Οι λίγοι και ξεχωριστοί ξεκάθαροι άνθρωποι δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανένα. Εκείνοι που ξέρουν ποιοί είναι και που πάνε. Αυτοί που δεν μασάνε τα λόγια τους. Μιλάνε με ντόμπρες και ξεκάθαρες κουβέντες. Δεν μπερδεύουν τις λέξεις τους. Εξηγούνται στα ίσα. Δεν φοβούνται και δεν κρύβονται για να πουν αυτό που θέλουν. Μιλάνε με τη γλώσσα της ψυχής τους. Οι συλλαβές τους είναι καθάριες σαν το βλέμμα τους. Και βγαίνουν ατόφιες απο την καρδιά τους.

Δε δειλιάζουν να σε κοιτάξουν στα μάτια και να σου πουν την αλήθεια. Να ξεστομίσουν όσα οι άλλοι δεν έχουν την τόλμη. Κάνουν την διαφορά με το τσαγανό που τους διακατέχει. Με τον τσαμπουκά που τους διακρίνει. Δεν έχουν μάθει να προσποιούνται για να κερδίσουν αυτό που θέλουν. Δεν παίζουν με τις ψυχές των ανθρώπων. Δεν εκμεταλλεύονται συναισθήματα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους. Έχουν μάθει πάντα να διεκδικούν και να κερδίζουν αυτό που θέλουν. Δεν τους τρομάζουν οι σχέσεις. Δεν αποφεύγουν τις δεσμεύσεις.  Δε φοβούνται να τσαλακώσουν την εικόνα τους. Γελούν με την καρδιά τους και δεν ντρέπονται να κλάψουν μέσα από την ψυχή τους.

Αντιλαμβάνονται περισσότερα απο όσα αυτός ο κόσμος αντέχει. Αντέχουν περισσότερα απο όσα αυτός ο κόσμος τους δίνει. Μιλάνε λίγο. Γνωρίζουν πολλά. Είναι αυθεντικοί και ειλικρινείς σε όλα. Δεν τρομάζουν μπροστά στα συναισθήματα τους. Αγαπάνε με πάθος. Δίνονται με όλο τους το είναι. Σέβονται τον σύντροφο τους και του φέρονται όπως του αξίζει. Δεν χρησιμοποιούν τα αισθήματα του για να πετύχουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Δεν του προκαλούν ανασφάλεια και φοβίες. Αντίθετα τον προστατεύουν και τον φροντίζουν επιδεικνύοντας την αγάπη τους σε κάθε ευκαιρία.

Πιστεύουν στις πράξεις και όχι στην θεωρία. Δεν τους αρέσουν τα μεγάλα κούφια λόγια. Τους διακρίνει η ποιότητα και όχι η ποσότητα, η ειλικρίνεια και όχι η υποκρισία. Δεν κρύβουν αυτό που είναι. Αντίθετα είναι περήφανοι για αυτό και το βροντοφωνάζουν με κάθε τους κίνηση. Το διαλαλούν σε κάθε τους βλέμμα. Απεχθάνονται το ψέμα. Αγαπούν την γνησιότητα. Μισούν την υποκρισία.  Δεν μιμούνται και δεν αντιγράφουν ρηχά είδωλα.

Εκτιμούν αυτά που τους προσφέρουν οι γύρω τους και αναγνωρίζουν την αξία σε κάθε άνθρωπο. Τους χαρακτηρίζει η αυτοπεποίθηση που εκπέμπουν. Η αυτογνωσία που τους διακρίνει. Ξέρουν τι θέλουν και δεν το ψάχνουν σε κάθε σταθμό που θα τους βγάλει η διαδρομή τους. Πατάνε γερά στα πόδια τους και δεν τρικλίζουν σε κάθε τους βήμα. Δεν κοροϊδεύουν και δεν υποτιμούν τους ανθρώπους. Αντιμετωπίζουν τις μικρότητες με αδιαφορία. Τις κακίες με περιφρόνηση. Τα δύσκολα με αξιοπρέπεια και χιούμορ.

Δεν επιδιώκουν τον σεβασμό σου. Τον κερδίζουν με την στάση τους. Δεν διεκδικούν την προσοχή σου. Την κερδίζουν με την συμπεριφορά τους. Ξεχωρίζουν για το τσαγανό και την αμεσότητα τους. Για την απλότητα και την ευθύτητα τους. Γελάνε δυνατά. Σου χαμογελούν εγκάρδια. Δεν φοβούνται να σου δείξουν την συμπάθεια τους και δεν αποκρύπτουν τις αντιπάθειες τους. Δεν συναναστρέφονται με τον όχλο. Έχουν λίγους και ‘’καρδιακούς’’ φίλους.

Δεν περιπλανιούνται άσκοπα σε τούτο τον κόσμο. Ακολουθούν μία σταθερή πορεία και δεν παρεκκλίνουν σε κάθε στροφή της ζωής τους. Δεν έχουν την ανάγκη της επιβεβαίωσης από κανένα. Δεν επιδιώκουν την επιβράβευση από τους άλλους. Αντιστέκονται σθεναρά στο ρεύμα και δεν παρασύρονται από εμπάθειες και κακόβουλες επιρροές. Υποστηρίζουν με πάθος τις απόψεις τους και δεν κρύβονται από ανθρώπους και καταστάσεις.

Δεν έμαθαν και δεν ξέρουν να κρύβονται στα σκοτάδια. Δεν θα τους συναντήσεις σε μυστικά δείπνα ούτε σε κλειστές συναγωγές. Δεν θα τους δεις να τριγυρίζουν στα υπόγεια και τα καταγώγια αυτού του κόσμου. Θα τους αντικρύσεις εκεί όπου υπάρχει φως και καθάριος ουρανός. Εκεί όπου τελειώνει το ουράνιο τόξο. Γιατί εκεί τους οδηγεί πάντα η ψυχή τους.

Είναι αυτοί οι λίγοι και σπάνιοι που τολμούν να είναι ο ξεκάθαρος εαυτός τους. Γιατί απλά δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανένα.

Της Λίτσας Φιλίππου.

 

Πηγή

 Δίνοντας ένα Χέρι Βοήθειας στον Συνάνθρωπο μας

Εκκλησία και Κοινωνία

13.03.2018

Στις δύσκολες μέρες που διανύουμε όλοι μας, βλέπουμε τον ανθρώπινο πόνο να κυριαρχεί μέσα από διαφορετικές διακυμάνσεις και ψυχοσωματικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσα από έντονα συναισθήματα.

Παρατηρώντας τους ανθρώπους στα μάτια, πάντα και μέσα από την έκφραση τους διακρίνουμε, ότι οι περισσότεροι βρίσκονται σε μια κατάσταση ψυχικού πόνου, έντονου στρες και κατάθλιψης, η οποία έχει γίνει ένα πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μας. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, μέσα από τις εμπειρίες που έχει αποκτήσει ο καθένας μας στην ζωή, να μπορεί να σταθεί και στον διπλανό του, όταν τον χρειάζεται, στηριζόμενοι σε ένα πνεύμα αλληλοβοήθειας και ανθρωπιάς.

Αν πραγματικά μπορέσουμε να καθοδηγήσουμε, αυτούς που μας έχουν ανάγκη, τότε θα έχουμε καταφέρει να βάλουμε και εμείς το δικό μας λιθαράκι, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην επίλυση ενός ενδεχόμενου προβλήματος που απασχολεί εκτός από εμάς και τον διπλανό μας.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων οι δυνατοί, οι αδύναμοι και αυτοί που βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Πως όμως ορίζονται στις σύγχρονες κοινωνικές δομές;

– Οι δυνατοί άνθρωποι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν αισιόδοξη σκέψη, θετική αύρα και ασφαλώς έχουν θέληση και πίστη για την ίδια την ζωή, συνοδευόμενη από μια ανυπέρβλητη εσωτερική ψυχική δύναμη, που τους βοηθά να αντιμετωπίζουν κάθε δύσκολη κατάσταση και συνάμα είναι εκείνοι που μπορούν να αποτελέσουν ένα φωτεινό παράδειγμα για τον διπλανό τους.

