Ενικός ή πληθυντικός: αυτή η αιώνια παγίδα

Τελικά, ποιος τρόπος έκφρασης μας φέρνει πιο κοντά και ποιος εκπέμπει πραγματική ευγένεια και καλές προθέσεις προς τον συνομιλητή μας οικείο ή απολύτως άγνωστο σε εμάς;

Χριστίνα ΓαλανοπούλουΧριστίνα Γαλανοπούλου
21.4.2018 | 08:54
Ενικός ή πληθυντικός: αυτή η αιώνια παγίδα
Facebook Twitter
Τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται μια μεταστροφή στον τρόπο που επικοινωνούμε. Με την έλευση της κινητής τηλεφωνίας και την υιοθέτηση των SMS, καθώς επίσης τη σταδιακή επικράτηση των ηλεκτρονικών μέσων, η επικοινωνία άρχισε να απλοποιείται, να γίνεται πολύ πιο σύντομη.
 Facebook Twitter E-mail   0
«Να μιλάμε στον ενικό;». Συνηθισμένη η ερώτηση, συνήθως καταφατική η απάντηση. Όταν, όμως, της ερώτησης ακολουθεί ένα αναπάντεχο «όχι», η κατάσταση εξελίσσεται άβολα, ενίοτε και καταστροφικά για την επικοινωνία.

Μισό λεπτό, όμως: είναι κάπως αλαζόνες και γραφικοί όσοι απαιτούν πληθυντικό στις συναλλαγές τους με άγνωστο κόσμο; Είναι ένα παράλογο αίτημα ή σε καιρούς δύσκολους ο πληθυντικός είναι ένα εργαλείο που εγγυάται τις σωστές αποστάσεις μεταξύ ανθρώπων;

Και αφού πολλές φορές εμείς οι ίδιοι ζητάμε αμεσότητα και ενικό αριθμό στον τρόπο που επικοινωνούμε με τους άλλους, γιατί μας κακοφαίνεται, όταν κάποιος αποφασίζει να «σπάσει» πρώτος το φράγμα των τύπων και να μας απευθυνθεί στον ενικό; Και πού ακριβώς κατοικεί η ευγένεια, η πραγματική ευγένεια, μέσα σε όλα αυτά;

Συζητώντας με πολύ κόσμο, από διαφορετικές ηλικιακές κατηγορίες, από τους πολύ ανοιχτόμυαλους, μέχρι τους πιο συντηρητικούς, από τους λεγόμενους «θερμούς» και προσιτούς, μέχρι τους φαινομενικά ψυχρούς και απόμακρους, το δίλημμα «ενικού - πληθυντικού» κανέναν δεν άφηνε ασυγκίνητο και όλοι (ακόμη κι αυτοί που μισούσαν τους τύπους και τις μαρκετίστικες ευγένειες) επέλεγαν τον πληθυντικό.

Η αστική ευγένεια απαιτεί, η πρώτη επαφή με τρίτους, γραπτή ή προφορική, να συνοδεύεται αυτόματα από πληθυντικό. "Φοράμε τα καλά μας" για να κάνουμε καλή εντύπωση, να δείξουμε τους καλούς μας τρόπους με στόχο να δημιουργήσουμε γέφυρες επικοινωνίας, να οικοδομήσουμε σχέσεις.
«Δεν κάνω ποτέ το πρώτο βήμα. Ούτε στις επαγγελματικές επαφές μου ούτε στις προσωπικές. Αφήνω στον "απέναντι" τον χρόνο και την επιλογή.

Συνήθως, προτιμώ τον ενικό που βγαίνει αβίαστα πάνω στην κουβέντα και σου δείχνει ότι -ναι- έχει δημιουργηθεί ένα πρώτο, γερό στάδιο οικειότητας που μπερδεύει τη γλώσσα, αλλά είναι ξεκάθαρο αναφορικά με την εμπιστοσύνη που έχει αρχίσει να χτίζεται» μου εξηγεί ο Χρήστος, υπεύθυνος πωλήσεων σε εταιρεία πληροφορικής και συστημάτων ασφαλείας.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ελληνική αγένεια: 10 πράγματα που σε σκοτώνουν σ’ αυτήν την πόλη
ΥΓΕΙΑ & ΣΩΜΑ
Ελληνική αγένεια: 10 πράγματα που σε σκοτώνουν σ’ αυτήν την πόλη
04.09.17
Ο ίδιος, γύρω στα 35, είναι πάντα χαμογελαστός, φαίνεται προσιτός, αλλά εξομολογείται ότι αισθάνεται παράξενα όταν απευθύνεται σε κάποιον στον πληθυντικό και η απάντηση του επιστρέφεται στον ενικό.

