Στην ελαττωματική και σκάρτη κοινωνία όπου ζούμε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που παραμερίζουν το «εγώ» τους, για να είναι καλοί με τους άλλους.

Άνθρωποι εξυπηρετικοί, παραχωρητικοί, με μια διαρκή τάση να προσφέρουν χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα. Δεν τους επηρεάζει η εκμετάλλευση που πιθανόν να δέχονται από κάποιους ενίοτε. Τρομάζουν στην ιδέα της άρνησης μην τυχόν και δυσαρεστήσουν όσους έχουν πλάι τους.

Άλλοτε νιώθουν ολοκλήρωση μέσα απ’ αυτά που παρέχουν, κι άλλοτε όχι, αφού κατ’ εκείνους η τάση τους αυτή οφείλεται στο ότι θεωρούν πως αυτό είναι το σωστό, έτσι έχουν μάθει ή δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ίσως να νομίζουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν την αποδοχή που αναζητούν και δεν εισπράττουν την κριτική που τόσο φοβούνται.

Θα πουν ορισμένοι ότι δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα απ’ αυτό που βιώνεις όταν αγαπάς ανιδιοτελώς, ή όταν προσφέρεις αφιλοκερδώς και θα με βρουν σύμφωνη. Η αξία των παραπάνω όμως έγκειται στο να γίνονται από επιλογή κι όχι επειδή έτσι πρέπει, επειδή έγινε συνήθεια ή γιατί έχουν να αποδείξουν κάτι στον οποιονδήποτε.

Είναι άνθρωποι που καταπιέζουν ανάγκες, συναισθήματα κι επιθυμίες, για να μην αρνηθούν τίποτα και σε κανέναν. Πείθουν ακόμη και τους εαυτούς τους ότι κάνουν αυτό που θέλουν, ενώ στην πραγματικότητα δεν ασχολούνται με το τι επιθυμούν οι ίδιοι. Θυσιάζονται στο όνομα των υπολοίπων με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δίνουν προτεραιότητα σε τρίτους αφήνοντας τον εαυτό τους πάντα τελευταίο, κι όταν έρθει η σειρά του έχουν ήδη βρει αυτόν που θα του πάρει τη θέση.

Το σεβασμό που σου αξίζει δε θα τον πάρεις προσπαθώντας συνεχώς να ικανοποιήσεις τους άλλους. Το μόνο που κερδίζεις τελικά είναι να αφήνεις ανικανοποίητο εσένα και να γίνεσαι έρμαιο σε ξένα χέρια. Επιδιώκοντας να φερθείς καλά σε όλους, τελικά δε φέρεσαι σ’ εσένα όπως θα έπρεπε.

Θυμήσου ότι τα «ναι» εκτιμώνται περισσότερο όταν δεν είναι δεδομένα. Στον εαυτό σου μπορείς να πεις όσα θες, άλλωστε αυτόν θα τον έχεις μια ζωή. Στους άλλους όμως μη φοβάσαι να πεις αυτά που θες, ακόμη κι αυτά που τους αξίζουν!

Τις ενοχές σου κράτα τις για τα λάθη σου, όχι για τις φορές που ήθελες να τους βάλεις στη θέση τους και το έκανες, για εκείνες τις περιπτώσεις που διεκδίκησες αυτό που ήθελες ή που αρνήθηκες αυτό που δε γούσταρες να κάνεις. Φρόντισε η μεγαλοψυχία σου να μη βάζει εσένα στην άκρη.

Ανθρώπινες σχέσεις χωρίς υποχωρήσεις δεν υφίστανται, αλλά και άνθρωπος που φέρεται έτσι δεν έχει προσωπικότητα, γίνεται άβουλο πλάσμα και στόχος βολής για πολλούς.

Το ξέρεις ότι οι πρόθυμοι να πατήσουν επί του πτώματός σου είναι πολλοί. Να θυμάσαι όμως πως συνήθως το φταίξιμο βαραίνει κι αυτούς που εξαπατήθηκαν, γιατί πρώτα εκείνοι δε σεβάστηκαν τους εαυτούς τους, οπότε η έλλειψη σεβασμού κι απ’ τους άλλους είναι λογική, ανεξάρτητα απ’ το αν είναι θεμιτή ή όχι.

Τα «καλά παιδιά» έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ψυχολογικές διαταραχές εξαιτίας των «όχι» που δεν τόλμησαν να ξεστομίσουν, των «θέλω» και των «έχω ανάγκη» που δεν ειπώθηκαν ποτέ, των υποχωρήσεων που έκαναν ενώ δεν ήθελαν. Μένουν όλα αυτά, βρίσκουν καταφύγιο μέσα τους κι εγκαθίστανται μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Η στιγμή που τα παραπάνω δημιουργούν εσωτερικά προβλήματα και το ξέσπασμα είναι αναπόφευκτο.

Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι αυτοί όσο κι αν προσπαθούν δεν πετυχαίνουν την επιδοκιμασία και την αποδοχή που τόσο έχουν ανάγκη. Οι περισσότεροι πιάνουμε τους εαυτούς μας να τους έχουμε εκμεταλλευτεί και σίγουρα όχι μόνο μια φορά. Η αλήθεια είναι πως ξέρουμε να τους αναγνωρίζουμε στο πλήθος και τους συμπαθούμε. Όμως δεν τους σεβόμαστε τόσο, όσο εκείνους που κρατούν μια ισορροπία στη ζωή τους και προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με το ποιον έχουν απέναντί τους. Εκτιμούν εκείνοι τους εαυτούς τους κι έπειτα χαίρουν και της δικής μας εκτίμησης.

Δε λειτουργεί θετικά στη ζωή το να είσαι καλός με όλους ή να έχεις τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου. Δεν είναι υγιείς οι σχέσεις που βασίζονται σε μονομερές κι υπερβολικό δόσιμο. Οδηγούν στην καταπάτηση των ανθρώπων. Δε θα φέρει λύση στα προβλήματα σου αυτή σου η στάση, ούτε θα κάνει πιο εύκολη τη ζωή σου, όταν για να το καταφέρεις πρέπει να δώσεις δευτερεύοντα ρόλο σ’ εσένα. Αυτή σου η συμπεριφορά σου προκαλεί θυμό, κι ας μην το καταλαβαίνεις, σε κάνει ευάλωτο, σε υποδουλώνει.

Στην ελαττωματική και σκάρτη κοινωνία όπου ζούμε υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που παραμερίζουν το «εγώ» τους, για να είναι καλοί με τους άλλους.

Άνθρωποι εξυπηρετικοί, παραχωρητικοί, με μια διαρκή τάση να προσφέρουν χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα. Δεν τους επηρεάζει η εκμετάλλευση που πιθανόν να δέχονται από κάποιους ενίοτε. Τρομάζουν στην ιδέα της άρνησης μην τυχόν και δυσαρεστήσουν όσους έχουν πλάι τους.