– Οι αδύναμοι άνθρωποι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που αισθάνονται εντελώς ανίσχυροι για οτιδήποτε. Έχουν μάθει να βλέπουν την ζωή τους με απαισιοδοξία, δείχνοντας παραίτηση απ’ ότι μπορεί να τους κάνει ευτυχισμένους. Έχουν σταματήσει να διεκδικούν τα αυτονόητα και βυθίζονται όλο και περισσότερο σε συνεχόμενα αδιέξοδα, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο, όπου διαιωνίζεται και κυριαρχεί η αρνητική σκέψη μέσα τους.

– Σε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, βρίσκονται οι περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι διακρίνονται από συναισθήματα ανασφάλειας και δισταγμού, να εκφράσουν αυτά που τους ενοχλούν ή τους λυπούν, γιατί φοβούνται να μην προκαλέσουν ψυχικό πόνο στον συνάνθρωπο τους, γιατί φοβούνται να διαταράξουν τις ισορροπίες στις σχέσεις που έχουν δημιουργήσει, ή γιατί δεν έχουν το κουράγιο και το ψυχικό σθένος να είναι ειλικρινείς ούτε με τον εαυτό τους, αλλά ούτε και με τους άλλους, λόγω των ιδιαίτερων και αρκετά περίπλοκων συνθηκών που βιώνουν.

Αντιμετώπιση ενός προβλήματος

Η αντιμετώπιση ενός οποιουδήποτε προβλήματος, έγκειται στην ειλικρινή πρόθεσή μας, να βοηθήσουμε ουσιαστικά, εάν και εφ’ όσον το επιθυμούμε πραγματικά, προτείνοντας πιθανές λύσεις που θα ωθήσουν το άλλο άτομο, που βρίσκεται απέναντι μας, να γνωρίζει ότι μπορεί να βασισθεί επάνω μας, σε αυτό που του συμβαίνει.

Η αγωνία και ο φόβος του ανθρώπου που υποφέρει, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάσει έναν ενδεχόμενο δισταγμό μας, να είμαστε κοντά του. Ακόμη και αν απορρίψει την δική μας πρόταση, εμείς θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε. Και αυτό είναι που μετράει στις ανθρώπινες σχέσεις.

Το παράδοξο στις μέρες μας είναι, ότι υπάρχουν άνθρωποι σήμερα, οι οποίοι γίνονται φορτικοί, αδιάκριτοι και προσπαθούν με κάθε μέσο να χειραγωγήσουν εκείνους τους ανθρώπους που πάσχουν από χρόνια αδυναμία των συναισθημάτων τους, ασκώντας συναισθηματική φόρτιση και ψυχολογική πίεση. Σε αυτή την φάση είναι καλό να απομακρύνουμε αυτούς τους ανθρώπους, που έρχονται ως μέρος της επίλυσης ενός προβλήματος και στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα φανταζόμαστε, γιατί αργά ή γρήγορα ανακαλύπτουμε την αληθινή πλευρά και πρόθεση του άλλου που στέκεται απέναντι μας. Και τι βλέπουμε εκείνη την ώρα; Τις μάσκες και τα προσωπεία να πέφτουν και μαζί με αυτό ακολουθεί και έκρηξη έντονων συναισθημάτων οργής και θυμού.

Εγωκεντρικές Τάσεις και Ιδιαίτερες Συμπεριφορές

Μερικές φορές οι άνθρωποι προτιμούν να παραμείνουν προσκολλημένοι σε ένα πρόβλημα τους, παρά να το επιλύσουν. Αυτό πηγάζει από την εσωτερική αδυναμία που έχει κάποιος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δει κατάματα το πρόβλημα του.

Τις περισσότερες φορές μπορεί να θεωρηθεί ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούν να κερδίσουν τη συμπάθεια ή να τραβήξουν την προσοχή των άλλων. Αυτό δεν είναι ιδιαίτερα καλό, γιατί επιδεικνύουν μια παθητική στάση για τη ζωή τους και τον ίδιο τους τον εαυτό και τελικά παραμένουν αβοήθητοι, αφού έχουν κλείσει τα αυτιά τους, σε κάθε εξωτερική επιρροή που θα τους κάνει καλό.

Συχνά τα άτομα αυτά, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη αυτοπεποίθησης, που τους οδηγεί εντέλει, να μην είναι σε θέση να ξεχωρίσουν τι είναι καλό και τι είναι κακό. Μέσα τους επικρατεί σύγχυση σε όλα τα επίπεδα. Και όταν ακόμη αποφασίσουν κάποια δεδομένη στιγμή, να προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια, είτε για να βοηθήσουν τον εαυτό τους, είτε για να αποδεχθούν μια δύσκολη κατάσταση, τότε παρατηρούμε την εξής συμπεριφορά. Αρνούνται να ζητήσουν βοήθεια λέγοντας, ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτοί, αλλά οι άλλοι που τους δημιουργούν το πρόβλημα. Και εκεί βρίσκεται η παγίδα. Όταν δεν μπορεί να υπάρξει μια εκ βαθέως εποικοδομητική και ειλικρινής συνεννόηση, τότε τα κενά μεγαλώνουν και οι ανθρώπινες αποστάσεις αμβλύνονται, εξαιτίας εγωκεντρικών συμπεριφορών και αρνητικών συναισθημάτων και διαπιστώνουμε ότι κρατούν σχεδόν πάντα μια αμυντική στάση, υπερασπιζόμενοι ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα, ποιο είναι το σωστό που πρέπει να ακολουθήσουν. Επομένως η ρήξη που δημιουργείται στις ανθρώπινες σχέσεις, οδηγεί στην σύγκρουση και η σύγκρουση παίρνει την μορφή ενός αδιέξοδου με διακοπή της όποιας ουσιαστικής επικοινωνίας.

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που πρέπει να αποδεχτούμε όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, είναι ότι πρέπει πάνω απ’ όλα, να είμαστε ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους. Δεν δύναται κανείς να μας βοηθήσει, εάν εμείς δεν αφήσουμε τον άλλο.

Συζητήσεις επί συζητήσεων, άκαρπες πολλές φορές, προκαλούν άγχος και στην συνέχεια εχθρική συμπεριφορά, όταν δεν είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τι είναι προς όφελος μας και τι όχι.

[page_end]

Μια Υγιής Επικοινωνία

Οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές στις ατομικές και κοινωνικές συμπεριφορές τους, εκδηλώνουν συναισθήματα εγωισμού στις σχέσεις τους με τα οικεία τους πρόσωπα, επιδεικνύοντας τα δικά τους θέλω και γίνονται πραγματικά δυσάρεστοι και εριστικοί, ασκώντας πάντα κριτική. Δεν είναι εύκολο να έχει κανείς αδυναμίες, είναι όμως απολύτως ανθρώπινο και φυσιολογικό, γιατί κανένας μας δεν είναι τέλειος.

Για αυτό σε κάθε περίπτωση, προσπαθήστε να μπείτε έστω και για λίγο στην πλευρά του άλλου που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα και προσπαθήστε να το δείτε από την δική του οπτική γωνία. Τότε θα διαπιστώσετε με έκπληξη ότι το αντιμετωπίζατε μονόπλευρα.

Γιατί η βοήθεια σας είναι τόσο σημαντική;

Αν θεωρείτε τον εαυτό σας, αλτρουιστή και ταγμένο στο να βοηθά και να συμπαραστέκετε σε όποιον τον έχει ανάγκη, τότε πραγματικά είστε από τους ανθρώπους, που δεν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του και μέσα από την ευγενική προσφορά στον πλησίον σας, αισθάνεστε ότι η ηθική σας ανταμοιβή, είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που θα νιώσετε, έχοντας προσφέρει την πολύτιμη βοήθεια σας.

Αν πάλι ότι κάνετε, το κάνετε από αίσθημα ενοχής, προσπαθώντας να αποκαταστήσετε λάθη που έχετε διαπράξει στο παρελθόν σας, νιώθοντας την ανάγκη να εξιλεωθείτε, τότε να ξέρετε ότι αυτή σας η ανάγκη θα παραμείνει πάντα διαρκής.