«Ειδικά, όταν εγώ επιμένω στον πληθυντικό και ο άλλος επιμένει στον ενικό εισπράττω τη βεβαιότητα ότι δεν θα συνεννοηθούμε ποτέ, ότι δεν τηρείται καμία σύμβαση επικοινωνίας, ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά, που εκείνη τη στιγμή τη λες και σιωπηρή προσβολή. Ο ενικός, εκτός από οικειότητα, πολλές φορές μαρτυρά και σύνδρομο ανωτερότητας, γι' αυτό τον αποφεύγω».

Ναι, αλλά γιατί μας ενδιαφέρει τόσο πολύ; Τι είδους «κόλλημα» είναι αυτό με τον πληθυντικό; Ή μήπως κρύβει κάτι περισσότερο;

Η αλήθεια είναι ότι «πληθυντικό ευγενείας» συναντάμε τόσο έντονα, όχι μόνο στην ελληνική γλώσσα, αλλά και στη γαλλική. Ωστόσο και σε άλλες γλώσσες -μεταξύ των οποίων τα ιταλικά και τα ισπανικά- ο πληθυντικός χρησιμοποιείται σε ένδειξη σεβασμού -και όχι μόνο προς ηλικιωμένους-, αλλά και απόστασης, προς αποφυγή δυσάρεστων καταστάσεων. Ως φαινόμενο, ο πληθυντικός ευγενείας φαίνεται να έχει τις ρίζες του στις απαρχές της νεότερης Ελλάδας.

Και ιστορικά ο "pluriel de politesse" μπορεί να θεωρείται κατάλοιπο της αθηναϊκής αριστοκρατίας του 19ου και του 20ού αιώνα, των ξιπασμένων κάποτε μεγαλοαστικών οικογενειών, ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι στη σύγχρονη εποχή -των επικοινωνιολόγων και των αναλυτών- πέρασε ως εργαλείο βελτίωσης της επικοινωνίας και όχι ανάσχεσής της.


Η Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου
 

«Θα μπορούσα να απαντήσω με μια ερώτηση: «Τι θέλετε να κάνετε;» η «τι θέλεις να κάνεις» με αυτό που με ρωτάς; Σε κάποιους ίσως να βρήκε καλύτερη ανταπόκριση η πρώτη μορφή ερώτησης σε κάποιους άλλους η δεύτερη.

Η γλώσσα είναι ένα μηχανισμός μέσα από τον οποίο δίνουμε σάρκα και οστά στις σκέψεις μας, εκφράζουμε τις εμπειρίες μας, τις προθέσεις μας.

Oι επιλογές των λέξεων που χρησιμοποιούμε έρχεται και αντικρίζει και ακουμπά τον κόσμο των εμπειριών των άλλων, και επιδρά στον τρόπο που ο άλλος αντιλαμβάνεται τα πράγματα πάντα σύμφωνα με το πώς έχει καλλιεργηθεί το δικό του σκεπτικό.

» Η κάθε γλώσσα προσφέρει δυνατότητες και επιλογές προς αξιοποίηση μέσα από τα στοιχεία που διαθέτει για να αποδώσουμε αυτό που θέλουμε.

Μεταξύ άλλων στοιχείων, τόσο στην ελληνική γλώσσα όσο και σε άλλες , υπάρχει ο ενικός και πληθυντικός στις συναλλαγές μας. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μία εξειδίκευση, η οποία μπορεί να παραπέμψει σε έκφραση μηνύματος οικειότητας, απομάκρυνσης, σεβασμού, ισότητας, η ευρύτερα ήθους.

» Ως εκ τούτου το αν θα επιλέξω ενικό η πληθυντικό είναι συνυφασμένο με τo τι νόημα θέλω να περάσω, με το αν θέλω να στήσω γέφυρες επικοινωνίας η όχι, με το τι θέλω να δείξω, και μέσα από τι διευκολύνεται αυτό; Ενικό ή πληθυντικό; Στο βιβλίο του «Διαλογισμοί» ο Μπαμπινιώτης αναφέρει «Ποιότητα στη γλώσσα είναι η αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρει».

Όλα αυτά μου τα λέει μια γυναίκα που έχει εργαστεί για χρόνια στην εκπαίδευση ανθρώπων για HR, αλλά και για θέσεις που απαιτούν απρόσκοπτη επικοινωνία και ελιγμούς, γεφύρωση σχέσεων και αποτροπή επικοινωνιακών λαθών.  Τι λένε όμως οι πολιτικές επιστήμες επ' αυτού;


Η δρ. Μαριλένα Φατσέα.
«Η αστική ευγένεια απαιτεί, η πρώτη επαφή με τρίτους, γραπτή ή προφορική, να συνοδεύεται αυτόματα από πληθυντικό. "Φοράμε τα καλά μας" για να κάνουμε καλή εντύπωση, να δείξουμε τους καλούς μας τρόπους με στόχο να δημιουργήσουμε γέφυρες επικοινωνίας, να οικοδομήσουμε σχέσεις.