Άλλοτε νιώθουν ολοκλήρωση μέσα απ’ αυτά που παρέχουν, κι άλλοτε όχι, αφού κατ’ εκείνους η τάση τους αυτή οφείλεται στο ότι θεωρούν πως αυτό είναι το σωστό, έτσι έχουν μάθει ή δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ίσως να νομίζουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν την αποδοχή που αναζητούν και δεν εισπράττουν την κριτική που τόσο φοβούνται.

Θα πουν ορισμένοι ότι δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα απ’ αυτό που βιώνεις όταν αγαπάς ανιδιοτελώς, ή όταν προσφέρεις αφιλοκερδώς και θα με βρουν σύμφωνη. Η αξία των παραπάνω όμως έγκειται στο να γίνονται από επιλογή κι όχι επειδή έτσι πρέπει, επειδή έγινε συνήθεια ή γιατί έχουν να αποδείξουν κάτι στον οποιονδήποτε.

Είναι άνθρωποι που καταπιέζουν ανάγκες, συναισθήματα κι επιθυμίες, για να μην αρνηθούν τίποτα και σε κανέναν. Πείθουν ακόμη και τους εαυτούς τους ότι κάνουν αυτό που θέλουν, ενώ στην πραγματικότητα δεν ασχολούνται με το τι επιθυμούν οι ίδιοι. Θυσιάζονται στο όνομα των υπολοίπων με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δίνουν προτεραιότητα σε τρίτους αφήνοντας τον εαυτό τους πάντα τελευταίο, κι όταν έρθει η σειρά του έχουν ήδη βρει αυτόν που θα του πάρει τη θέση.

Το σεβασμό που σου αξίζει δε θα τον πάρεις προσπαθώντας συνεχώς να ικανοποιήσεις τους άλλους. Το μόνο που κερδίζεις τελικά είναι να αφήνεις ανικανοποίητο εσένα και να γίνεσαι έρμαιο σε ξένα χέρια. Επιδιώκοντας να φερθείς καλά σε όλους, τελικά δε φέρεσαι σ’ εσένα όπως θα έπρεπε.

Θυμήσου ότι τα «ναι» εκτιμώνται περισσότερο όταν δεν είναι δεδομένα. Στον εαυτό σου μπορείς να πεις όσα θες, άλλωστε αυτόν θα τον έχεις μια ζωή. Στους άλλους όμως μη φοβάσαι να πεις αυτά που θες, ακόμη κι αυτά που τους αξίζουν!

Τις ενοχές σου κράτα τις για τα λάθη σου, όχι για τις φορές που ήθελες να τους βάλεις στη θέση τους και το έκανες, για εκείνες τις περιπτώσεις που διεκδίκησες αυτό που ήθελες ή που αρνήθηκες αυτό που δε γούσταρες να κάνεις. Φρόντισε η μεγαλοψυχία σου να μη βάζει εσένα στην άκρη.

Ανθρώπινες σχέσεις χωρίς υποχωρήσεις δεν υφίστανται, αλλά και άνθρωπος που φέρεται έτσι δεν έχει προσωπικότητα, γίνεται άβουλο πλάσμα και στόχος βολής για πολλούς.

Το ξέρεις ότι οι πρόθυμοι να πατήσουν επί του πτώματός σου είναι πολλοί. Να θυμάσαι όμως πως συνήθως το φταίξιμο βαραίνει κι αυτούς που εξαπατήθηκαν, γιατί πρώτα εκείνοι δε σεβάστηκαν τους εαυτούς τους, οπότε η έλλειψη σεβασμού κι απ’ τους άλλους είναι λογική, ανεξάρτητα απ’ το αν είναι θεμιτή ή όχι.

Τα «καλά παιδιά» έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ψυχολογικές διαταραχές εξαιτίας των «όχι» που δεν τόλμησαν να ξεστομίσουν, των «θέλω» και των «έχω ανάγκη» που δεν ειπώθηκαν ποτέ, των υποχωρήσεων που έκαναν ενώ δεν ήθελαν. Μένουν όλα αυτά, βρίσκουν καταφύγιο μέσα τους κι εγκαθίστανται μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Η στιγμή που τα παραπάνω δημιουργούν εσωτερικά προβλήματα και το ξέσπασμα είναι αναπόφευκτο.

Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι αυτοί όσο κι αν προσπαθούν δεν πετυχαίνουν την επιδοκιμασία και την αποδοχή που τόσο έχουν ανάγκη. Οι περισσότεροι πιάνουμε τους εαυτούς μας να τους έχουμε εκμεταλλευτεί και σίγουρα όχι μόνο μια φορά. Η αλήθεια είναι πως ξέρουμε να τους αναγνωρίζουμε στο πλήθος και τους συμπαθούμε. Όμως δεν τους σεβόμαστε τόσο, όσο εκείνους που κρατούν μια ισορροπία στη ζωή τους και προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους ανάλογα με το ποιον έχουν απέναντί τους. Εκτιμούν εκείνοι τους εαυτούς τους κι έπειτα χαίρουν και της δικής μας εκτίμησης.

Δε λειτουργεί θετικά στη ζωή το να είσαι καλός με όλους ή να έχεις τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου. Δεν είναι υγιείς οι σχέσεις που βασίζονται σε μονομερές κι υπερβολικό δόσιμο. Οδηγούν στην καταπάτηση των ανθρώπων. Δε θα φέρει λύση στα προβλήματα σου αυτή σου η στάση, ούτε θα κάνει πιο εύκολη τη ζωή σου, όταν για να το καταφέρεις πρέπει να δώσεις δευτερεύοντα ρόλο σ’ εσένα. Αυτή σου η συμπεριφορά σου προκαλεί θυμό, κι ας μην το καταλαβαίνεις, σε κάνει ευάλωτο, σε υποδουλώνει.

Να εκδηλώνεις την άρνησή σου ευγενικά, άλλωστε η ευγένειά σου δείχνει την παιδεία σου και πρέπει να συνοδεύει όλες σου τις πράξεις. Να μη δέχεσαι τα πάντα όμως, να κλείνεις και καμιά πόρτα πού και πού. Δεν είναι όλοι για να τους έχουμε στη ζωή μας ούτε είναι όλοι άξιοι της ίδιας μεταχείρισης.

Αλίμονο σε όποιον κατάλαβε ότι παρουσιάζουμε τους εγωιστές και τα κοινώς «παρτάκια» ως κατάλληλους για συναναστροφές. «Μέτρον άριστον» έλεγαν -κι όχι άστοχα- οι αρχαίοι.

Μίλα λοιπόν! Μη σε υποβιβάζεις και μη συμβιβάζεσαι! Δώσε προτεραιότητα στον εαυτό σου, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ δε θα το κάνει κανείς. Θα δεις πως έτσι θα είσαι καλά πρώτα με εσένα, έπειτα μ’ αυτούς που αξίζουν να αντικρίζουν την καλή σου την πλευρά και βέβαια δε θα υπάρχει χώρος για κατάλοιπα στην ψυχή σου.

