τα φενόμενα απατούν κάποιες φορες
Όταν η κοινωνικότητα κρύβει τη μοναξιά
Υπάρχουν άνθρωποι που, αν τους συναντήσεις, δύσκολα θα φανταστείς ότι αισθάνονται μόνοι.
Μιλούν άνετα.
Χαμογελούν.
Κάνουν χιούμορ.
Πιάνουν εύκολα κουβέντα.
Μπορούν να σταθούν σε μια παρέα και να κάνουν τους άλλους να αισθανθούν όμορφα.
Κι έτσι οι γύρω τους δημιουργούν μια εικόνα:
«Αυτός αποκλείεται να είναι μόνος.»
«Θα έχει φίλους.»
«Θα βγαίνει.»
«Θα έχει μια γεμάτη κοινωνική ζωή.»
Όμως η εικόνα δεν είναι πάντα η πραγματικότητα.
Η εξωστρέφεια δεν σημαίνει απαραίτητα συντροφικότητα
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι κοινωνικός χωρίς να έχει ουσιαστικούς δεσμούς.
Μπορεί να γνωρίζει πολλούς ανθρώπους και να μην έχει κανέναν στον οποίο να μπορεί να τηλεφωνήσει όταν φοβάται, όταν πονάει ή όταν χρειάζεται πραγματικά βοήθεια.
Μπορεί να μιλάει με όλους και να μη μιλάει σε κανέναν για όσα πραγματικά συμβαίνουν μέσα του.
Η κοινωνική άνεση και η συναισθηματική σύνδεση είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Η «αόρατη» μοναξιά
Υπάρχει μια μορφή μοναξιάς που δεν φαίνεται εύκολα.
Δεν είναι απαραίτητα ο άνθρωπος που κάθεται μόνος σε μια γωνιά.
Μπορεί να είναι εκείνος που βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους και παρ' όλα αυτά αισθάνεται ότι κανείς δεν τον γνωρίζει πραγματικά.
Εκείνος που επιστρέφει σπίτι και δεν έχει κάποιον να του πει:
«Πώς είσαι στ' αλήθεια;»
Εκείνος που έχει συνηθίσει τόσο πολύ να φαίνεται καλά, ώστε οι άλλοι να μην σκέφτονται καν να τον ρωτήσουν αν χρειάζεται κάτι.
Γιατί οι άλλοι δυσκολεύονται να το πιστέψουν;
Επειδή συχνά κρίνουμε την εσωτερική ζωή ενός ανθρώπου από την εξωτερική του συμπεριφορά.
Αν κάποιος χαμογελά, υποθέτουμε ότι είναι χαρούμενος.
Αν μιλά εύκολα, υποθέτουμε ότι έχει φίλους.
Αν είναι ευγενικός και εξωστρεφής, υποθέτουμε ότι αισθάνεται άνετα με τους ανθρώπους.
Όμως ένας άνθρωπος μπορεί να έχει μάθει να επικοινωνεί πολύ καλά χωρίς να έχει μάθει να νιώθει ότι ανήκει κάπου.
Και μερικές φορές η εξωστρέφεια γίνεται ακόμη και ένας τρόπος να κρύβεται η μοναξιά.
Όχι απαραίτητα συνειδητά.
Απλώς επειδή ο άνθρωπος έχει μάθει να λειτουργεί, να χαμογελά, να συνεχίζει.
Γι' αυτό χρειάζεται να προσέχουμε τι λέμε
Όταν κάποιος μας λέει:
«Δεν έχω κανέναν.»
ίσως δεν χρειάζεται να του απαντήσουμε:
«Αποκλείεται! Εσύ είσαι τόσο κοινωνικός άνθρωπος.»
Ίσως χρειάζεται να πούμε:
«Σε ακούω. Θες να μου πεις πώς είναι για σένα;»
Γιατί δεν ξέρουμε πόσο μεγάλη είναι η μοναξιά ενός ανθρώπου από το πόσο εύκολα χαμογελά στους άλλους.
Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο:
Μην μετράς τους ανθρώπους που περιβάλλουν κάποιον.
Ρώτησέ τον αν υπάρχει κάποιος στον οποίο μπορεί πραγματικά να ακουμπήσει.
Γιατί άλλο να έχεις ανθρώπους γύρω σου
κι άλλο να έχεις έναν άνθρωπο που να είναι πραγματικά δίπλα σου.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στο «φαίνεται πως έχει ζωή» και στο «νιώθει ότι έχει ζωή».
Η ζωή που φαίνεται
Υπάρχουν άνθρωποι που τους κοιτάς και νομίζεις πως η ζωή τους είναι γεμάτη.
Μιλούν εύκολα.
Χαμογελούν.
Είναι φιλικοί, ανοιχτοί, έχουν έναν τρόπο να σε κάνουν να νιώθεις πως τους γνωρίζεις από καιρό.
Και τότε φτιάχνεις μόνος σου μια ολόκληρη ζωή γι’ αυτούς.
«Θα έχει φίλους.»
«Θα βγαίνει.»
«Θα έχει παρέες.»
«Θα έχει ανθρώπους γύρω του.»
Μόνο που δεν ξέρεις τι υπάρχει πίσω από τους τοίχους.
Δεν ξέρεις πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι εξωστρεφής και να γυρίζει κάθε βράδυ σε ένα σπίτι σιωπηλό.
Να μιλάει με πολλούς και να μην έχει έναν άνθρωπο να πάρει τηλέφωνο όταν πονέσει.
Να χαμογελάει στους άλλους και μετά να κλείνει την πόρτα πίσω του και να μένει μόνος.
Γιατί η κοινωνικότητα δεν είναι απόδειξη πως έχεις ανθρώπους.
Το χαμόγελο δεν είναι απόδειξη πως είσαι καλά.
Και το ότι κάποιος μπορεί να σταθεί όμορφα μέσα στον κόσμο δεν σημαίνει πως ο κόσμος στέκεται δίπλα του.
Μερικές φορές πίσω από έναν άνθρωπο που όλοι θεωρούν «κοινωνικό και τυχερό» υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος που έχει περάσει χρόνια πίσω από τέσσερις τοίχους.
Και ίσως το πιο άδικο είναι αυτό:
Όταν λες «είμαι μόνος», κάποιοι δεν σε πιστεύουν, επειδή δεν μοιάζεις με άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι μόνος.
Μα η μοναξιά δεν έχει συγκεκριμένο πρόσωπο.
Μπορεί να φοράει ακόμη και το πιο φωτεινό χαμόγελο.
«Μη μπερδεύεις την ικανότητά μου να μιλάω με ανθρώπους με το ότι έχω ανθρώπους στη ζωή μου.»