Ωστόσο, ο πληθυντικός είναι και βολικός: καθώς σε αυτή τη φάση η κάθε πλευρά διερευνά υποσυνείδητα τις προθέσεις της άλλης, ο πληθυντικός βοηθάει στη διατήρηση της απόστασης ασφαλείας και στην περιχαράκωση του ζωτικού χώρου. Η μετάβαση σε επόμενα στάδια οικειότητας εξαρτάται από τις προθέσεις και τους στόχους των μερών».

Η ίδια μου εξηγεί κάτι που καλώς ή κακώς ενδόμυχα γνωρίζουμε όλοι: «Ο πληθυντικός μπορεί να αντανακλά, υποσυνείδητα και σεβασμό προς ιεραρχικά ανώτερα ή ηλικιακά μεγαλύτερα άτομα.

Η μονομερής υιοθέτηση του πληθυντικού προς αυτά τα άτομα υποδηλώνει ενδεχομένως αποδοχή της υπεροχής του ιεραρχικά ανώτερου ή ηλικιακά μεγαλύτερου συνομιλητή ακόμη και αν αυτός είναι... ο ίδιος ο πατέρας. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται πόσο σύνηθες ήταν αυτό το φαινόμενο στην ελληνική συντηρητική κοινωνία του '50 και '60. Σήμερα ο πληθυντικός εξακολουθεί να επικρατεί και να διατηρείται στην επίσημη γραπτή επικοινωνία ειδικά με φορείς».

Ενικός ή πληθυντικός: αυτή η αιώνια παγίδα
Facebook Twitter
 Τα social media έχουν δημιουργήσει μια κουλτούρα επικοινωνίας ενικού που βοηθάει στην αμεσότητα και ταχύτερη οικειότητα, Ο ενικός συμβάλλει στην ισότιμη επικοινωνία και προαγωγή της δημοκρατικότητας.
Τι άλλαξε, όμως, και πλέον τσαλαβουτάμε μεταξύ ενικού και πληθυντικού, μεταξύ ψευτο-ευγένειας και κάποτε ισοπεδωτικής αγένειας;

«Τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται μια μεταστροφή στον τρόπο που επικοινωνούμε. Με την έλευση της κινητής τηλεφωνίας και την υιοθέτηση των SMS, καθώς επίσης τη σταδιακή επικράτηση των ηλεκτρονικών μέσων, η επικοινωνία άρχισε να απλοποιείται, να γίνεται πολύ πιο σύντομη. Η επικράτηση της αγγλικής γλώσσας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης και η ραγδαία ανάπτυξη των κοινωνικών μέσων είχαν καταλυτική επίδραση στην επικοινωνία, μεταξύ των οποίων, τον ενικό και τον πληθυντικό.

» Τα social media έχουν δημιουργήσει μια κουλτούρα επικοινωνίας ενικού που βοηθάει στην αμεσότητα και ταχύτερη οικειότητα, Ο ενικός συμβάλλει στην ισότιμη επικοινωνία και προαγωγή της δημοκρατικότητας.

Συναλλάσσομαι συχνά με ξένους και έχω τη δυνατότητα να παρατηρώ πολιτισμικές διαφορές. Αν και οι Κεντροευρωπαίοι ανθίστανται αρκετά ακόμη στον ενικό, οι Αγγλοσάξονες έχουν απλοποιήσει τους τύπους. Όταν απευθύνομαι για πρώτη φορά εγγράφως σε Άγγλο ή Αμερικανό -στέλεχος ή πανεπιστημιακό- αυτός απαντά κατά 99%, «Ηi Marilena».

» Αυτόματα σπάει ο πάγος. Με ευχαριστεί ιδιαίτερα αυτή η άνεση του «ενικού της ευγενείας». Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι ο ενικός κρύβει και κινδύνους στο πλαίσιο της κακώς εννοούμενης οικειότητας. Όπως και η δημοκρατία, ο ενικός απαιτεί την τήρηση συγκεκριμένων αρχών με κύρια το σεβασμό ώστε να μη δημουργήσει αχρείαστες παρεξηγήσεις και μεγαλύτερα χάσματα και αποστάσεις από αυτές του πληθυντικού».

Σε κάθε περίπτωση, όπως κι αν επιλέγει να κινηθεί κανείς στις καθημερινές του συναλλαγές, από τα ψώνια του στα καταστήματα, μέχρι τις επαφές του με τους στενούς συνεργάτες του, καλό θα είναι να θυμάται το εξής: ο προφορικός λόγος, λόγος που χρωματίζεται από τον τόνο και τη χροιά της φωνής, ενίοτε τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του προσώπου μας, αλλά και τη μουσικότητα (ή την αγριάδα) των λέξεων που επιλέγουμε για να εκφραστούμε θα κρύβει πάντα γοητεία, αλλά και παγίδες.

Αν είμαστε σίγουροι ότι επιλέγουμε πάντα τα καλύτερα απ' όλα τα παραπάνω, τότε ο ενικός μπορεί και να μας συγχωρεθεί και κανέναν να μην θορυβήσει.  και σε οποιον αρεσουμε εδω να πω εγω !!