Της Μαρίας Σουργιά

pillowfights.gr

Να εκδηλώνεις την άρνησή σου ευγενικά, άλλωστε η ευγένειά σου δείχνει την παιδεία σου και πρέπει να συνοδεύει όλες σου τις πράξεις. Να μη δέχεσαι τα πάντα όμως, να κλείνεις και καμιά πόρτα πού και πού. Δεν είναι όλοι για να τους έχουμε στη ζωή μας ούτε είναι όλοι άξιοι της ίδιας μεταχείρισης.

Αλίμονο σε όποιον κατάλαβε ότι παρουσιάζουμε τους εγωιστές και τα κοινώς «παρτάκια» ως κατάλληλους για συναναστροφές. «Μέτρον άριστον» έλεγαν -κι όχι άστοχα- οι αρχαίοι.

Μίλα λοιπόν! Μη σε υποβιβάζεις και μη συμβιβάζεσαι! Δώσε προτεραιότητα στον εαυτό σου, γιατί αν δεν το κάνεις εσύ δε θα το κάνει κανείς. Θα δεις πως έτσι θα είσαι καλά πρώτα με εσένα, έπειτα μ’ αυτούς που αξίζουν να αντικρίζουν την καλή σου την πλευρά και βέβαια δε θα υπάρχει χώρος για κατάλοιπα στην ψυχή σου.

Της Μαρίας Σουργιά

pillowfights.gr

 

 

 

 

 

 Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος. Καλλίμαχος

«Μια από τις πιο κοινές μορφές ψυχασθένειας είναι η αχαριστία. Όσοι θεωρούν υπερβολικό τον χαρακτηρισμό ας σκεφτούν πόσο λογική και φυσιολογική συμπεριφορά μπορεί να είναι, να τσακίζεις το χέρι που σε αγκάλιασε και σου πρόσφερε βοήθεια». Αυτό διάβασα κάπου πριν λίγο καιρό, και νιώθω ότι εκφράζει απόλυτα, αυτό που νοιώθω αυτή τη στιγμή μέσα μου. Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς γιατί νοιώθω πολλά συναισθήματα μαζί. Είμαι μουδιασμένη. Είναι οργή; Πόνος; Πίκρα; Θυμός;  Θα καταφέρει κάτι άραγε, να ηρεμήσει αυτό το κύμα, που φουντώνει μέσα μου;

Ο αχάριστος άνθρωπος, είναι καμένο χαρτί. Όσα και να δώσεις, ό,τι και να κάνεις, δεν είναι ποτέ αρκετά. Έχεις νιώσει ποτέ σου, την αίσθηση που σου αφήνει η αχαριστία; Έχεις γευτεί αυτήν την πικρή γεύση στο στόμα σου, όταν κάποιος σε άδειασε; Ενώ πρώτα φρόντισε να ρουφήξει ό,τι ήταν προς συμφέρων του; Τότε καλώς ήρθες, στην παρέα μας. Σε περιμέναμε.

Είναι ένα ακόμα είδος τοξικού ανθρώπου. Γιατί οι κατηγορίες, είναι πολλές και διάφορες. Είναι σαν να διαβάζεις την ετικέτα, που έχει κάθε απορρυπαντικό. Βαθμός τοξικότητας 1-2-3 και φτάνει μέχρι το 10. Ε εκεί φτάνει κατά τη γνώμη μου, και ο αχάριστος άνθρωπος. Για εμένα είναι το νούμερο ένα. Και καλύτερα θα ήταν για σένα, και την οικογένεια σου να απομακρύνεις από τη ζωή σου, έναν τέτοιο άνθρωπο.

Διαβάστε επίσης  Άννα θα πει δύναμη: Μια αληθινή ιστορία φιλίας

Να θυμάσαι πως ό,τι και αν κάνεις, δεν είναι ποτέ αρκετό. Γιατί ο αχάριστος άνθρωπος, θέλει και άλλο και άλλο και άλλο. Είναι μία από τις χειρότερες πράξεις των ανθρώπων. Η αγνωμοσύνη απέναντι σε όλους εκείνους, που με τα λόγια και τις πράξεις του διευκόλυναν τη ζωή μας, σε μία δύσκολη στιγμή και μας συμπαραστάθηκαν.

Ο σοφός λαός παρομοιάζει την αχαριστία, με ένα βαρέλι δίχως πάτο, το οποίο όσο κι αν εσύ γεμίζεις, αυτό δε γεμίζει ποτέ!  Κανε το καλό, και ριξτό στο γιαλό λένε… Και εγώ αυτό έκανα. Και με το παραπάνω. Και πληγώθηκα, γιατί έπεσα έξω. Και βοήθησα, και έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου.Και τι πήρα ως αντάλλαγμα; Αχαριστία. Πήρε ό,τι ήταν να πάρει, έβαλε τη μάσκα του καλού, και με ξεγέλασε. Τα έδωσα όλα, έπεσα σε αυτήν την παγίδα. Και την πάτησα. Και ξαφνικά εφόσον με ξεζούμισε, έβγαλε τη μάσκα του καλού, και φάνηκε από κάτω το αληθινό πρόσωπο που έκρυβε προσεκτικά.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω στην αρχή. Μετά σιγά σιγά, άρχισα να καταλαβαίνω, ποιος ήταν ο στόχος σου εξαρχής. Χτυπήθηκα κάτω άσχημα, κατηγόρησα τον εαυτό μου. Ποιος φταίει τελικά όμως; Αυτός που βοηθάει, δίνει, ενδιαφέρεται; Η ο αχάριστος; Που όσα και να πάρει, δεν είναι αρκετά; Η απλά θα πάρει αυτά που χρειάζεται, και μετά άντε γεια σας;

Τι πρέπει να κάνουμε τελικά; Να γυρνάμε το κεφάλι, όταν κάποιος μας ζητά βοήθεια; Να μην απλώνουμε το χέρι μας, από φόβο και μόνο την πέσουμε σε έναν ακόμα αχάριστο άνθρωπο; Μου τη δίνει ρε φίλε όμως. Γιατί από την καλή σου την καρδιά, τα κάνεις όλα. Γιατί υπάρχουμε και εμείς, που έχουμε φιλότιμο. Που δεν ξεχνάμε που ήμασταν.

Διαβάστε επίσης  Το μπουκαλάκι πάνω από τον νιπτήρα

Αχάριστος άνθρωπος φίλε μου. Και σωτηρία δεν υπάρχει να το ξέρεις. Σταμάτα να χτυπιέσαι. Σταμάτα να κατηγορείς τον εαυτό σου. Σταμάτα να αισθάνεσαι τύψεις, γιατί έκανες κάτι ανθρωπινό. Απλά βοήθησες με ό,τι περνούσε από το χέρι σου, έναν άνθρωπο που σε χρειαζόταν Δεν έκανες κάτι κακό. Δεν έχεις να ντρέπεσαι για τίποτα.