Αν πάλι ότι κάνετε, το κάνετε γιατί τα δικά σας προβλήματα μπορείτε να τα θεωρείτε ασήμαντα μπροστά στων άλλων, ξεκαθαρίστε πρώτα απ’ όλα μέσα στο μυαλό σας, αν η βοήθεια σας τελικά μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη, γιατί αντί να ωφελήσετε τελικά μπορεί και να βλάψετε με την δική σας επίμονη θέση, αυτόν που σας χρειάζεται.

Πότε πρέπει να σιωπήσετε

Έχει αποδειχθεί τις περισσότερες φορές ότι η σιωπή είναι χρυσός. Καλό θα είναι πριν εκφράσετε την άποψη σας, να έχετε ασφαλώς σκεφτεί πρώτα και αυτό προϋποθέτει σαφώς μια ένδειξη πνευματικής ωριμότητας και κριτικής σκέψης, γιατί μπορεί άθελα σας, να πληγώσετε τον άλλο ανεπανόρθωτα με την φορτική κατά τα άλλα συμπεριφορά σας.

Να είστε πάντα ένας καλός ακροατής

Ακούγοντας με ιδιαίτερη προσοχή τον συνάνθρωπο σας να μιλά για αυτό που τον απασχολεί, ακόμα και αν δεν συμφωνείτε, δεν έχει σημασία, σημασία έχει είναι να είναι σε θέση να μπορεί να εξωτερικεύσει αυτό που τον απασχολεί και τον προβληματίζει. Και αυτό είναι πραγματικά θαυμάσιο. Είναι η αρχή για την επίλυση κάθε προβλήματος, μόνο τότε δύναται η ψυχή να απελευθερωθεί από ότι την βασανίζει.

Οι κανόνες που διέπουν, αυτή την ουσιαστική επικοινωνία των ανθρώπων, και συμβάλλουν αποτελεσματικά σε όποιο εμπόδιο συναντήσουμε, είναι οι παρακάτω:

– Να σέβεστε τον άνθρωπο που έχετε απέναντι σας.

– Να ακούτε τον άλλο που σας εκμυστηρεύεται το πρόβλημα του προσεκτικά.

– Μην τον επικρίνετε με την ένδειξη «έχεις κάνει λάθος»

– Μην γίνεστε σχολαστικοί.

– Προσπαθήστε να ενθαρρύνετε με κάθε τρόπο τον άνθρωπο που σας έχει ανάγκη.

– Να λέτε πάντα την έκφραση «Να θυμάσαι θα είμαι πάντα εδώ για σένα αν θέλεις να μιλήσουμε». Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να ξέρει κανείς, ότι υπάρχει κάποιος που θα τον ακούσει.

– Χρησιμοποιήστε την ορθή κρίση σας, στο μέτρο του δυνατού, που έχει ο καθένας σας, καθώς και την ευαισθησία σας, συμπαραστεκόμενος πάντα στον συνάνθρωπο σας, χωρίς όμως να πάρετε την θέση ενός ειδικού ψυχοθεραπευτή, σε περίπτωση που δεν καταφέρετε τίποτε.

– Δώστε τον κατάλληλο χώρο και χρόνο στον συνάνθρωπο σας, σεβόμενοι πάντα την εμπιστοσύνη που σας έδειξε.

– Να είστε απλά υπομονετικοί. Μπορεί να χρειάζεται περισσότερος χρόνος για μερικούς ανθρώπους να ζητήσουν βοήθεια. Όταν το αποφασίσουν, να είστε εκεί δίπλα τους.

– Η βοήθεια σας πρέπει να είναι πάντα διακριτική, με κάθε περιθώριο σεβασμού στον συνάνθρωπο και να δίνει όλα εκείνα τα περιθώρια, όπου ο καθένας σύμφωνα με τον δικό του τρόπο σκέψης, θα αντιμετωπίσει ένα ενδεχόμενο πρόβλημα που τον απασχολεί.

Ας μην ξεχνούμε τις διδαχές του Κυρίου μας. Σύμφωνα με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο της Καινής μας Διαθήκης «Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε. [Ματθ. ι’ 8]»

– Δώστε απλόχερα την βοήθεια στον συνάνθρωπο σας, όπου και όταν σας χρειάζεται.

– Δείξτε απλόχερα την ανθρωπιά σας, η ανιδιοτελής προσφορά είναι το Α και το Ω στην καθημερινή μας ζωή.

 «Γνώθι σαυτόν»: Η αυτογνωσία στο σήμερα είναι μια απαραίτητη αναγκαιότητα

Η φράση «Γνώθι σαυτόν» είναι χαραγμένη στο μαντείο των Δελφών και την χρησιμοποιούσε τακτικά ο Σωκράτης (469 – 399 π.Χ. ) και σημαίνει «γνώρισε τον εαυτόν σου». O σκοπός του ταξιδιού με προορισμό την αυτογνωσία είναι κυρίως η βελτίωση της σχέσης με τον ίδιο σου τον εαυτόν καθώς και η βελτίωση των σχέσεων σου με τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι. Η αυτογνωσία είναι κατ’ εξοχήν ένα ιδιαίτερα μοναχικό ταξίδι και απαιτεί κάποιες δεξιότητες για τις οποίες θα αναφερθώ συνοπτικά.

Η ανάπτυξη της αυτογνωσίας οδηγεί στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης του ανθρώπου με συνέπεια να απολαμβάνει μια εσωτερική γαλήνη, πνευματική και ψυχική ηρεμία και ευτυχία. Είναι μία μακρόχρονη διαδικασία που απαιτεί υπομονή και επιμονή. Βοηθά να ανακαλύψουμε γιατί υπάρχουμε και ποιο το νόημα της ζωής μας.

Η αυτογνωσία είναι η γνώση της συνείδησης μας, η ακούραστη εξερεύνηση του εαυτού μας, η άρνηση να ενδώσουμε σε απατηλά φαινόμενα και το να ανακαλύψουμε την ουσία της αρετής.

Ο Σωκράτης έλεγε ότι οι άνθρωποι μέσα στην άγνοιά τους πιστεύουν δύο πράγματα:

Ότι είναι βέβαιοι για οτιδήποτε γνωρίζουν, ακόμη και τον εαυτόν τους.
Ότι γνωρίζουν καλά πως είναι ο κόσμος και η ίδια η ζωή.
Για να μάθει κανείς τον πραγματικό του εαυτόν και να γνωρίσει τον τρόπο που υπάρχει ο κόσμος, πρέπει να σταματήσει να είναι βέβαιος και απόλυτος γι’ αυτά που γνωρίζει. Μόνο αποβάλλοντας αυτές τις δύο μορφές άγνοιας έχει την δυνατότητα να εισέλθει στην ενδοσκόπηση και να διανύσει τον δρόμο προς το «γνώθι σαυτόν», επίγνωση των ικανοτήτων και δυνατοτήτων του εαυτού. Ο Σωκράτης έλεγε ότι το Αληθές και το Αγαθόν είναι ταυτόσημα. Το Αγαθόν είναι να ακολουθείς την φύση με τους νόμους της. Μέσα από την μετριοφροσύνη του έλεγε ότι «ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα» (έν οίδα ότι ουδέν οίδα).

Στην κοινωνία υπάρχουν 3 τύποι ανθρώπων:

Αυτοί που τους θεωρούμε «κακούς» που μέσα από την άγνοιά τους δεν έχουν αναπτύξει το συναίσθημα της καλοσύνης, δείχνοντας αδιάφοροι για τις εμπειρίες των άλλων.
Αυτούς που θεωρούμε «καλούς» και έχουν αναπτύξει την ενσυναίσθηση και αγανακτούν με τις αδικίες και τα δράματα που κυριαρχούν στον κόσμο, αγνοώντας τους νόμους της φύσης.
Αυτούς τους θεωρούμε «ατάραχους» οι οποίοι κατανοούν τις αρχές που διέπουν την ζωή και δεν μπαίνουν σε σύγκρουση με την πραγματικότητα. Σέβονται τις διαδικασίες μάθησης όλων των ανθρώπων και είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν την σοφία τους την κατάλληλη στιγμή.
Πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την «ηθική» για να δικαιολογήσουν τις πράξεις και συμπεριφορές τους. Η ηθική δεν είναι όμως τίποτε άλλο από την υποκειμενική οπτική στο πως πρέπει να είναι η πραγματικότητα. Έτσι κατατάσσονται οι συμπεριφορές σε καλές η κακές ανάλογα με τα πιστεύω του καθενός με βάση την ηθική του. Η δε ηθική οδηγεί τους ανθρώπους να θέλουν να αλλάξουν την πραγματικότητα αρνούμενοι να αποδεχτούν κάποια πράγματα που είναι νομοτελειακά, με βάση την τέλεια τάξη της φύσης.