 ο μονολογος ενος αυτιστικου στους νευροτυπικός

με σεβασμο παντα και χωρις υποτιμηση των ανθρωπων οπου εχουν αλλο τροπο σκεψης κι αντιληψης των πραγματων σε οτι αφορα συμπεριφορες καταστασεις και αλληλεπίδραση. θελοντας για λιγο να σε φερω στη δικη μου θεση και τι βιωνω γιατι τολμαω να ειμαι διαφορετικος απ τους αλλους ολους . να δεις γιατι το κανω ?? απο δυστροπια απο κακια απο πεισμα ?? απο αντιπάθεια για τους αλλους γυρω μου ?? η μηπως απ αντιδραση στη συμπεριφορα τους ?? καλε μου συνανθρωπε που εχεις αλλο τροπο σκεψης απ μενα θελω να σε ρωτησω κατι παντα καλοπροαίρετα και φιλικα . γιατι δε μου δινεις απο το χρονο σου στιγμες να μου μιλας οπως με αλλους συνανθρώπους σου ?? γιατι να μην νιωθω και εγω οτι εχω χωρο στη ζωη ενός αλου ανθρωπου ?? να κανουμε πραματα μαζι να φτιαχνουμε αναμνισεις ομορφες ανθρωπινες ? γιατι παρεξηγείς πραγματα που μπορει να διατυπώσω λαθος η να πω καμια βλακεια οπως ολος ο κοσμος ενω πιο ευκολα αλον τον συγχωρεις και προχωρας μια χαρα τις σχεσεις μαζι του ?? γιατι με κοιτας με απαξιωση ?? γιατι δε ειμαι μοντελο η δε ντύνομε στη πενα οπως εσυ ?? γιατι δε μιλω με το σις και με το σας ?? γιατι αν κανω κατι καλο το προσπερνας σα να τανε αερας απλα μα αν κανω γκαφα συνεχως την επισημαινεις ?? δε ειμαι σα εσενα γρηγορος ουτε πρακτικα ουτε νοητικα συχνα αποτυγχάνω σε παρα πολλα και νιωθω που νιωθω αποτυχημενος με κανεις να νιωσω πιο χαλια ?? φερομαι σα παιδι γιατι δε μεγαλωσα νοερα συμβαδιζοντας με το σωμα μου .

γιατι ποτε δε λαμβάνω ενδιαφερον αγαπη και ζεστασια παρα μονον αδιαφορια τυπικοτιτα και εμεσο μπουλινκ ??

γιατι ακομα κι απ τους δικους μου ανθρωπους αντι να βρω στηριξη τους βλεπω απεναντι μου ?? κρεμώντας μου ταμπελες οπως κακομαθημενος τεμπελης αλητης κακοτροπος αντικοινωνικος ??

 γιατι ειναι τοσο δυσκολο να βρω ανθρωπους να με αποδεχονται οπως ειμαι ?? τη στιγμη που εγκληματιας δε ειμαι ουτε παλιανθρωπος ?? απλα αντιλαμβανομαι διαφορετικα το κοσμο ως νευρο αποκλινον ??

οποιος ερχεται μονον απ συμφερον θα ερχετε η γιατι θελει μια ρεζερβα ναχει αν μεινει μονος κατα διαστηματα να εχει καποιον να λεει καμια κουβεντα κι οταν βρισκει παρεες αλλες να εξαφανίζεται ??

  ανθρωπια δε θα βρω ειμαι καταδικασμενος στη μοναχικοτητα μου κι τον κοινωνικο αποκλεισμο ??

  γιατι οταν βγαινω εξω ναμε παντα μονος ενω οι αλλοι εχουν παρεες μιλανε γελουνε ολα αυτα τα ομορφα και καποιον στα δυσκολα να τους στεκεται εγω να ειμαι σα ναμε αναμεσα σε κοσμο μα ψυχικα σα ναμε μονος σε ενα βουνο χωρις ιχνος ζωης γυρο ??

 να παραπονιεσαι που εχεις αυτη τη ψυχρη αντιμετωπιση κι να σε κοιτάνε σα κατι ενοχλητικο που τους πειραζει με τη γκρινια και να σου λενε οτι δε σου μιλαω γιατι δε μας εμπνέεις ??

 να προσπαθεις να παλευεις να κανεις τα παντα να πλησιασεις κοσμο και εκει που λες να βρηκα κι εγω καποιον να λεω καμια κουβεντα ξαφνικα να σε γραφει αυτος να σταματα πλεον να σου μιλαει κι να τον βλεπεις με αλους να μιλαει μια χαρα ??

 γιατι αλλιώς να φέρονται σε εσενα απομακρα αδιαφορα και σε αλλους να μεταβαλλονται τα πιο γλυκα και ζεστα πλασματα ??