Σταμάτα να βομβαρδίζεις το μυαλό σου με γιατί. Δε φταις εσύ το καταλαβαίνεις αυτό; Δεν έχεις εσύ το πρόβλημα, αλλά άλλοι. Όσο πιο νωρίς το καταλάβεις, τόσο καλύτερα για σένα, και την ψυχολογία σου. Δεν μπορείς άλλωστε να αλλάξεις αυτό που έγινε. Ούτε μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους. Δε θα μας κάνει όμως, κανένας αχάριστος άνθρωπος, να πάψουμε να κάνουμε μια καλή πράξη.

Δε θα χάσουμε την ανθρωπιά μας, από φόβο μην την πατήσουμε ξανά. Όχι όμως ότι θα αφήσουμε τους εαυτούς μας, να πιαστούν και πάλι κορόιδα. Θα βοηθήσουμε ξανά, απλά πιο προσεκτικά αυτήν τη φορά. Γιατί είμαστε άνθρωποι. Και εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια.

Κλείνοντας αφιερώνω αυτό το μικρο κομμάτι, σε όλους εμάς που γευτήκαμε την αχαριστία. Άλλα αυτό δε θα μας αλλάξει. Θα μας κάνει όμως σοφότερους. Πλησίασε περισσότερο τους ανθρώπους, που σε κάνουν να χαμογελάς. Που εκτιμούν αυτά που τους δίνεις. Να θυμάσαι τα λόγια του Earl Nightingale: «η στάση μας απέναντι στη ζωή, καθορίζει και τον τρόπο που θα μας αντιμετωπίσει η ίδια η ζωή».

Κανένας πιο βέβαιος εχθρός από τον αχάριστο που ευεργετήθηκε, είπε ο Καλλίμαχος.

https://maxmag.gr/apscychologita/oydeis-pio-acharistos-toy-eyergetithentos/

 

 ΨυχολογίαΤι πρέπει να κάνεις όταν σε προσβάλλουν ή σε μειώνουν

ByawakengrPosted on 21/03/2021 Παράξενες μέρες, δύσκολες και γκριζαρισμένες. Έχουν επηρεάσει τα πάντα γύρω μας, τα πάντα μέσα μας. Μέσα σε όλα τα άλλα, αλλάζουμε κι εμείς. Ζούμε τις μέρες της αγένειας. Εκείνης της αγένειας της βαθιά ριζωμένης μέσα μας. Είναι οι μέρες που η ευγένεια θεωρείται ξεπερασμένη και παλιακή. Ντεμοντέ και βαρετή. Και δεν μιλάμε για εκείνη την τυπική ευγένεια που έχει μέσα της το «πρέπει», αλλά εκείνη που στην βάζουν μέσα σου οι ρίζες του σπιτιού σου, του σχολείου σου, του κοινωνικού σου περίγυρου. Δεν μιλάμε καν για εκείνες τις προσποιητές γλυκουλίτσες και τις γλυκερές καλημεροκαλησπέρες της διαδικτυακής λατρείας. Αυτές είναι χειρότερες κι από την αγένεια γιατί είναι τόσο επιτηδευμένες, τόσο καλά σκηνοθετημένες, που υποτιμούν κάθε κύτταρο του εγκεφάλου μας. Μιλάμε για την άλλη ευγένεια. Εκείνη την καλά κρυμμένη στην συμπεριφορά. Εκείνη που γεννιέται και πηγάζει μέσα από την σεμνότητα, μέσα από την έλλειψη αλαζονείας. Εκείνη που είναι έμφυτη και δεν ψάχνει να κρύψει το φόβο και την ανασφάλεια πίσω από λέξεις δεικτικές, επιθετικές και φράσεις προσβλητικές. Είναι εκείνα τα μικρά που λίγο πολύ θεωρούνται αυτονόητα και εν τέλει, δεν είναι καθόλου μα καθόλου δεδομένα. Να συζητάς, να εξηγείς, να παραθέτεις την σκέψη σου και να νιώθεις τόσο σίγουρος γι’αυτήν που να αντιμετωπίζεις την αντίθετη γνώμη όχι σαν επίθεση αλλά σαν υγιή και παραγωγική αντιπαράθεση. Μιλάμε για την επιλογή συμπεριφοράς. Την επιλογή τρόπου έκφρασης και αντιμετώπισης. Καθένας μπορεί να είναι αγενής. Καθένας μπορεί να είναι αλαζόνας και καθένας μπορεί να είναι υπερόπτης. Επειδή όμως αυτά εκτός από την αγένεια συνοψίζουν και την βλακεία, κάποιοι επιλέγουν τον άλλο δρόμο. Αρκεί μια βόλτα για να καταλάβεις αυτό που χάθηκε ή μήπως δεν υπήρξε ποτέ; Την καλημέρα, το ευχαριστώ, το συγγνώμη, την εξήγηση και την καθαρότητα στην έκφραση. Έχει αρχίσει να παρατηρείται η ευγένεια σαν εκλειπές φαινόμενο. Να προκαλεί εντύπωση και να σχολιάζεται. Η αγένεια συνήθως πυροδοτείται από ασήμαντα πράγματα. Μια διαφωνία αστεία ακόμα και στο facebook και βλέπεις να εξελίσσονται μάχες ομηρικές με προσβολές εκατέρωθεν σαν να πρόκειται για μια μάχη επικράτησης του χείριστου. Το χειρότερο όμως είναι πως συνηθίζεται. Αρχίσαμε να συνηθίζουμε την αγένεια των ανθρώπων. Έγινε μόδα και πολλές φορές βαφτίστηκε ακόμα και «χιούμορ». Φυσικά η αγένεια δεν έχει επιπτώσεις και έχει επισημοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που ενδέχεται στην παρατήρηση του φαινομένου να είσαι εσύ ο «παράξενος» της ιστορίας. Ζούμε στις μέρες που η αγένεια μεταφράζεται σε μαγκιά και η ξερολίαση σε γνώση. Φτάσαμε να θεωρούμε δεδομένο την προσβολή κι θέσφατο την ασέβεια. Χωρίς να λογίζεται ως έλλειψη αυτοσεβασμού. Κι όμως αυτό είναι εν τέλει. Εκείνος που δεν έμαθε να σέβεται τον εαυτό του δεν θα σεβαστεί ποτέ ούτε τον φίλο, ούτε το συνεργάτη ούτε καν τον εχθρό του. Εκείνος που ξέρει πως έχει πίσω του κενά στις γνώσεις, εκείνος που νιώθει να απειλείται από τον απέναντί του, χάνει συνήθως την ψυχραιμία του και επιτίθεται. Αντιμετωπίζεται η αγένεια; Φυσικά! Αρκεί να μπορέσεις να βρεις τα κίνητρα πίσω από την συμπεριφορά αυτή. Να μπορέσεις να διακρίνεις το λόγο που φτάνει ο άλλος να εκφραστεί με αγένεια, υποτιμητικά. Μπορεί να είναι εκτόνωση της έντασης και των νεύρων του. Μπορεί να είναι ξέσπασμα συσσωρευμένων καταστάσεων που βιώνει, μπορεί όμως απλά έτσι να προσπαθεί να καλύψει την έλλειψη αυτοπεποίθησης και την έντονη ανασφάλειά του. Κι εσύ που δέχεσαι την επίθεση τι κάνεις; Τι μπορείς να κάνεις; Σίγουρα δεν είναι επιλογή να παίξεις με τους ίδιους όρους. Δεν είναι επιλογή να πέσεις μέσα στο λάκκο. Θέτεις τα όριά σου. Δείχνεις τις γραμμές σου, τις καθιστάς σαφέστατες και περιμένεις να τελειώσει το ξέσπασμα. Μπορείς ακόμα και να γυρίσεις την πλάτη στην αγένεια και να απομακρυνθείς από την τοξικότητα της στιγμής. Κι αν είναι κάτι που σε νοιάζει, μπορείς να επανέλθεις με αμοιβαίες και ήρεμες εξηγήσεις. Με λέξεις ήπιες και φράσεις κατευναστικές. Βέβαια υπάρχει κι η περίπτωση να είναι μάταιη η όποια προσπάθεια. Άλλωστε η μεγαλύτερη πράξη σύγχρονης ασέβειας, είναι η ελλειμματική προσοχή σε αυτά που λέει ο άλλος. Είναι η αδιαφορία μας για τα λόγια του, για τις λέξεις του. Τότε δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις παρά να φύγεις. Και η φυγή από την φωλιά της αγένειας, είναι πάντα επιλογή. Ζούμε στις μέρες που η αγένεια περισσεύει και η ευγένεια αναζητιέται με το μικροσκόπιο. Κι αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό δείγμα της έλλειψης όχι γνώσεων, αλλά μόρφωσης. Κι αν μη τι άλλο, είναι η αρχή του τέλους της ουσιαστικής επικοινωνίας. Της Σοφίας Παπαηλιάδου thinkingpeople.gr