Η «αταραξία» είναι ένα χάρισμα που σου επιτρέπει να δεις το καλό μέσα στο κακό και το κακό μέσα στο καλό, υιοθετώντας μία άποψη της ζωής πολύ πιο αντικειμενική και ουδέτερη.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ελαττώματα, εκεί χρειάζεται το θάρρος και η αποφασιστικότητα για να δούμε κατάματα τα μειονεκτήματά μας δίχως να τα καταδικάζουμε, αλλά να τα αποδεχόμαστε. Τα ελαττώματα είναι εκείνα που θα μας δείξουν την πορεία στην οποία θα κινηθούμε για την εξέλιξή μας. Είναι η πυξίδα που μας δείχνει την κατεύθυνση του αληθινού δυναμικού μας. Έτσι διαπιστώνουμε ότι το ελάττωμα είναι το έλλειμμα κάποιου χαρίσματός μας. Εάν το δούμε ενοχικά, διότι είναι κατακριτέο, από κώδικες αξιών η από τον κοινωνικό περίγυρο, μας ακινητοποιεί και τότε μπαίνουμε σε μία καταθλιπτική κατάσταση που στο τέλος της, βρίσκεται η επιθυμία να φύγουμε από τον μάταιο αυτό κόσμο.

Στο κοινωνικό γίγνεσθαι υπάρχουν 3 τύποι ζητημάτων:

Τα προσωπικά μας. Δηλαδή ότι εξαρτάται από εμάς για να ελέγξουμε και να αλλάξουμε προκειμένου να είμαστε ευτυχισμένοι.
Των άλλων ανθρώπων. Μεγάλο μέρος των φόβων, των εντάσεων και των απογοητεύσεών μας προέρχεται από την ανάμειξή μας στα ζητήματα των άλλων και έτσι ξεχνάμε να ασχολούμαστε με τα δικά μας ζητήματα. Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίζουμε ποιανού είναι το ζήτημα. Έτσι αναπτύσσουμε την μαεστρία στην τέχνη του να σχετιζόμαστε με τον εαυτόν μας.
Της πραγματικότητας. Είναι ζητήματα για τα οποία δεν εξαρτάται από μας ο έλεγχος και η αλλαγή τους.
Δυστυχώς ζούμε σε ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η ευτυχία είναι έξω από μας. Ότι αποκτιέται με χρήματα, τα υλικά πράγματα καθώς και να εντυπωσιάζουμε τους άλλους. Συχνά συμβιβαζόμαστε και με υποκατάστατα της ευτυχίας όπως η ηδονή, η άνεση και η διασκέδαση. Αυτή η αυταπάτη είναι έλλειμμα εντιμότητας προς τον ίδιον μας τον εαυτόν. Είναι πολύ πιο σημαντικό να γνωρίσουμε τον εαυτόν μας από το να βαλθούμε να γνωρίσουμε τους άλλους. Ο καθένας μας ερμηνεύει ένα σενάριο ζωής γραμμένο από άλλους και προσανατολισμένο να πληροί τις προσδοκίες άλλων.

Για να γνωρίσουμε τον εαυτόν μας προϋπόθεση είναι ότι τον αγαπάμε. Ο Χριστός είχε πει «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν». Δηλαδή δεν μπορείς να αγαπήσεις κανέναν και να σε αγαπήσουν εάν προηγουμένως εσύ δεν έχεις μάθει να αγαπάς και να αποδέχεσαι τον ίδιο σου τον εαυτόν.

Μέσα από την αυτογνωσία μαθαίνουμε και την υπευθυνότητα. Μόνο αναγνωρίζοντας με ειλικρίνεια τα λάθη μας ( που εμείς θεωρούμε ότι είναι λάθος), μπαίνουμε στην διαδικασία τροποποίησης της θέσης και στάσης μας για να επανορθώσουμε. Θέλει προσοχή να μην ενοχοποιούμε τον εαυτόν μας, ούτε να γινόμαστε ένα θύμα τον καταστάσεων, διότι αυτό που πετυχαίνουμε είναι μία έλλειψη υπευθυνότητας.

Ένας που ξέρει καλά τον εαυτόν του και τον αγαπά πραγματικά, έχει μάθει να είναι ευτυχισμένος, να είναι σε ειρήνη με τους άλλους και να αγαπά την ζωή έτσι όπως είναι γιατί συνεχίζει αδιάκοπα να τον μαθαίνει.

Σπύρος Μεταξάς ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής

  Γράφει η Ελπίδα ΤάσσιουΔεν καμαρώνω για τα λάθη μου. Δεν τα αρνούμαι, δεν τα ξεχνάω, δεν τα κρύβω κάτω από το χαλί. Τα κουβαλάω μαζί μου σαν αποδείξεις του ποιος υπήρξα και ποιος κατάφερα να γίνω. Δεν τα χρησιμοποιώ ως άλλοθι ούτε ως σημαία. Είναι εκεί, σιωπηλά, σαν τις ουλές που θυμίζουν ότι κάποτε πονέσαμε για να μάθουμε.Δεν είμαι περήφανος για το πόσες φορές έπεσα. Για τις στιγμές που ρίσκαρα και έχασα, για τις επιλογές που έκανα με πάθος αλλά χωρίς λογική. Για τους ανθρώπους που πλήγωσα ή που με πλήγωσαν. Για τα λόγια που δεν ζύγισα και τις σιωπές που κλείδωσα μέσα μου αντί να φωνάξω.

Αλλά ξέρεις τι;

Δεν είμαι περήφανος για τα λάθη μου. Είμαι περήφανος για το πώς σηκώθηκα.

Κάθε πτώση μ’ έκανε να δω τον εαυτό μου πιο καθαρά. Κάθε αστοχία μ’ ανάγκασε να αναρωτηθώ τι πραγματικά αξίζει. Κάθε ρωγμή στο μέσα μου μ’ έσπρωξε να βρω τη δύναμη να επιδιορθώσω τον εαυτό μου, να μην παραμείνω σπασμένος. Γιατί εκεί κρύβεται η πραγματική μαγκιά. Όχι στο να μη σπάσεις ποτέ, αλλά στο να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να τα ενώσεις ξανά, ακόμα κι αν οι ρωγμές φαίνονται.

Δεν ντρέπομαι για το παρελθόν μου. Ακόμα κι αν υπάρχουν στιγμές που θα ήθελα να σβήσω, ξέρω ότι αυτές οι στιγμές με έκαναν πιο σοφό, πιο ανθεκτικό, πιο αληθινό. Ήταν τα λάθη που με έμαθαν να βάζω όρια. Ήταν τα χαστούκια της ζωής που με έκαναν να δω την αξία της ειλικρίνειας και της ευθύτητας.

Κάποτε φοβόμουν να παραδεχτώ τα λάθη μου. Φοβόμουν ότι θα με έκριναν, ότι θα με απορρίψουν. Αλλά τώρα ξέρω πως η δύναμη δεν κρύβεται στην τελειότητα. Κρύβεται στην αποδοχή του ποιος είσαι και του πώς έγινες αυτός που είσαι.

Κανείς δεν γεννιέται αλάνθαστος. Κανείς δεν περνά από τη ζωή χωρίς να πληγωθεί και να πληγώσει. Η ουσία δεν είναι να μην κάνεις λάθη, αλλά να μάθεις να ζεις με αυτά, να τα αντιμετωπίζεις και να γίνεσαι καλύτερος μέσα από τις αποτυχίες σου.

Αν κάτι με κάνει περήφανο, είναι η ικανότητά μου να συνεχίζω. Να βλέπω τα λάθη μου στα μάτια και να λέω: «Ναι, έσφαλα. Αλλά έμαθα».

