Δεν χρειάζεται να φωνάξεις για να αποδείξεις ότι πονάς.

Δείξε την πέτρα.
Και άφησε τον άλλον να αποφασίσει αν θέλει να δει πόσο βαριά ήταν.**

 

Το δίκιο σου δεν χρειάζεται να φωνάζει

Υπάρχουν φορές που ένας άνθρωπος έχει πραγματικά πληγωθεί.

Έχει αδικηθεί.
Έχει κουραστεί.
Έχει θυμώσει.
Έχει μαζέψει μέσα του πράγματα για πολύ καιρό.

Και κάποια στιγμή θέλει να μιλήσει.

Να πει επιτέλους αυτό που τον πονάει.

Όμως υπάρχει κάτι που αξίζει να θυμόμαστε:

Δεν αρκεί μόνο να έχεις δίκιο. Έχει σημασία και ο τρόπος με τον οποίο θα το υπερασπιστείς.

Γιατί μπορεί να πονάς πραγματικά και, αν μιλήσεις μέσα από την οργή, ο άλλος να σταθεί στις βαριές σου λέξεις και να ξεχάσει όσα προσπάθησες να του πεις.

Να συζητάτε τελικά για τον τρόπο που μίλησες και όχι για τον λόγο που έφτασες να μιλήσεις.

Και τότε, χωρίς να το καταλάβεις, χάνεται η ουσία.

Γι' αυτό, όταν έχεις κάτι δύσκολο να πεις, ίσως αξίζει να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό.

Αντί:

«Είσαι απαράδεκτος. Πάντα έτσι κάνεις.»

να πεις:

«Αυτό που συνέβη με πλήγωσε και θέλω να σου εξηγήσω γιατί.»

Αντί:

«Δεν σε νοιάζει καθόλου τι νιώθω.»

να πεις:

«Ένιωσα ότι δεν με υπολόγισες και αυτό με πόνεσε.»

Δεν μικραίνεις τον πόνο σου όταν μιλάς ήρεμα.

Τον κάνεις πιο καθαρό.

Δεν χαρίζεις το δίκιο σου.

Το προστατεύεις από το να χαθεί μέσα στον θυμό.

Και δεν χρειάζεται να προσβάλεις κάποιον για να του πεις ότι σε πλήγωσε.

Μπορείς να βάλεις όριο χωρίς να γίνεις σκληρός.

Μπορείς να πεις «όχι» χωρίς να βρίσεις.

Μπορείς να θυμώσεις χωρίς να ταπεινώσεις.

Μπορείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου χωρίς να γίνεις αυτό που σε πλήγωσε.

Γιατί όταν μιλάς, δεν έχεις μόνο έναν στόχο:

να ξεσπάσεις.

Έχεις και έναν δεύτερο:

να καταφέρεις ο άλλος να καταλάβει τι προσπαθείς να του πεις.

Και γι' αυτό μερικές φορές η πιο δυνατή φωνή δεν είναι η πιο δυνατή σε ένταση.

Είναι η πιο καθαρή.

«Δεν σου μιλάω έτσι για να σε πληγώσω.
Σου μιλάω γιατί αυτό που συνέβη με πλήγωσε κι εμένα.
Θέλω να ακούσεις τον πόνο μου, όχι να πολεμήσουμε για το ποιος θα πει την πιο βαριά κουβέντα.»

Γιατί το δίκιο σου δεν χρειάζεται να γίνει επίθεση για να υπάρξει.

Πες το με τρόπο που να φανεί η πληγή σου.
Όχι με τρόπο που να κάνει τον άλλον να κοιτάζει μόνο την οργή σου.

Και τότε ίσως, αντί να μείνει στους άλλους η εικόνα ενός ανθρώπου που «θύμωσε και επιτέθηκε», να μείνει αυτό που πραγματικά ήθελες να πεις:

«Αυτό με πόνεσε. Και θέλω να καταλάβεις γιατί.

 

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σε μικραίνει

Υπάρχει κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε στις ανθρώπινες σχέσεις.

Το ότι κάποιος είναι θυμωμένος μαζί σου,
το ότι διαφωνεί μαζί σου,
το ότι έχει πληγωθεί από κάτι που έκανες,
ακόμη και το ότι πιστεύει πως έχει δίκιο,

δεν του δίνει το δικαίωμα να σε προσβάλλει.

Μπορεί να σου πει:

«Με πλήγωσε αυτό που έκανες.»

Μπορεί να σου πει:

«Δεν συμφωνώ μαζί σου.»