 Γιατί αντιμετωπίζω τόσες δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου; Γιατί μου συνέβη αυτό; Γιατί τόσες μαζεμένες δυσκολίες;Γιατί αντιμετωπίζω τόσες δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου; Γιατί μου συνέβη αυτό; Γιατί τόσες μαζεμένες δυσκολίες;

Ερωτήσεις που διατυπώνονται συχνά από ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων. Οι άνθρωποι, στην προσπάθεια τους να δώσουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα που τους βασανίζουν, παράγουν σκέψεις και σενάρια αναλύοντας το καθετί που λαμβάνει χώρα στην καθημερινότητά τους, ώστε να αντλήσουν την οποιαδήποτε πληροφορία μπορούν για να ανακαλύψουν τον πραγματικό λόγο που βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά.

Η ζωή είναι ένα ταξίδι το οποίο εκτός από δύσκολο και απρόβλεπτο, είναι τόσο όμορφο και συναρπαστικό. Στην διάρκεια αυτού του μοναδικού ταξιδιού, θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε όχι μόνο ευχάριστες καταστάσεις και χαρές αλλά και δυσκολίες, προκλήσεις και καταστάσεις που είναι δυνατό να μας ταλαιπωρήσουν κατά την διάρκεια διαχείρισης τους.

Οι δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας προσφέρουν ένα πολύτιμο δώρο. Ένα δώρο το οποίο διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στην ουσιαστική μας εξέλιξη. Αυτό της ανακάλυψης των ορίων, των δυνατοτήτων και της εσωτερικής δύναμης μας. Μέσω αυτών των καταστάσεων, έχουμε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τι μπορούμε να κατορθώσουμε και να φέρουμε εις πέρας περισσότερα πράγματα απ’ όσο πιστεύαμε μέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή. Έχουμε την μοναδική ευκαιρία να θέσουμε τις βάσεις και να ενεργοποιήσουμε την διαδικασία ανακάλυψης του εαυτού μας. Ανακαλύπτοντας τον εαυτό μας, τις δυνατότητες μας, τα όρια μας και το τί μπορούμε να επιτύχουμε στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, πραγματοποιούμε ένα σπουδαίο και ουσιαστικό βήμα προς την ανάπτυξη μας και στην υλοποίηση των επιθυμιών και στόχων μας.

Οι δυσκολίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Ταυτόχρονα, αποτελούν και μια μοναδική ευκαιρία προκειμένου να προχωρήσουμε και να εξελιχθούμε αναγνωρίζοντας τις ικανότητες και τα όρια μας. Αναγνωρίζοντας τη δύναμή μας.

Αναγνωρίζοντας τον εαυτό μας!

Ερωτήσεις που διατυπώνονται συχνά από ένα σημαντικό ποσοστό ανθρώπων. Οι άνθρωποι, στην προσπάθεια τους να δώσουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα που τους βασανίζουν, παράγουν σκέψεις και σενάρια αναλύοντας το καθετί που λαμβάνει χώρα στην καθημερινότητά τους, ώστε να αντλήσουν την οποιαδήποτε πληροφορία μπορούν για να ανακαλύψουν τον πραγματικό λόγο που βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά.

Η ζωή είναι ένα ταξίδι το οποίο εκτός από δύσκολο και απρόβλεπτο, είναι τόσο όμορφο και συναρπαστικό. Στην διάρκεια αυτού του μοναδικού ταξιδιού, θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε όχι μόνο ευχάριστες καταστάσεις και χαρές αλλά και δυσκολίες, προκλήσεις και καταστάσεις που είναι δυνατό να μας ταλαιπωρήσουν κατά την διάρκεια διαχείρισης τους.

Οι δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας προσφέρουν ένα πολύτιμο δώρο. Ένα δώρο το οποίο διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στην ουσιαστική μας εξέλιξη. Αυτό της ανακάλυψης των ορίων, των δυνατοτήτων και της εσωτερικής δύναμης μας. Μέσω αυτών των καταστάσεων, έχουμε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τι μπορούμε να κατορθώσουμε και να φέρουμε εις πέρας περισσότερα πράγματα απ’ όσο πιστεύαμε μέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή. Έχουμε την μοναδική ευκαιρία να θέσουμε τις βάσεις και να ενεργοποιήσουμε την διαδικασία ανακάλυψης του εαυτού μας. Ανακαλύπτοντας τον εαυτό μας, τις δυνατότητες μας, τα όρια μας και το τί μπορούμε να επιτύχουμε στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, πραγματοποιούμε ένα σπουδαίο και ουσιαστικό βήμα προς την ανάπτυξη μας και στην υλοποίηση των επιθυμιών και στόχων μας.

Οι δυσκολίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. Ταυτόχρονα, αποτελούν και μια μοναδική ευκαιρία προκειμένου να προχωρήσουμε και να εξελιχθούμε αναγνωρίζοντας τις ικανότητες και τα όρια μας. Αναγνωρίζοντας τη δύναμή μας.