Και αν αύριο κάνω ξανά λάθος – γιατί σίγουρα θα κάνω – δεν θα το κρύψω. Θα το αντιμετωπίσω, θα το ξεπεράσω, και θα σηκωθώ πάλι.

Γιατί η ζωή δεν μετριέται με τις πτώσεις. Μετριέται με το πώς σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Γνωρίζουμε πως η λειτουργία του υπολογιστή μας εξαρτάται από τις δυνατότητες του σκληρού του δίσκου, που είναι το κομμάτι όπου αποθηκεύονται τα πάντα. Ακόμα κι αν διαγράψουμε ένα αρχείο, ένας εξειδικευμένος προγραμματιστής με τα σωστά μηχανήματα και τη σωστή γνώση μπορεί να το ανασύρει.

Μέσα στον ανθρώπινο υπολογιστή οτιδήποτε μας συμβαίνει καταγράφεται με τη μορφή αναμνήσεων. Ακόμα κι αν δεν το θυμόμαστε συνειδητά, ακόμα κι αν δεν έπεσε στην αντίληψή μας όταν συνέβη επειδή η προσοχή μας ήταν στραμμένη αλλού, παρ’όλα αυτά καταγράφεται. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις ανθρώπων που κάτω απ’ την επήρεια της ύπνωσης ή κατά τη διάρκεια εγχείρησης του εγκεφάλου, όπου ερεθίστηκαν συγκεκριμένα τμήματα, θυμήθηκαν γεγονότα που συνέβησαν όταν ακόμα βρίσκονταν στη μήτρα.

Από όλες αυτές τις αναμνήσεις το 90% βρίσκονται στο ασυνείδητο ή υποσυνείδητο, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον να τις θυμηθούμε.

Το γεγονός ότι οι αναμνήσεις μας επηρεάζουν άμεσα την υγεία, αποτελεί τη βάση της ψυχολογίας για περισσότερο από εκατό χρόνια.

Αυτή η ιδέα άρχισε να επικυρώνεται επιστημονικά, όταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, νέοι στρατιώτες παρουσίαζαν τραύματα χωρίς να έχουν τραυματιστεί πραγματικά σωματικά.

Το ονόμασαν shell-shock. Τότε συνειδητοποίησαν πως αυτό που υπάρχει στο μυαλό, έχει τη δύναμη να σε αρρωστήσει.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

 

Όλα τα δεδομένα, οτιδήποτε μας συμβαίνει ενσωματώνεται στην κυτταρική μνήμη με τη μορφή ενεργειακών μοτίβων. Ο Dr. Bruce Lipton εξηγεί πως το σώμα είναι σαν μια κάμερα.

Η κάμερα καταγράφει οποιοδήποτε σήμα από το περιβάλλον και το αποθηκεύει σαν φιλμ στον πυρήνα του κυττάρου. Μερικά από αυτά τα δεδομένα περιέχουν καταστρεπτικές εικόνες και λανθασμένες πεποιθήσεις που δημιουργούν άγχος στο σώμα.

Τα πανεπιστήμια του Stanford, του Harvard και της Νέας Υόρκης σε ξεχωριστές έρευνες που δημοσίευσαν, καταδεικνύουν ότι αυτά τα δεδομένα στην κυτταρική μνήμη μπορεί να είναι το χαμένο κομμάτι του παζλ στους τομείς της υγείας και της θεραπείας.

Η έρευνα του Southwestern University Medical School συμπεραίνει πως η μεγαλύτερή μας ελπίδα για τη θεραπεία ανίατων ασθενειών στο μέλλον, στηρίζεται στο να βρεθεί ο τρόπος θεραπείας της κυτταρικής μνήμης που φαίνεται να είναι ο μηχανισμός ελέγχου στο σώμα.
Για πολλά χρόνια η επιστήμη πίστευε πως οι μνήμες αποθηκεύονται στον εγκέφαλο.

Προσπαθώντας να καθορίσουν σε ποιο τμήμα ακριβώς, οι επιστήμονες τεμάχισαν και εξέτασαν τα μέρη του για ν’ ανακαλύψουν τελικά, πως παρ’όλο που οι αναμνήσεις μπορούν να ενεργοποιηθούν από διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου, η πραγματική αποθήκη δε βρίσκεται σ’ αυτόν, αλλά σε όλα τα κύτταρα του σώματος.

 

Η απόδειξη δόθηκε με τη μεταμόσχευση οργάνων. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι που δέχτηκαν μοσχεύματα, άρχισαν να έχουν σκέψεις, αισθήματα, όνειρα ακόμα και διατροφικές συνήθειες του δότη.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ

Όλοι έχουμε αναμνήσεις που μας γεμίζουν με αισθήματα λύπης, θυμού, φόβου, σύγχισης κ.λ.π. κι αυτές είναι μόνο οι συνειδητές.

Ο Dr. Bruce Lipton υποστηρίζει ότι, οι λανθασμένες αναμνήσεις που είναι αποθηκευμένες στην κυτταρική μνήμη καλύπτουν το συνειδητό και ασυνείδητο νου και καθοδηγούν το σώμα να αντιδράσει με άγχος για να αμυνθεί.

Το Institute of HeartMath που πρωτοπορεί στις εναλλακτικές έρευνες, διαπίστωσε κατά τη διεξαγωγή ενός πειράματος ότι η οργή ή οι χαρούμενες σκέψεις, κατέστρεφαν ή θεράπευαν αντίστοιχα το ανθρώπινο DNA που βρισκόταν υπό μελέτη σ’ έναν εργαστηριακό σωλήνα.

Το stress είναι ένας φυσικός και πολλές φορές κατάλληλος τρόπος που το σώμα αντιδρά σε μια κατάσταση που προκαλεί φόβο και είναι απαραίτητος μηχανισμός για ν’ αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής.

Δημιουργείται όταν το μυαλό πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε κάποιο είδος κινδύνου, είτε σωματικό είτε συναισθηματικό.

Όταν το μυαλό πιστεύει ότι δεν έχουμε την ικανότητα να διαχειριστούμε μια επείγουσα κατάσταση, εκκρίνει αδρεναλίνη προκαλώντας την αντίδραση που λέγεται “μάχη ή φυγή”.

Αν αυτή η αδρεναλίνη δεν “καταναλωθεί” παραμένει στο σώμα δημιουργώντας ένταση και ανησυχία. Πολύ άγχος χωρίς κάποια απελευθέρωση προκαλεί εξάντληση και ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Το σώμα και το μυαλό μας έχουν μια λίστα με πράγματα που πρέπει να γίνουν καθημερινά και ένα συγκεκριμένο ποσό ενέργειας να καταναλώσουν. “Πρέπει” να γίνουν λειτουργίες όπως η αναπνοή και η καρδιακή λειτουργία. “Χρειάζεται” να γίνουν π.χ. η πέψη, ο καθαρισμός του αίματος και η λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Και “θέλει” να διορθώσει ή να επιλύσει τις αρνητικές κυτταρικές μνήμες. Όταν η ενέργεια του σώματος μειώνεται εξαιτίας του άγχους, μειώνονται και οι λειτουργίες που γίνονται, ξεκινώντας από αυτές που θεωρούνται λιγότερο επείγουσες, όπως του ανοσοποιητικού.

Στο βιβλίο του The Single Cause and Cure for any Health Challenge, o Ph.D. Ray Gebauer παραθέτει έρευνες που συμπεραίνουν ότι όταν δεν έχουμε αρκετό χρόνο ν’ αναρρώσουμε από κάθε στρεσογόνο γεγονός που μας συμβαίνει, τα κύτταρά μας παραμένουν κλειστά, το σώμα γερνάει και εμφανίζει ασθένειες σαν φυσικό επακόλουθο.

Το να καταπιέζουμε τις καταστρεπτικές αναμνήσεις απαιτεί ένα τεράστιο ποσό ενέργειας σε καθημερινή βάση. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί μόνιμο άγχος μέχρι που κάτι θα “σπάσει”, σύμφωνα με τον Dr. John Sarno, καθηγητή στο New York University Medical School. Η μόνη λύση είναι αυτές οι αναμνήσεις να θεραπευτούν αντί να καταπιεστούν. Αυτό που συμβαίνει, όμως, στις περισσότερες θεραπευτικές διαδικασίες είναι ότι συνεχίζουμε να κουβαλάμε μέσα μας όλα αυτά τα σκουπίδια των αρνητικών συναισθημάτων, μόνο που τα έχουμε ψεκάσει με άρωμα για να μη μυρίζουν τόσο πολύ.