Μπορεί ακόμη και να θυμώσει.

Αλλά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να εκφράζεις τον θυμό σου και στο να προσπαθείς να πληγώσεις τον άλλον με τα λόγια σου.

Γιατί οι λέξεις δεν είναι πάντα απλώς λέξεις.

Μερικές φορές μένουν μέσα στον άνθρωπο για χρόνια.

Μια κουβέντα που ειπώθηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να γίνει μια φωνή μέσα στο κεφάλι κάποιου που θα την ακούει για πολύ καιρό.

«Δεν αξίζεις.»

«Δεν μπορείς.»

«Είσαι άχρηστος.»

«Δεν θα καταφέρεις τίποτα.»

Και ίσως εκείνος που τις είπε να τις ξέχασε την επόμενη μέρα.

Εκείνος που τις άκουσε όμως μπορεί να τις κουβαλά ακόμη.

Γι' αυτό πριν μιλήσουμε, αξίζει να θυμόμαστε κάτι απλό:

Δεν χρειάζεται να ταπεινώσεις έναν άνθρωπο για να του πεις ότι διαφωνείς μαζί του.

Δεν χρειάζεται να τον κάνεις να αισθανθεί μικρός για να νιώσεις εσύ μεγαλύτερος.

Δεν χρειάζεται να του θυμίσεις τις αδυναμίες του για να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο.

Και το σημαντικότερο:

Το ότι έχεις εξουσία πάνω σε έναν άνθρωπο, επειδή εξαρτάται από εσένα, είναι ακόμη μεγαλύτερος λόγος να προσέχεις τα λόγια σου — όχι άδεια να τα χρησιμοποιείς εναντίον του.

Η δύναμη φαίνεται περισσότερο όταν θα μπορούσες να πληγώσεις κάποιον και επιλέγεις να μην το κάνεις.

Γιατί στο τέλος δεν μετράει μόνο τι είπες.

Μετράει και πώς έκανες τον άλλον να νιώσει ενώ το έλεγες.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να δέχεται προσβολές για να αποδείξει ότι αγαπά.

Και κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να γίνει σκληρός για να προστατεύσει την αξιοπρέπειά του.

Μπορεί απλώς να πει:

«Μπορείς να θυμώνεις μαζί μου.
Μπορείς να διαφωνείς μαζί μου.
Αλλά δεν έχεις δικαίωμα να με προσβάλλεις.»

Και να φύγει από τη συζήτηση μέχρι να μπορέσουν και οι δύο να μιλήσουν με σεβασμό.

Γιατί ο σεβασμός δεν είναι ανταμοιβή που την κερδίζουμε όταν είμαστε τέλειοι. Είναι το ελάχιστο που οφείλουμε ο ένας στον άλλον επειδή είμαστε άνθρωποι.

ταυτιση

https://www.reddit.com/r/narcissisticparents/comments/1w3nzlf/aging_narcissistic_mom/

 ελα μια φορα εσυ στη θεση μου !!

Ο καθρέφτης που έδειχνε την άλλη πλευρά

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα σπίτι μικρό και σκοτεινό, ζούσε μια γυναίκα που είχε μάθει να ζητά.

Ζητούσε φροντίδα.

Ζητούσε υπομονή.

Ζητούσε χρόνο.

Ζητούσε να την καταλαβαίνουν.

Και κάθε φορά που κάποιος προσπαθούσε να της εξηγήσει πως κι εκείνος κουράζεται, εκείνη θύμωνε.

—Εγώ είμαι η άρρωστη εδώ!

Και όλοι σώπαιναν.

Μέχρι που ένα βράδυ, η γυναίκα βρήκε έξω από την πόρτα της ένα παράξενο αντικείμενο.

Ήταν ένας παλιός καθρέφτης.

Μα δεν έδειχνε το πρόσωπό της.

Έδειχνε την άλλη πλευρά των πραγμάτων.

Η γυναίκα κοίταξε.

Και ξαφνικά είδε τον εαυτό της να στέκεται απέναντι σε έναν άλλον άνθρωπο.

—Δεν μπορώ, έλεγε ο άνθρωπος.

—Πρέπει να το κάνεις και θα το κανεις γιατι εγω το απετω ! απαντούσε εκείνη.

—Είμαι κουρασμένος.

—Εγώ τι να πω που είμαι χειρότερα;

Η γυναίκα συνοφρυώθηκε.

—Μα… εγώ έτσι μιλάω;

Ο καθρέφτης δεν απάντησε.

Της έδειξε κι άλλη εικόνα.