Αναγνωρίζοντας τον εαυτό μας!

https://wevolve.gr/blog/psychology-gr/giati-antimetopizo-dyskolies-sti-zoi-mou/

 Φιλία: Λέξη ιερή που για να ανθίσει χρειάζεται καλλιέργεια

Συγγραφέας άρθρου

Έλια Κουρή

Φιλία: Λέξη ιερή που για να ανθίσει χρειάζεται καλλιέργεια

Περί φιλίας ο λόγος.

Η φιλία είναι λέξη ιερή και για να ανθίσει χρειάζεται καλλιέργεια.

Όπως το λουλούδι, που για να βγάλει μπουμπούκια πρέπει να το ποτίζεις τακτικά με νερό, αλλιώς θα μαραθεί. Έτσι και η φιλία, αν είναι μονόπλευρη, δεν είναι φιλία, είναι κοροϊδία και εκμετάλλευση. Τους φίλους τους διαλέγουμε, γι’ αυτό δεν τους παιδεύουμε, όπως λέει και το τραγούδι. Αντίθετα τους τιμούμε, τους εκτιμούμε και τους αγαπάμε, γι’ αυτό τους έχουμε στη ζωή μας! Τους φίλους δεν τους καίμε. Αλλά δεν πειράζει, καιγόμαστε και μαθαίνουμε. Και η κοπέλα της ιστορίας, έμαθε πολλά. Και σίγουρα έγινε καλύτερος άνθρωπος!

Κάποτε, δύο κορίτσια, η Κατερίνα και η Άννα γνωρίστηκαν και έκαναν πολλή και συχνή παρέα, έγιναν φίλες. Όπως αποδείχθηκε στην πορεία, μόνο η Κατερίνα τιμούσε την έννοια της φιλίας, σεβόταν και εκτιμούσε την Άννα. Η Άννα, ναι, θα μπορούσες να πεις πως κατ’ επίφαση ήταν φίλη της Κατερίνας, αλλά μόνο για το συμφέρον της. Για παράδειγμα, έκαναν ιδιαίτερα μαζί για να μπουν στο Πανεπιστήμιο για να μοιράζονται το κόστος και τις σημειώσεις, της Κατερίνας, αλλά όταν η Κατερίνα έβγαλε δεκαεννιά και πήρε αριστείο η «φίλη» της η Άννα δε χάρηκε αλλά ζήλευε και έλεγε πως θα έπρεπε να είχε πάρει και αυτή και ήταν αδικία που δεν πήρε και αυτή και πήρε μόνο η Κατερίνα. Πρώτο καμπανάκι που έπρεπε να υποψιάσει την Κατερίνα πως κάτι δεν πάει καλά.

Δύο τρία χρόνια μετά, συνέβη κάτι που άρχισε να προβληματίζει την Κατερίνα, και άρχισε να καταλαβαίνει ότι η κατάσταση «μπάζει νερά». Ξεκίνησε να παρατηρεί, λοιπόν, το όλο θέμα λίγο πιο προσεχτικά. Η Άννα που λέτε βρήκε ένα αγόρι αλλά το κρατούσε κρυφό από την Κατερίνα γιατί φοβόταν μην της το κλέψει, κοινώς μην της το φάει. Ποια πραγματική φίλη δίχως κόμπλεξ για τον εαυτό της και ανασφάλεια θα το έκανε αυτό στην υποτίθεται «καλύτερή της φίλη»;  Και το έμαθε η Κατερίνα τυχαία και πληγώθηκε πολύ και με συνοπτικές διαδικασίες άρχισε να αραιώνει τις κοινές εξόδους, με την Άννα, μην μπερδευόμαστε. Και σιγά σιγά η πολύ καλή φιλία έγινε αέρας κοπανιστός.

Από τότε η Κατερίνα έγινε πιο προσεκτική. Κατάλαβε ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς την Άννα και τη βλαβερή επίδραση που ασκούσε πάνω της. Έγινε πιο κοινωνική,άρχισε να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό της, να τον αγαπάει, απέκτησε αυτοπεποίθηση και σιγουριά και άρχισε να βάζει πάνω απ’ όλα τον εαυτό της, χωρίς εννοείται να πατάει επί πτωμάτων. Άρχισε να βλέπει τη ζωή με άλλο τρόπο, να δίνει προτεραιότητα στις ανάγκες της, στα θέλω της, και στα όνειρά της. Αυτό είναι το κλειδί. Πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας και να σκεφτόμαστε θετικά, και να απομακρύνουμε τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μας. Η εσωτερική ομορφιά μετράει και αν είσαι καλά μέσα σου, αυτό θα φανεί στο πρόσωπό σου. Θα λάμπεις. Και η Κατερίνα το κατάλαβε αυτό και έκτοτε το έκανε και το κάνει πάντα πράξη.

Την Κατερίνα τη βοήθησε πολύ η πρώτη της δουλειά, έμαθε να επιπλέει στην αρχή και μετά να κολυμπάει σε βαθιά νερά και σε αυτό είχε συμπαραστάτες της και οδηγούς της δύο εξαιρετικούς ανθρώπους με α κεφαλαίο που κυριολεκτικά την πήραν απ’ το χέρι και της άλλαξαν τη ζωή. Έπλαθαν σαν το ζυμάρι σιγά σιγά τον καινούριο της εαυτό. Πιο πολλές ώρες βλέπονταν οι τρεις τους καθημερινά παρά με τις οικογένειές τους. Φίλες με φ κεφαλαίο. Και τι δεν πέρασαν μαζί. Όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές, είχαν και τις ψιλοδιενέξεις τους, αλλά υπήρχε σεβασμός, αγάπη, εκτίμηση. Και ξέρετε γιατί; Γιατί αυτές οι δύο κυρίες ήταν μεγαλύτερες σε ηλικία από την Κατερίνα, με περισσότερη πείρα στη ζωή και την Κατερινούλα την είχαν σαν τη μικρή τους αδερφή. Και την προστάτευαν. Αλλά και η Κατερινούλα τις άκουγε, ακόμα και αν αντιδρούσε κάποιες φορές. Και πού να το φανταστούν και οι τρεις τους πολλά χρόνια μετά ότι θα έβγαιναν αληθινές όταν της έλεγαν: «Πουθενά δε θα βρεις καλύτερα από εδώ!» «Και από εσάς, αγαπημένες μου», θα πρόσθετε με σιγουριά η Κατερίνα σήμερα, δέκα έξι και χρόνια μετά, που αν και λόγω διαφόρων συνθηκών και της αδηφάγας καθημερινότητας δε βλέπονται συχνά αλλά είναι εκεί. Κυρίως στα δύσκολα. Αλλά και στις ευχάριστες στιγμές και χαίρονται η μια για την άλλη. Νοιάζονται να δούνε τι κάνει η μια και τι η άλλη, αν είναι καλά, τα νέα τους.