Με το συνειδητό νου μπορούμε να διαλέξουμε θετικές σκέψεις, αλλά το υποσυνείδητο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε γιατί λειτουργεί με συσχετισμούς. Αν, για παράδειγμα, σκεφτούμε τα Χριστούγεννα και έχουμε κάποιες άσχημες αναμνήσεις απ’ αυτά, το υποσυνείδητο ενεργοποιεί αυτές τις αναμνήσεις κι αρχίζουμε να νιώθουμε το αρχικό συναίσθημα που σχετίζεται με αυτές. Οι κυτταρικές μνήμες εκπέμπουν αρνητικές ενεργειακές συχνότητες και δημιουργούν άγχος και σύγχιση αφού δεν γνωρίζουμε συνειδητά από πού προήρθαν. Στο Southwestern University απέδειξαν πως ένα πρόσωπο, ζώο ή φυτό με καταστρεπτικές κυτταρικές μνήμες αγωνίζεται και δυσκολεύεται ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές.

TO ΑΝΤΙ-VIRUS ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Όπως στον υπολογιστή, ο οργανισμός μας έχει ένα πρόγραμμα που μας προστατεύει από κάθε είδους “ιούς”. Καθώς μεγαλώνοντας αποκτούμε όλο και περισσότερες αρνητικές εμπειρίες, αυτό το πρόγραμμα προσθέτει συνεχώς νέα στοιχεία που τα αναγνωρίζει ως “ιούς”. Το anti-virus πρόγραμμα δρα αυτόματα σύμφωνα με την ενστικτώδικη αντίδραση της αποφυγής του πόνου και της επιδίωξης της ευχαρίστησης.
Από μωρά όπου δεν υπάρχει ακόμα η λογική σκέψη και δρούμε με το ένστικτο, ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι οι δείκτες που μας μαθαίνουν τι να αποφεύγουμε και τι να επιδιώκουμε. Σαν ενήλικες καταλαβαίνουμε ότι η αντίδραση στην ευχαρίστηση ή στον πόνο δεν είναι πάντα λογική. Αυτό που δεν ξέρουμε, όμως, είναι ότι σε κάθε περίπτωση συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με αυτό το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα. Πολλές φορές η συμπεριφορά μας είναι ανεξήγητη γιατί δεν γνωρίζουμε το ερέθισμα που την προκάλεσε και που οδηγεί πάντα σε μια ασυνείδητη ανάμνηση.

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ;

Σύμφωνα με τον Dr. Ben Johnson, υπάρχουν τρεις τύποι αναμνήσεων καταχωρημένες στον σκληρό μας δίσκο:

1. Οι κληρονομημένες αναμνήσεις που είναι ενσωματωμένες στο DNA κάθε κυττάρου.

Όταν ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το έμβρυο, του κληρονομούν μαζί με τα φυσικά χαρακτηριστικά και τις κυτταρικές μνήμες των γονιών του. Κι όχι μόνο τις δικές τους αλλά και αυτές που έχουν κληρονομήσει οι ίδιοι απ’ τις δικές τους οικογένειες. Συχνά σ’ ένα πεντάχρονο παιδάκι αναγνωρίζουμε όχι μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα από έναν παππού, μια γιαγιά ή έναν θείο.

2. Οι προ-λογικές αναμνήσεις.

Μέχρι περίπου την ηλικία των έξι ετών, ο εγκέφαλος λειτουργεί στην κατάσταση όπου εκπέμπει κύματα Δέλτα- Θήτα. Αυτό σημαίνει πως όλες οι εμπειρίες μας καταγράφονται απευθείας στον “σκληρό μας δίσκο”, χωρίς να φιλτραριστούν πριν από τη λογική και την κριτική σκέψη που αναπτύσσουμε αργότερα.
Για παράδειγμα, όταν ένα μωρό ξυπνάει βρεγμένο μέσα στη νύχτα, το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κλάψει δυνατά μέχρι ν’ απαλλαγεί από αυτή την άβολη κατάσταση. Όταν, όμως, κάθε φορά αντιμετωπίζει μια νευριασμένη μητέρα που μπορεί ακόμα και να μην του φέρεται καλά, τότε αυτόματα συνδέει αυτά τα δύο γεγονότα. Το μωρό δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο κουρασμένη ή καταπιεσμένη μπορεί να νιώθει η μητέρα του. Το μόνο που καταλαβαίνει είναι πως κάθε φορά που αισθάνεται δυσάρεστα, αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και το θυμό της μητέρας. Αυτή η σύγχιση που νιώθει αποθηκεύεται στις προ-λογικές αναμνήσεις και μπορεί να ενεργοποιείται ανεξήγητα κάθε φορά που αναζητά την φροντίδα είτε από τη μητέρα του είτε από κάποιον άλλον.

3. Οι τραυματικές αναμνήσεις.

Σ’ αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο πολύ σοβαρά γεγονότα όπως η κακοποίηση αλλά και πολύ πιο ήπια όπως η αδιαφορία ή η απαξίωση των ικανοτήτων του παιδιού. Όταν μια τραυματική εμπειρία ενεργοποιείται, η λογική σκέψη παραγκωνίζεται και αναλαμβάνει το υποσυνείδητο δημιουργώντας άγχος στο σώμα προκειμένου να δράσει και να προστατευτεί.
Αυτές όλες οι αναμνήσεις κτίζουν ένα σύστημα πεποιθήσεων που λειτουργεί σαν προστατευτικό πρόγραμμα. Δηλαδή, το μυαλό χρησιμοποιεί αυτές τις αναμνήσεις σα μηχανισμό άμυνας για να προστατέψει το μωρό ώστε να επιβιώσει και να καταφέρει να γίνει ενήλικας. Κάθε φορά που μια απ’ αυτές τις αναμνήσεις ενεργοποιείται από τις τωρινές συνθήκες, ο μηχανισμός άμυνας προκαλεί άγχος στο σώμα προκειμένου να το θέσει σε θέση μάχης και να κάνει οτιδήποτε χρειάζεται για να επιζήσει.

ΟΤΑΝ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ

Η σύγχιση προκύπτει επειδή αυτή η αίσθηση του επείγοντος που νιώθουμε πολλές φορές δε συμβαδίζει με τις τρέχουσες συνθήκες που βιώνουμε. Όταν συμβαίνει αυτό, για να μην τρελαθούμε προσπαθούμε να το εκλογικεύσουμε βρίσκοντας τεχνητές αιτίες, πολλές φορές, στη ζωή μας που να ταιριάζουν αυτό που βιώνουμε με αυτό που νιώθουμε. Έτσι, χειροτερεύουν τα πράγματα γιατί δημιουργούμε ένα πρόβλημα εκεί που πριν δεν υπήρχε.

Όταν, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα στη ζωή μας είτε είναι υγείας, σχέσεων ή επαγγελματικό, αυτό που πρέπει ν’ αναρωτηθούμε είναι ποιο είναι το πραγματικό θέμα που βρίσκεται στην καρδιά μας, δηλαδή στο υποσυνείδητο. Η κύρια δουλειά της καρδιάς είναι να μας προστατεύει από τις επώδυνες καταστάσεις και για την καρδιά τα πάντα συμβαίνουν στο παρόν.
Στη σύγκρουση μυαλού (συνειδητού) και καρδιάς (υποσυνείδητου), η καρδιά κερδίζει πάντα. Όπως το διατυπώνει ο καθηγητής του Stanford, William Tiller από τους πιο καταξιωμένους φυσικούς στο χώρο της κβαντικής, “υπάρχει μια υποσυνείδητη πρόθεση για όλα τα θέματα της ζωής και όταν η υποσυνείδητη πρόθεση συγκρούεται με τη συνειδητή, το υποσυνείδητο κυριαρχεί πάντα”.