Έναν άνθρωπο που έκανε κάτι για εκείνη.

Και εκείνη, αντί να πει «ευχαριστώ», του έβρισκε αμέσως το επόμενο λάθος.

Μετά άλλη.

Κι άλλη.

Κι άλλη.

Μέχρι που είδε κάτι που την έκανε να ανατριχιάσει.

Είδε ένα παιδί.

Ένα παιδί που έτρεχε από μικρό να τη φροντίζει.

Το είδε να αφήνει το παιχνίδι του.

Να αφήνει την ξεκούρασή του.

Να καταπίνει τα παράπονά του.

Να μεγαλώνει σιγά σιγά.

Και κάποια στιγμή να κάθεται μόνο του σε μια γωνιά και να ψιθυρίζει:

—Πότε θα μπορέσω να ζήσω κι εγώ;

Η γυναίκα έκανε ένα βήμα πίσω.

—Όχι…

Ο καθρέφτης όμως συνέχισε.

Τώρα της έδειξε κάτι ακόμη.

Την ίδια γυναίκα, μα σε έναν άλλο κόσμο.

Εκείνη ήταν που δεν μπορούσε.

Εκείνη ήταν που κουραζόταν.

Εκείνη ήταν που ζητούσε βοήθεια.

Και απέναντί της στεκόταν ένας άνθρωπος που της έλεγε:

—Δεν με νοιάζει.

—Μα δεν μπορώ…

—Πάντα κάτι έχεις.

—Σε παρακαλώ…

—Βαρέθηκα πια!

Η γυναίκα άρχισε να κλαίει.

—Σταμάτα!

Ο καθρέφτης έμεινε ακίνητος.

Και τότε ακούστηκε μια φωνή:

—Γιατί θέλεις να σταματήσει;

—Γιατί πονάει!

—Και όταν πονάει ο άλλος;

Η γυναίκα σώπασε.

—Όταν εσύ ζητάς κατανόηση, θέλεις να στην προσφέρουν.

Σιωπή.

—Όταν εσύ κουράζεσαι, θέλεις να σε ξεκουράσουν.

Σιωπή.

—Όταν εσύ λυγίζεις, θέλεις ένα χέρι να σε κρατήσει.

Η γυναίκα χαμήλωσε το βλέμμα.

—Τότε γιατί ξεχνάς πως κι ο άλλος έχει καρδιά;

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβε κάτι που ίσως θα έπρεπε να είχε μάθει πολλά χρόνια πριν:

Πριν κάνεις κάτι που θα πληγώσει έναν άνθρωπο, βάλε τον εαυτό σου για λίγο στη θέση του.

Αν σου άρεσε να το ζήσεις, κάν' το.

Αν όμως θα σε έκανε να κλάψεις, να θυμώσεις, να φοβηθείς ή να νιώσεις πως δεν αξίζεις…

τότε γιατί το προσφέρεις εσύ σε κάποιον άλλον;

Η γυναίκα κοίταξε ξανά τον καθρέφτη.

—Κι αν έχω πληγώσει ανθρώπους;

Και ο καθρέφτης είπε:

—Τότε έχεις ακόμη χρόνο.

—Να διορθώσω τα πάντα;

—Όχι. Κανείς δεν μπορεί να διορθώσει το παρελθόν.

—Τότε τι μπορώ να κάνω;

—Να σταματήσεις να το επαναλαμβάνεις.

Η γυναίκα έμεινε πολλή ώρα μπροστά στον καθρέφτη.

Και όταν ξημέρωσε, έκανε κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ.

Πήγε στον άνθρωπο που ήταν πάντα εκεί για εκείνη.

Τον κοίταξε στα μάτια και είπε:

—Ίσως τόσα χρόνια να ρωτούσα μόνο πώς αισθάνομαι εγώ. Δεν ρώτησα ποτέ πώς αισθανόσουν εσύ.

Και για πρώτη φορά…

περίμενε να ακούσει την απάντηση.

Μην περιμένεις να πληγωθείς για να καταλάβεις τον πόνο.
Μην περιμένεις να εγκαταλειφθείς για να καταλάβεις την απόρριψη.
Μην περιμένεις να βρεθείς στην άλλη πλευρά για να μάθεις την ενσυναίσθηση.

Μπες για λίγο στη θέση του άλλου.
Γιατί ίσως τότε καταλάβεις πως ο άνθρωπος απέναντί σου δεν είναι υποχρεωμένος να αντέχει όσα εσύ δεν θα άντεχες ούτε μία μέρα.