 ιστορω σε παρα πολλα σε σχεση με τους νευροτυπικους  το παραδεχομαι κανει συνεχεια λαθη μαλακιες παραλείψεις δε τα κανω εσκεμμένα αλα ηξερα οτι τον πιο αδυναμο τον στηριζουμε δε του δινουμε μια να παει πιο κατω.

δε ζητω κατι παράλογο ζητω σωστη αντιμετώπιση απ τους συνανθρωπους μου αποδοχή ανθρωπιά εγω σα γνώμονα στη ζωη εχω ποτε μην κανω οτι δε θελω να μου κανουν κι να φερομε στους αλους οπως θελω να μου φεροντε .

 το παραπονο αυτο ειναι ευλογο κι απο παρα πολλους αλλους σα και μενα στη σελιδα αυτη εδω αρα δε ειναι υπερβολες η φαντασιωσεις ουτε ψεματα .οποιος ενδιαφερετε ας δει εδω .

https://www.reddit.com/r/autism/

 

 

 

 

 

Η μικρή ψυχή και ο ήλιος

Μια φορά και σε κανένα καιρό, ήταν μια Μικρή Ψυχή, που είπε στον Θεό: “Ξέρω Τι Είμαι!”

και ο Θεός είπε: “Αυτό είναι υπέροχο! Τι Είσαι;”

και η Μικρή Ψυχή φώναξε: “Είμαι το Φως!”

O Θεός χαμογέλασε πλατιά, “Πολύ σωστά!” αναφώνησε, “Είσαι το Φως.”

Η Μικρή Ψυχή ήταν τόσο χαρούμενη που κατάλαβε, αυτό που όλες οι ψυχές που βρίσκονταν στο Βασίλειο, ήταν εκεί για να το καταλάβουν.

“Ουάου! Τέλεια!” Είπε η Μικρή Ψυχή.

Σύντομα όμως, το ότι κατάλαβε Τι Είναι, δεν της ήταν αρκετό.

Η Μικρή Ψυχή ένοιωσε εσωτερική αναταραχή και τώρα ήθελε να γίνει αυτό το οποίο ήταν.

Έτσι, η Μικρή Ψυχή ξαναπήγε στο Θεό (το οποίο δεν είναι κακή ιδέα για όλες τις Ψυχές που θέλουν να γίνουν Αυτό που Πραγματικά Είναι) και είπε: “Γεια σου Θεέ! Τώρα που ξέρω Τι Είμαι, είναι εντάξει για μένα και να Γίνω Αυτό που Είμαι;”

Και ο Θεός είπε: “Εννοείς ότι θέλεις να γίνεις αυτό που είσαι ήδη;”

“Χμ,” απάντησε η Μικρή Ψυχή, “είναι άλλο πράγμα να ξέρω Τι Είμαι και τελείως διαφορετικό πράγμα, το να Είμαι Πραγματικά Αυτό. Θέλω να νοιώσω πώς είναι να είσαι το Φως!”

“Μα είσαι ήδη το Φως.” Επανέλαβε ο Θεός, χαμογελώντας ξανά.

“Ναι, μα θέλω να μάθω πώς είναι, το να το νοιώθω!” ξεφώνησε παρακλητικά η Μικρή Ψυχή.

“Καλώς,” είπε ο Θεός κρυφογελώντας, ” Θα ‘πρεπε να το ξέρω. Πάντα σου άρεσε η περιπέτεια.”

Τότε η έκφραση του Θεού άλλαξε. “Μόνο, που υπάρχει ένα ζήτημα…”

“Τι είναι;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

“Δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο το Φως. Βλέπεις, δεν έχω δημιουργήσει τίποτα άλλο από αυτό που είσαι κι έτσι, δεν υπάρχει για σένα εύκολος τρόπος να βιώσεις τον εαυτό σου σαν Αυτό που Είσαι, εφ’ όσον δεν υπάρχει τίποτα που να μην Είσαι.”

“Εέεε;” είπε η Μικρή Ψυχή, που τώρα ήταν λίγο μπερδεμένη.

“Σκέψου το έτσι,” είπε ο Θεός. “Είσαι σαν ένα κερί μέσα στον Ήλιο. Βρίσκεσαι μέσα σ’ αυτόν, μαζί με εκατομμύρια, δισεκατομμύρια άλλα κεριά που αποτελούν τον Ήλιο. Και ο Ήλιος, δεν θα ήταν ο Ήλιος, χωρίς εσένα. Ούτε θα ήταν Ήλιος, χωρίς κάποιο από τα κεριά του… δεν θα υπήρχε καθόλου Ήλιος, γιατί δεν θα έλαμπε τόσο αστραφτερά. Παρ’ όλα αυτά, πώς να διακρίνεις τον εαυτό σου σαν Φως, εφ’ όσον είσαι μέσα στο Φως; Αυτό είναι το θέμα.”

“Πολύ καλά,” αναθάρρεψε η Μικρή Ψυχή, “Εσύ είσαι ο Θεός. Σκέψου κάτι!”