Τις τελευταίες δεκαετίες στον τομέα της αυτοβελτίωσης, πολλοί “γκουρού” υποστηρίζουν πως με τις σωστές θετικές επιβεβαιώσεις μπορούμε ν’ αλλάξουμε τις καταστροφικές και λανθασμένες πεποιθήσεις μας και να προσελκύσουμε τη ζωή που ονειρευόμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η μέθοδος σχεδόν ποτέ δε λειτουργεί. Η δύναμη της θέλησης και του συνειδητού μπορεί να καλύψει για λίγο αλλά δεν μπορεί να τροποποιήσει τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις.

Το Πανεπιστήμιο του Waterloo στον Καναδά το 2009 έκανε για πρώτη φορά μια έρευνα πάνω στις θετικές επιβεβαιώσεις. Χρησιμοποίησε το καθιερωμένο διαγνωστικό τεστ για τη μέτρηση του άγχους στο αυτόνομο νευρικό σύστημα το Heart Rate Variability κατά τη διάρκεια αυτών των επιβεβαιώσεων για να ανακαλύψει πως το άγχος του σώματος αυξήθηκε πιο πολύ γιατί το υποσυνείδητο ήξερε πως αυτές οι δηλώσεις μπορεί να ήταν θετικές αλλά ήταν ψεύτικες.

Πάντα φερόμαστε με τον τρόπο που πιστεύουμε. Αυτό που είμαστε πραγματικά, αυτό που πιστεύουμε και οι προτεραιότητες που θέτουμε στη ζωή μας καθορίζονται από αυτά που βρίσκονται στην καρδιά μας (το υποσυνείδητο).

Και το μόνο που προσπαθεί η καρδιά είναι να μας προστατέψει από τον πόνο.

 

Έτσι, αν το σύστημα πεποιθήσεων που νομίζουμε ότι έχουμε δεν μας πηγαίνει εκεί που θέλουμε, αν σαμποτάρουμε τον εαυτό μας για ανεξήγητους λόγους, αν φαινόμαστε συνεχώς “άτυχοι”, αν αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας, σχέσεων, επαγγελματικά κ.λ.π., αν εν ολίγοις καταλήγουμε να ζούμε μια ζωή που δε μας αρέσει, είναι γιατί το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα που έχουμε ενσωματωμένο ενεργοποιείται και αντιδρά σ’ έναν παλιό πόνο που νιώσαμε όταν η αρχική ανάμνηση δημιουργήθηκε.

Ο μόνος τρόπος θεραπείας είναι η θεραπεία αυτών των λανθασμένων και καταστρεπτικών αναμνήσεων που μας κατευθύνουν στο να πιστεύουμε κάτι που δεν είναι αληθινό πια.

 

 

Σημείωση: Όλα τα στοιχεία και οι πληροφορίες του άρθρου προέρχονται από το βιβλίο των Alexander Loyd PhD, ND & Ben Johnson MD,DO,NMD “THE HEALING CODE“, από τις Eκδόσεις Διόπτρα

healingeffect.gr με στοιχεία από fytro.wordpress.com
Images by shiori matsumoto

 

 

Πηγή

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Χρόνος ανάγνωσης: 7 λεπτά

Η ερώτηση: Τελικά, τι είναι χειρότερο; Η άγνοια ή η αδιαφορία;

Και η απάντηση: Ποιος ξέρει…; Ποιος νοιάζεται…;

Αυτό το εύστοχο ευφυολόγημα, θα μπορούσε πολύ εύκολα να λειτουργήσει και ως ένα καλό σλόγκαν για τη σημερινή ελληνική κοινωνία. Όποια στιγμή και αν ρίξεις μια ματιά στην ειδησεογραφία της ημέρας, είναι σίγουρο πως θα πέσεις πάνω σε ειδήσεις που θα σε κάνουν να απορήσεις και να αναρωτηθείς. Γιατί τόση αδιαφορία για τον συνάνθρωπο; Γιατί τόση απάθεια; Τι μας συμβαίνει;

Η άγνοια και η αδιαφορία για τα κοινωνικοπολιτικά θέματα, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ηθελημένη άγνοια γεννά αδιαφορία. Η αδιαφορία υποθάλπεται και συντηρείται από τη σκόπιμη άγνοια.

Θεατές και κομπάρσοι στο θέατρο της ζωής

Παρατηρεί κανείς με θλίψη, πως στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, κυριαρχεί σήμερα μια απάθεια, μια στασιμότητα, ένας ωχαδερφισμός, μια παθητικότητα για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Γινόμαστε κάτι σαν μια γενιά θεατών, που εισήλθε στο θέατρο της ζωής για να παρακολουθήσει μια παράσταση,στημένη από άλλους. Ή σε μία πιο «αισιόδοξη» εκδοχή, μια μάζα καλόβολων «κομπάρσων», που έρχονται στη ζωή για να παίξουν το ρολάκι τους και να αποχωρήσουν. Ίσως και να λουστούν για ένα μικρό διάστημα, από το φως κάποιου «προβολέα», για να νιώσουν λίγο σπουδαίοι.

«Ζήσε τη ζωούλα σου και όλα τα άλλα θα φτιάξουν από μόνα τους»

«Κοίτα τον εαυτούλη σου. Μην ασχολείσαι με τη δυστυχία και τη μιζέρια των άλλων, θα σε ρίξουν ψυχολογικά… άλλωστε δεν προλαβαίνεις, έχεις πολλά πράγματα να κάνεις! Επικεντρώσου μόνο στους στόχους σου! Κάνε παρέα μόνο με θετικούς ανθρώπους. Σου αξίζει!»

«Μην ασχολείσαι με τα πολιτικά δρώμενα. Άσε τους τεχνοκράτες… αυτοί ξέρουν. Κάνε υπομονή. Η ανάπτυξη έρχεται!»

«Και γιατί να ασχοληθείς; Μήπως θα αλλάξει τίποτα; Όλοι ίδιοι είναι! Όλα είναι σχεδιασμένα και προκαθορισμένα. Ό,τι και να κάνεις, το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο.»

«Άσε που κινδυνεύεις! Τρομοκρατία… εγκληματικότητα… διαφθορά… Ζήτησε από εμάς να σε προστατέψουμε. Παραχώρησε τις ατομικές σου ελευθερίες, αποδέξου χωρίς προβληματισμό την αστυνομοκρατία (βλέπε Χίο και Λέσβο), για το καλό σου γίνεται! Μην αντιδράς!»

«Ε… άμα σου πάρουν και κανένα νησί οι Τούρκοι στη Χάγη, δεν έγινε και τίποτα βρε αδερφέ. Τόσα νησιά έχουμε! Μην ανησυχείς, όλο και κάποια θα μείνουν, για να πηγαίνεις διακοπές τα καλοκαίρια σου!»

«Κάποια στιγμή, θα εμφανιστεί ο εθνικός σωτήρας μας. Περίμενέ τον!»

«Είσαι αριστερός; Αν κάποιο εθνικό θέμα δεν κρίνεται ως σημαντικό σύμφωνα με τις παραδοσιακές θέσεις της αριστεράς, μην αντιδράς!»

«Είσαι δεξιός; Αν κάποιο κοινωνικό θέμα δεν κρίνεται ως σημαντικό σύμφωνα με τις παραδοσιακές θέσεις της δεξιάς, μην αντιδράς!»

«Θες σώνει και καλά να αντιδράσεις; Εντάξει, λοιπόν. Αλλά να το κάνεις μόνο για τα συμφέροντα του δικού σου κλάδου, κλίκας, ομάδας, γκρούπας, συνομοταξίας, πολιτικής παράταξης, ιδεολογίας.»

Ο καθένας στο μαντρί του!

«Και γενικά να ξέρεις, πως αν έχεις πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες, μάλλον κάτι δεν πάει καλά με εσένα! Όμως φροντίσαμε να σου παρέχουμε τη κατάλληλη αγωγή για τη περίπτωσή σου: κατανάλωσε!»

«Σου παρέχουμε ένα σωρό υλικά. Διάλεξε και πάρε. Φτιάξε τον τεχνητό σου παράδεισο. Μπες μέσα και κλειδαμπαρώσου. Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσουμε εμείς.»