Γιατί τι είναι η φιλία αν δεν είναι νοιάξιμο και σχέση αμφίδρομη και διαδραστική; Kαι η Κατερίνα γνωρίζει καλά πως έχει και κάποιες άλλες φίλες που ξέρουν να δίνουν και που τη βοήθησαν πάρα πολύ σε μια δύσκολη στιγμή, όταν είχαν μαζευτεί στο σπίτι της μιας και η Κατερίνα όλο έκλαιγε και οι καλές της φίλες την στήριξαν και δεν το ξεχνάει, δε θα το ξεχάσει ποτέ.

Είναι ωραία να είσαι δοτικός αλλά όταν δίνεις θέλεις να παίρνεις και την ανάλογη αγάπη ή όση, τέλος πάντων, ο άλλος μπορεί να σου δώσει. Όχι να σου λέει «Εγώ τώρα κάνω μεταπτυχιακό και μπορώ να βρισκόμαστε μόνο μία φορά στους δυο μήνες» και να απαιτεί εσύ να το τηρήσεις αυτό και να το σεβαστείς ενώ αυτή δε σέβεται την ανάγκη σου να βγείτε, να πείτε δυο κουβέντες, βρε αδερφέ. Και με συνοπτικές διαδικασίες έβγαλε η Κατερίνα και αυτήν από τη ζωή της. Και άρχισε να αναπνέει. Γιατί όλη αυτή η κατάσταση μόνο καλό εν τέλει δεν της έκανε.

Και τώρα έχει τέσσερις πέντε φίλους και καλούς. Που τη σέβονται και τους σέβεται. Που είναι φίλοι πραγματικοί και ας μην βλέπονται συχνά. Όταν όμως βλέπονται περνούν όλοι καλά και ανυπομονούν για την επόμενη φορά όποτε κι αν είναι αυτή. Γιατί ξέρουν όλοι το μυστικό της πετυχημένης συνταγής. Αγάπη, σεβασμός, εκτίμηση αλλά και από τις δυο πλευρές. Αλλιώς δε μιλάμε για φιλία αλλά για εκμετάλλευση.

https://www.ewoman.gr/3163/filia-lexi-ieri-poy-gia-na-anthisei-hreiazetai-kalliergeia

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΛΙΑ ΚΟΥΡΗ ΦΙΛΙΑ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΞΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

  Ο τερματισμός μιας φιλίας και η συναισθηματική διαταραχή απελευθέρωσης

Το θέμα της φιλίας απασχόλησε από τα πανάρχαια χρόνια τον άνθρωπο και με αυτό ασχολήθηκε πολύ σοβαρά και η Ελληνική φιλοσοφία.

Παρόλο που θα προσπαθήσουμε να δούμε το θέμα αυτό από της ψυχολογικής του πλευράς, δεν μπορούμε όμως να μην υπογραμμίσουμε την τεράστια σημασία που έδινε η Επικούρεια φιλοσοφία στην Φιλία.

Η ευτυχισμένη ζωή περιλαμβάνει και είναι συνδεδεμένη με την φιλία γιατί προσφέρεται μέσα από αυτή το αγαθόν της ασφάλειας και βοηθά στην αταραξία της ψυχής. Επίσης μέσα από την φιλική σχέση εξασφαλίζεται διαρκής ηδονή και είναι η εγγύηση για παρηγοριά και στήριξη σε δύσκολες στιγμές της ζωής μας.

Ο Επίκουρος βλέπει πως μέσα από την φιλία υπάρχει και κάτι το ωφελιμιστικό, αλλά τονίζει πως στον φιλικό ωφελιμισμό δεν υπάρχει το στοιχείο της εκμετάλλευσης και είναι απόλυτα αποδοτικός.

Οι Επικούρειοι θεωρούν την φιλία σε Αρετή ισάξια των τεσσάρων άλλων παραδοσιακών αρχαιοελληνικών Αρετών δηλαδή της φρόνησης, της εγκράτειας, της ανδρείας και της δικαιοσύνης.

Ο ίδιος αναφέρει πως αξίζει κάποιος να διακινδυνεύει πράγματα για να αποκτήσει φίλους και πως πρέπει να αγωνιστεί για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του φίλου, αλλά και να την διατηρήσει.

Ο Επίκουρος συμβουλεύει όπως μην εκμεταλλευόμαστε τους φίλους μας, αλλά και να προσβλέπουμε στην βοήθειά τους όταν χρειαστεί. Αυτό θα τους δώσει μεγάλη χαρά για την προφορά του και θα κατανοήσουν πως είναι σημαντικοί άνθρωποι για μας..

Βλέποντας την μεγάλη σημασία που αποδίδεται στην φιλία, πιο κάτω θα δούμε τον πόνο και την ψυχική οδύνη από την απώλεια μιας φιλίας, απο τον τερματισμό της.

Οποιαδήποτε απώλεια σχέσης είτε είναι αγάπης ή φιλίας, χωρίς να το αντιληφθούμε μπαίνουμε στην διαδικασία του βιώματος πένθους, ακόμη και να καταλάβουμε πως αυτό λειτουργεί προς το συμφέρον μας.

Ο καθένας με τον τρόπο του.

Φυσικά ο « χωρισμός» αγάπης έχει τον πόνο του, αλλά ο τερματισμός μιας φιλίας είναι κάπως πιο ξεχωριστός.

Με την απώλεια μιας φιλίας ξεκινά μια εσωτερική πάλη που μας κάνει να νοιώθουμε άσχημα.

Μια φιλία κτίζεται και δοκιμάζεται για χρόνια και η απώλεια της συνήθως βιώνεται σαν προσωπική αποτυχία.

Το δεύτερο είναι πως είναι δύσκολο να βρεθούν λόγια που να εκφράσουν τα συναισθήματα μας, γιατί κυριαρχεί ο πόνος, που καλύπτει πολλά άλλα που δεν μας είναι ξεκάθαρα- θυμός, ντροπή, ενοχή, λύπη.

Κάποτε όταν η πορεία της διάλυσης της φιλίας είναι σταδιακή υπάρχουν δυνατότητες για να γίνουν κατανοητά τα αίτια και να ληφθούν μέτρα, αν αυτό φυσικά είναι αυτό που θέλουμε εμείς. Αν όχι και εμείς επιδιώκουμε την απομάκρυνση, τότε υπάρχει χρόνος να γίνει αφομοίωση της απώλειας και ο πόνος να είναι πιο λίγος.

Το πρόβλημα είναι αν η φιλία διακοπεί πολύ απότομα είτε από λάθος, είτε από παρεξήγηση ή καθαρή προδοσία, θεληματική ή όχι, που έγινε αντιληπτή από την άλλη πλευρά.

Τότε ο πόνος είναι μεγάλος, γιατί όταν γίνονται τα πιο πάνω που χαλούν την φιλία πιθανόν να γίνονται χωρίς να είμαστε αρκετά σοβαροί ή να μην συνειδητοποιούμε την πιθανή βλάβη που μπορεί να προκαλέσουμε και τα δύσκολα έρχονται αργότερα, όταν απλά συνειδητοποιούμε πως με την πράξη μας βάλαμε μια μεγάλη τελεία σε μια σχέση που οικοδομήθηκε για χρόνια και τώρα που ραγίστηκε το γυαλί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε.