Γι’ άλλη μια φορά ο Θεός χαμογέλασε. “Το έχω σκεφτεί ήδη” είπε. “Εφ’ όσον δεν μπορείς να νοιώσεις τον εαυτό σου σαν Φως, όσο είσαι μέσα στο Φως, θα σε περιβάλλω λοιπόν με σκοτάδι.”

“Τι είναι το σκοτάδι;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

Ο Θεός απάντησε: “Είναι αυτό που δεν είσαι.”

“Θα το φοβάμαι το σκοτάδι;” κλαψούρισε η Μικρή Ψυχή.

“Μόνο αν επιλέξεις να το φοβάσαι.” απάντησε ο Θεός. “Δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά να φοβάσαι, εκτός αν το αποφασίσεις ότι υπάρχει. Καταλαβαίνεις; Το επινοείς. Υποκρίνεσαι.”

“Άααα! Έτσι!” είπε η Μικρή Ψυχή, που ένοιωθε ήδη καλύτερα.

Κατόπιν, ο Θεός εξήγησε, ότι για να έχουμε την εμπειρία οποιουδήποτε πράγματος, θα πρέπει να εμφανιστεί το ακριβώς αντίθετο.

“Είναι μεγάλο δώρο”, Είπε ο Θεός, “γιατί χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις πώς είναι το οτιδήποτε. Δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις το Ζεστό, χωρίς το Κρύο, το Πάνω χωρίς το Κάτω, το Γρήγορο χωρίς το Αργό. Δεν θα μπορούσες να γνωρίζεις Αριστερό χωρίς Δεξί, Εδώ χωρίς Εκεί, Τώρα χωρίς Τότε. Γι’ αυτό, όταν θα βρεθείς να περιβάλλεσαι απ’ το σκοτάδι, μην τινάζεις τη γροθιά σου και μην υψώνεις την φωνή σου αναθεματίζοντας το σκοτάδι. Απλά να είσαι το Φως μέσα στο σκοτάδι, χωρίς να παραφρονείς. Τότε θα ξέρεις τι Πραγματικά Είσαι, καθώς και όλοι οι άλλοι επίσης. Άσε το Φως σου να λάμψει, ώστε όλοι να γνωρίζουν πόσο εξαιρετικό είσαι!”

“Δηλαδή εννοείς, ότι δεν πειράζει να δείχνω και στους άλλους πόσο εξαιρετικό Είμαι;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή.

“Βεβαίως! Δεν πειράζει καθόλου!” Ο Θεός ξαναχαμογέλασε. “Να θυμάσαι όμως, -εξαιρετικό- δεν σημαίνει -καλύτερο-. Ο καθένας είναι εξαιρετικός, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο! Παρ’ όλα αυτά, πολλοί άλλοι το έχουν ξεχάσει αυτό. Θα καταλάβουν και για τους ίδιους, ότι δεν πειράζει να είναι εξαιρετικοί, μόνο όταν εσύ καταλάβεις ότι δεν πειράζει να είσαι εξαιρετικό.”

“Ουάου”, είπε η Μικρή Ψυχή, χορεύοντας και χοροπηδώντας και γελώντας με χαρά. “Μπορώ να είμαι τόσο εξαιρετικό, όσο θέλω εγώ να είμαι!”

“Ναι και μπορείς ν’ αρχίσεις αμέσως τώρα” είπε ο Θεός, που χόρευε, χοροπηδούσε και γελούσε μαζί με τη Μικρή Ψυχή. “Ποιό μέρος του εξαιρετικού θέλεις να είσαι;”

“Ποιό μέρος του εξαιρετικού;” επανέλαβε η Μικρή Ψυχή. “Δεν καταλαβαίνω.”

“Καθώς έλεγα,” εξήγησε ο Θεός, “το να είσαι το Φως είναι εξαιρετικό και το να είσαι εξαιρετικός, έχει πολλούς τομείς. Είναι εξαιρετικό το να είσαι καλόκαρδος. Είναι εξαιρετικό το να είσαι δημιουργικός. Είναι εξαιρετικό το να είσαι υπομονετικός. Μπορείς να σκεφτείς άλλους τρόπους που μπορείς να είσαι εξαιρετικός;”

Η Μικρή Ψυχή έμεινε σιωπηλή για λίγο. “Μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους να είναι κάποιος εξαιρετικός!” αναφώνησε μετά η Μικρή Ψυχή. “Είναι εξαιρετικό να είσαι εξυπηρετικός. Είναι εξαιρετικό να μοιράζεσαι. Είναι εξαιρετικό να είσαι φιλικός. Είναι εξαιρετικό να σέβεσαι τα αισθήματα των άλλων!”

“Ναι!” συμφώνησε ο Θεός “Και μπορείς να είσαι όλα αυτά τα πράγματα μαζί, ή όποιο μέρος τού εξαιρετικού επιθυμείς εσύ να είσαι, οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό σημαίνει να είσαι το Φως.”