Αυτές είναι μερικές απ’ τις παραστάσεις που συμμετέχουμε, ηθελημένα ή αθέλητα. Η αδιαφορία περισσεύει και ως προς τα πολιτικά δρώμενα και ως προς τα κοινωνικά. Φτωχοί άνθρωποι, άστεγοι, μόνοι, δυστυχισμένοι, άρρωστοι, γίνονται απρόσωπες στατιστικές ερευνών. Διαβάζουμε για τις τύχες τους, σε κονσερβοποιημένα άρθρα ιστοσελίδων. Στην πραγματικότητά μας, έχουν γίνει φευγαλέες σκιές της καθημερινότητας, που μας κρύβουν τον ήλιο και βιαζόμαστε να τις διώξουμε μακριά.

Η φιλανθρωπική μας ευαισθησία, μαντρώθηκε τελικά στο διαδίκτυο. Περιορίστηκε εκεί. Συνηθίσαμε να βλέπουμε τον ανθρώπινο πόνο μέσα σε ένα παράθυρο ενός ψυχρού post στο internet. Να πατάμε play σε ένα βίντεο, για να αφουγκραστούμε λίγο την απόγνωση του συνανθρώπου. Ψηφιοποιήσαμε τη φιλανθρωπία μας.

Αδιάφοροι για το καλό, ειδήμονες για το κακό

Για το καλό και την έμπρακτη κινητοποίηση προς αυτό, είμαστε αδιάφοροι. Την ίδια στιγμή, για το κακό και την ανέξοδη ασχολία μας με αυτό , μόνο αδιάφοροι δεν είμαστε!

Αν κάποιος σου μεταφέρει κάποιο ευχάριστο νέο για έναν κοινό γνωστό, ζήτημα να αφιερώσεις πάνω από 2 λεπτά για να το συζητήσεις.

Αν όμως σου ψιθυρίσει στο αυτί κάποιο δυσάρεστο, εκεί ξεκινάει ολόκληρη διατριβή επί του θέματος! Αυτομάτως, η αδιαφορία μας, μετατρέπεται σε θερμό ενδιαφέρον!

Γιατί άραγε;

Γιατί κάποιοι άνθρωποι αγαπούν να ασχολούνται με τα δυσάρεστα νέα των άλλων;

Η απάντηση έχει πικρή γεύση, αλλά είναι η αλήθεια. Για τους ανθρώπους που λειτουργούν έτσι, οι δυσκολίες και οι στεναχώριες των άλλων, τους παρέχουν ένα είδος ανακούφισης. Κατά κάποιο τρόπο, τους κάνουν να νιώθουν ανώτεροι. Προσπαθούν να γεμίσουν τα δικά τους κενά, με τις ζωές των άλλων.

« Εγώ δεν έχω κάνει ποτέ κάτι τέτοιο, άρα είμαι καλύτερος»

« Εμένα δεν μου έχει συμβεί τέτοιο δυσάρεστο γεγονός, άρα είμαι σε καλύτερη κατάσταση»

Ή σε μια πιο «ηθική» εκδοχή, μπορεί να τους κάνει να νιώσουν ένα είδος παρηγοριάς:

«Δεν είμαι ο μόνος που περνάει δυσκολίες. Ευτυχώς που υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που υποφέρουν όπως κι εγώ»

Άσχημες διαπιστώσεις, αλλά έτσι είναι.

Πρωταθλητές στη θεωρία

Μέσα σε μια κοινωνία αδιαφορίας και απάθειας, φαντάζει κάπως παράδοξο το ότι – ενώ κανένας δεν κάνει τίποτα – ταυτόχρονα, όλοι είναι πρόθυμοι να κριτικάρουν και να κρίνουν καταστάσεις.

Δεν ψηφίζω, αλλά κρίνω το άθλιο πολιτικό σκηνικό. Δεν βοηθάω αναξιοπαθούντες σχεδόν ποτέ, αλλά κατακεραυνώνω τους πολιτικούς που κοιτάζουν μόνο το συμφέρον τους. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα, αλλά εγώ θα σας πω τι χρειάζεται η χώρα για να πάει μπροστά. Δεν χαίρομαι για τη φτώχεια και τη δυστυχία που υπάρχει γύρω μου, αλλά πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε γι’ αυτά, εκτός από εμάς.

Γεμίσαμε από γνώμες. Και λόγια. Πολλά λόγια. Τα στόματα ανοιγοκλείνουν ακατάπαυστα. Τα πληκτρολόγια έχουν πάρει φωτιά. Ο ένας κρίνει τον άλλον. Ο ένας «διορθώνει» τον άλλον. Σε μια εποχή όπου τα μέσα για να εκφράζεσαι και να μιλάς, είναι πιο πολλά και πιο προσβάσιμα από ποτέ, είναι απορίας άξιο πως ο κόσμος δεν μπορεί με τίποτα να σβήσει την δίψα του για να μιλήσει. Αλλά και η τόση απροθυμία του, για να ακούσει.

Μας θυμίζει κάτι αυτό; Ποιοι μιλούν συνεχώς στα τηλεοπτικά πάνελ κάνοντας τοποθετήσεις επί τοποθετήσεων, χωρίς να αφουγκράζονται καθόλου τον παλμό της κοινωνίας;

Σωστά. Οι πολιτικοί.

Με λίγα λόγια, γινόμαστε κάτι σαν αποπολιτικοποιημένοι πολιτικοί!

Απαθείς πολίτες με παθιασμένη ρητορική.

Αμέτοχοι υπήκοοι, με συμμετοχή στη θεωρία και αποχή από την πράξη.

Απόμακροι προς τον συνάνθρωπο, αλλά επιτυχημένοι στη φιλανθρωπία του καναπέ.

Όλοι έχουμε το μερίδιο ευθύνης μας, για αυτήν την τραγική κατάσταση.

Θα έλεγε κανείς πως, σε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, το ταξικό και το κοινωνικό μίσος μοιάζει να μειώνεται και να δίνει σταδιακά τη θέση του, στην αδιαφορία. Αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, αδιαφορία για τον Θεό, αδιαφορία για την πορεία της χώρας.

Η αδιαφορία είναι χειρότερη ακόμη και από το μίσος! Ακόμα και οι συγκρούσεις που προέρχονται από το μίσος, μπορεί κάτι νέο να γεννήσουν. Όμως η απάθεια και η αδιαφορία δεν γεννούν τίποτα, αντιθέτως ερημοποιούν  την ανθρωπιά μας.

Ποιος έμεινε για να μας ακούσει;

«Άνθρωπον ζητώ», φώναζε ο Διογένης ο Κυνικός. Πόσο προφητικός και διαχρονικός ήταν ο λόγος του…

Τα πρόθυμα αυτιά είναι είδος υπό εξαφάνιση. Σφραγίστηκαν!

Όλοι έγιναν φλύαροι πομποί. Ξεμείναμε όμως από δέκτες!

Είναι μεγάλο θέμα αυτό. Καταντήσαμε στο σημείο, να μη μπορείς να βρεις έναν άνθρωπο να κάτσει να σε ακούσει, χωρίς να έχει κάτι να κερδίσει. Να ακουμπήσεις κάπου τα προβλήματά σου, τις έγνοιες σου, τη στεναχώρια σου, ακόμα και την τρέλα σου. Κανείς δεν έχει χρόνο. Όλοι είναι απασχολημένοι με τον εαυτό τους και την προσωπική τους επιτυχία.

Ας αναλογιστούμε πόσες και πόσες ανθρώπινες τραγωδίες θα είχαν αποφευχθεί, αν υπήρχε την κατάλληλη στιγμή ένα πρόθυμο αυτί για να ακούσει έναν νέο που σκέφτεται να αυτοκτονήσει, έναν άνθρωπο πριν οδηγηθεί σε φονικό, μια έγκυο γυναίκα που βρίσκεται σε απόγνωση, έναν ηλικιωμένο που παλεύει μόνος του, βυθισμένος στη κατάθλιψη.

Δεν σπεύδουμε να βοηθήσουμε, όσο θα μπορούσαμε. Είμαστε παγωμένοι. Μια κοινωνία στην «κατάψυξη».

Λείπουν τα καταδεκτικά αυτιά. Λείπουν οι πράξεις. Λείπει η αλληλεγγύη.

Λείπει η πίστη.

Κοινωνικά ελλείμματα.

Μην ασχολείσαι με οικονομικά πλεονάσματα.

#Tags

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