Επίσης εξίσου σοβαρή είναι η κατάσταση όταν νοιώσουμε απογοήτευση γιατί πέσαμε έξω στις προσδοκίες μας. Πιθανόν να δώσαμε πίστη περισσότερη από αυτή που έπρεπε ή οι προσδοκίες μας δεν ταίριαζαν και πολύ...

Αναζητώντας τους λόγους που φθάσαμε στην διάλυση της φιλίας μας, μπορούμε να καταλήξουμε πως ακόμη και αυτή η συναισθηματική σχέση αδυνάτισε και δεν έδινε κίνητρα για συνέχιση της, κάτι που περικλείει πολλούς άλλους παράγοντες,

Τέλος η οποιαδήποτε φιλική απώλεια μας οδηγεί σε θλίψη, γιατί μας βρίσκει απροετοίμαστους.

Αυτό είναι φυσικό επακόλουθο της συναισθηματικής μας ταλαιπωρίας. 

Πως προχωρούμε 

Αφού βιώσαμε όλα τα πιο πάνω και δεχτήκαμε πως είναι εντάξει να νοιώθουμε λυπημένοι πρέπει να αφήσουμε τον εαυτό μας να νοιώσει όλα τα συναισθήματα.

Το επόμενο στάδιο είναι να περιγράψουμε τα δικά μας υγιή όρια ώστε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη που κάναμε με τον φίλο μας.

Απομακρύνουμε από την μνήμη μας οτιδήποτε που μας συνδέει με αυτόν τον φίλο και την φιλία μας, ακόμη και φωτογραφικό υλικό.

Είναι καλά να αφήσουμε τις καλές μνήμες στο μυαλό μας σαν μακρινή εμπειρία, αλλά όχι η επαναφορά γεγονότων και στιγμών στην μνήμη μας, να μας υπογραμμίζουν πως η φιλία μας τελειώνει κάθε μέρα.

Σταδιακά πρέπει να ξανοιγόμαστε σε νέες γνωριμίες και νέες φιλίες. Δημιουργούμε νέα ενδιαφέροντα, νέα χόμπυ που να τραβούν αλλού την προσοχή μας.

Όλα αυτά θα βοηθήσουν όπως ξεθωριαστεί απο την μνήμη μας η παλιά και η αποτυχημένη μας φιλία για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε αλλού και μπροστά.

Οποιαδήποτε διακοπή φιλικής σχέσης είναι δύσκολη πορεία.

Αυτό που μένει είναι να επικεντρωθούμε σε αυτό που μας κάνει να νοιώθουμε καλά.

Ας αναλογιστούμε πόσα άτομα έχουν μπει και βγει από την καρδιά μας και πόσοι άφησαν ίχνη σε αυτή.

Να βρούμε τρόπο να κατατάξουμε κάπου και τον τελευταίο μας φίλο, να αποφασίσουμε πως η σχέση αυτή είναι πράγματι παρελθόν και να κοιτάξουμε την δική μας ευημερία, ψυχική και γενική υγεία.

Και η ζωή συνεχίζεται...

https://veresiesclinic.com/el/blog/post/o-termatismos-mias-filias-kai-h-synaisthhmatikh-diataraxh-apeleytherwshs

 Η αγάπη και η φιλία πολλές φορές ταυτίζονται, διότι η φιλία είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς αγάπη, αλλά την ανιδιοτελή αγάπη. Ο φίλος είναι το αγαπημένο πρόσωπο το οποίο επιθυμούμε να το βλέπουμε ευτυχισμένο.  Χαιρόμαστε όταν είναι ευτυχισμένος και λυπούμαστε όταν δυστυχεί. Εκεί μάλιστα μετριέται και το μεγαλείο της αγνής φιλίας, της αγνής ψυχής, όταν χαιρόμαστε με την επιτυχία του φίλου μας. Γιατί ευκολότερα ο άνθρωπος κλαίει παρά χαίρεται.

Το να λυπάσαι είναι ανθρώπινο, το να αγαπάς είναι ιερό. Η φιλία είναι ελεύθερος, σταθερός δεσμός μεταξύ δυο ή περισσοτέρων ανθρώπων στηριζόμενη στην αμοιβαία αναγνώριση της αγάπης, της ελευθερίας, της ειλικρίνειας και διαφέρει από τη φιλία η οποία προέρχεται από συνήθεια, από αποτέλεσμα υλικού κέρδους, από συμφέρον ή εκμετάλλευση. Η ειλικρίνεια είναι η βάση της πραγματικής φιλίας.

5 σημάδια ότι η σχέση σας δεν είναι υγιής 

ΣΧΕΣΕΙΣ & ΣΕΞ

5 σημάδια ότι η σχέση σας δεν είναι υγιής

Όμως τίποτα δεν πρέπει να θεωρείτε δεδομένο. Έτσι και η φιλία μπορεί ξαφνικά να χαλάσει...Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; 

Ένας βασικός λόγος που μπορεί να χαλάσει μια φιλία είναι μια αλλαγή στον τρόπο ζωής. Για παράδειγμα εάν μπείτε σε ένα πανεπιστήμιο ή εάν αλλάξετε πόλη λόγω δουλειάς. Η φιλία μπορεί να χαθεί γιατί αρχίζετε να έχετε νέα όνειρα, καινούριες σχέσεις και γενικά αλλάζετε ενδιαφέροντα και νοοτροπία.

Μία άλλη περίπτωση είναι, να χαλάσει λόγω ζήλιας. Εξάλλου τέτοια συναισθήματα είναι λογικό να υπάρχουν ανάμεσα στους φίλους γιατί είναι δύσκολο να ξεφύγουν οι άνθρωποι από αυτά.

Ένας άλλος λόγος για να χαλάσει μια φιλιά, είναι όταν χαθεί η εμπιστοσύνη. Οι φιλίες είναι σχέσεις, που πρέπει να είναι αμοιβαίες. Αν ένα άτομο θέλει περισσότερα πράγματα από μια σχέση, από ότι μπορεί να του δώσει ο άλλος ή εάν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, τότε σπάνια λειτουργεί.

Όποια όμως και εάν είναι η αιτία, το μόνο σίγουρο είναι ότι το τέλος μιας σχέσης, θα σας αναστατώσει και θα σας στεναχωρήσει. Αλλά, να θυμάστε ότι δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να είναι φίλοι σας και οι αληθινοί φίλοι είναι πάντα λίγοι. Τέλος, δείτε αυτή τη ρήξη σαν μια ευκαιρία για να μάθετε από τα λάθη σας και στο μέλλον να δημιουργήσετε πιο δυνατές φιλίες.

https://jenny.gr/well-being/psyhologia/369094/pote-kai-giati-halaei-mia-filia