“Ξέρω τι θέλω να είμαι, ξέρω τι θέλω να είμαι!” ανακοίνωσε η Μικρή Ψυχή με μεγάλο ενθουσιασμό. “Θέλω να είμαι το μέρος του εξαιρετικού που συγχωρεί. Δεν είναι εξαιρετικό το να συγχωρείς;”

“Μα και βέβαια,” επιβεβαίωσε ο Θεός τη Μικρή Ψυχή. “Είναι πολύ εξαιρετικό.”

“Εντάξει” είπε η Μικρή Ψυχή. “Αυτό είναι που θέλω να είμαι. Θέλω να είμαι αυτός που συγχωρεί. Έτσι θέλω να βιώσω την εμπειρία του εαυτού μου.”

“Πολύ καλά” είπε ο Θεός, “υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να ξέρεις.”

Η Μικρή Ψυχή, γινόταν τώρα λίγο ανυπόμονη. Έμοιαζε πάντα να υπάρχει κάποιο μπέρδεμα. “Τι είναι αυτό;” ρώτησε αναστενάζοντας η Μικρή Ψυχή.

“Δεν υπάρχει κανείς που να μπορείς να τον συγχωρήσεις.”

“Κανείς;” Η Μικρή Ψυχή μετά βίας μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε ειπωθεί.

“Κανείς!” Επανέλαβε ο Θεός. “Οτιδήποτε έχω δημιουργήσει είναι Τέλειο. Δεν υπάρχει ούτε μία και μοναδική Ψυχή σε όλη τη δημιουργία, λιγότερο Τέλεια από σένα. Κοίτα γύρω σου.”

Τότε ήταν που η Μικρή Ψυχή αντιλήφθηκε ένα τεράστιο πλήθος που είχε μαζευτεί. Ψυχές είχαν έρθει από πολύ μακριά, απ’ όλο το Βασίλειο, γιατί είχε ακουστεί, ότι η Μικρή Ψυχή είχε αυτή την απίθανη συζήτηση με τον Θεό και όλοι ήθελαν ν’ ακούσουν αυτά που λέγονταν.

Βλέποντας τις αμέτρητες άλλες Ψυχές που είχαν μαζευτεί εκεί, η Μικρή Ψυχή κατάλαβε ότι έπρεπε να συμφωνήσει.

Καμιά δεν φαινόταν λιγότερο Μεγαλειώδης, ή λιγότερο Τέλεια από την ίδια. Τόσο ήταν το δέος για τις Ψυχές που ήταν γύρω της και τόσο λαμπερό το Φως τους, που μετά βίας μπορούσε να τις αντικρίζει.

“Ποιόν, λοιπόν, να συγχωρήσεις;” ρώτησε ο Θεός.

“Ωωω! Θεέ μου, έτσι που πάει το πράγμα δεν είναι καθόλου ευχάριστο!” παραπονέθηκε η Μικρή Ψυχή. “Ήθελα να βιώσω τον εαυτό μου σαν κάποιον που συγχωρεί. Θέλω να γνωρίσω πως είναι να είσαι αυτό το μέρος του εξαιρετικού.”

Και η Μικρή Ψυχή, έμαθε πώς πρέπει να είναι, όταν νοιώθεις θλιμμένος.

Τότε ήταν που ξαφνικά, μια Φιλική Ψυχή προχώρησε μπροστά από το πλήθος. “Μην ανησυχείς Μικρή Ψυχή” είπε η Φιλική Ψυχή, “εγώ θα σε βοηθήσω.”

“Αλήθεια, θα το κάνεις;” η Μικρή Ψυχή αναθάρρησε. “Μα τι μπορείς να κάνεις;”

“Μπορώ να σου δώσω κάποιον να συγχωρήσεις!”

“Μπορείς;”

“Βεβαίως!” είπε κεφάτα η Φιλική Ψυχή. “Μπορώ να έρθω στην επόμενή σου ζωή και να σου κάνω κάτι για να με συγχωρήσεις.”

“Μα γιατί; Για ποιο λόγο θα το έκανες αυτό;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή. “Εσύ, που είσαι ένα Όν απόλυτης Τελειότητας! Εσύ, που δονείσαι με τόση ταχύτητα, που δημιουργεί ένα Φως τόσο λαμπερό, που μετά βίας μπορώ ν’ αντικρίσω! Τι θα μπορούσε να σου προκαλέσει το να θέλεις να επιβραδύνεις τη δόνησή σου σε τέτοια ταχύτητα, ώστε να γίνει το Φως σου σκοτεινό και πηχτό; Ποια θα ήταν η αιτία να θέλεις -εσύ που είσαι τόσο ανάλαφρη και χορεύεις πάνω στ’ αστέρια και κινείσαι μέσα σε όλο το Βασίλειο με τη ταχύτητα της σκέψης- να έρθεις στη ζωή μου και να κάνεις τον εαυτό σου τόσο βαρύ, ώστε να μπορέσεις να κάνεις κάτι τόσο κακό;”

“Είναι πολύ απλό,” είπε η Φιλική Ψυχή. “Θα το έκανα γιατί Σ’ Αγαπώ.”

Η Μικρή Ψυχή Φάνηκε να εκπλήσσεται από την απάντηση.

“Μην εκπλήσσεσαι,” είπε η Φιλική Ψυχή. “Έχεις κάνει το ίδιο πράγμα για μένα. Δεν θυμάσαι; Έχουμε χορέψει μαζί, εσύ κι εγώ, πολλές φορές. Διά μέσω των αιώνων και όλων των εποχών έχουμε χορέψει. Κατά τη διάρκεια όλων των καιρών έχουμε διασκεδάσει μαζί. Απλά δεν θυμάσαι. Έχουμε υπάρξει και οι δύο μαζί το Παν. Έχουμε υπάρξει το Πάνω και το Κάτω του, το Αριστερό και το Δεξί του, το Εδώ και το Εκεί του, το Τώρα και το Τότε του. Έχουμε υπάρξει το Αρσενικό και το Θηλυκό, το Καλό και το Κακό, και οι δύο μαζί έχουμε υπάρξει το Θύμα και ο Θύτης του.”

“Όπως καταλαβαίνεις, έχουμε ξαναβρεθεί μαζί εσύ κι εγώ πολλές φορές από πριν. Ο καθένας φέρνει στο άλλον, αυτήν ακριβώς την τέλεια ευκαιρία, ώστε να εκφραστεί και να βιώσει την εμπειρία Αυτού που Πραγματικά Είναι. Και έτσι, θα έρθω στην επόμενη ζωή σου και θα είμαι ο ‘Κακός’ αυτή τη φορά. Θα σου κάνω κάτι τόσο απαίσιο, οπότε μπορείς να αποκτήσεις την εμπειρία του εαυτού σου ως Αυτός που Συγχωρεί.”

“Μα τι θα κάνεις;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή λίγο ανήσυχα, “που θα είναι τόσο απαίσιο;”

“Κάτι θα σκεφτούμε”, απάντησε η Φιλική Ψυχή σπινθηρίζοντας.

Μετά η Φιλική Ψυχή φάνηκε να σοβαρεύει και είπε με ήσυχη φωνή “Ξέρεις, έχεις δίκιο σ’ ένα πράγμα.”

“Ποιό είναι αυτό;” θέλησε να μάθει η Μικρή Ψυχή.

“Θα πρέπει να επιβραδύνω την δόνησή μου και να γίνω πολύ βαριά, ώστε να καταφέρω να κάνω αυτό, ‘το όχι και τόσο καλό πράγμα’. Θα πρέπει να υποκριθώ, ότι είμαι κάτι τελείως διαφορετικό από τον εαυτό μου. Γι’ αυτό, δεν έχω παρά μόνο μία χάρη να σου ζητήσω σαν αντάλλαγμα.”

“‘Ωω, οτιδήποτε, οτιδήποτε!” ξεφώνησε η Μικρή Ψυχή και άρχισε να χορεύει και να τραγουδάει, “Θα γίνω αυτός που συγχωρεί, θα γίνω αυτός που συγχωρεί!”

“Τότε η Μικρή Ψυχή παρατήρησε, ότι η Φιλική Ψυχή παρέμενε πολύ σιωπηλή.”

“Τι συμβαίνει;” ρώτησε η Μικρή Ψυχή. “Τι μπορώ να κάνω για σένα; Εσύ είσαι ένας Άγγελος που προθυμοποιείσαι να κάνεις αυτό το πράγμα για μένα!”

“Φυσικά! Αυτή η φιλική Ψυχή είναι ένας Άγγελος!” διέκοψε ο Θεός. “Όλοι είναι! Πάντα να θυμάσαι: Δεν σου έχω στείλει τίποτα, παρά μόνον Αγγέλους’’. και χαμογέλασε.

Κι έτσι η Μικρή Ψυχή ήθελε περισσότερο από ποτέ, να ικανοποιήσει το αίτημα της Φιλικής Ψυχής.

“Τι μπορώ να κάνω για σένα;” την ξαναρώτησε.

“Τη στιγμή εκείνη που θα σε κατακεραυνώσω και θα σε πλήξω,” απάντησε η Φιλική Ψυχή, “τη στιγμή που σου κάνω το χειρότερο που θα μπορούσες να φανταστείς, εκείνη ακριβώς τη στιγμή…”

“Ναι;” η Μικρή Ψυχή διέκοψε, “Ναι…;”

“Θυμήσου Ποιός Πραγματικά Είμαι!”

“Ώω! Μα ναι!” φώναξε συγκινημένη η Μικρή Ψυχή, “στο υπόσχομαι! Πάντα θα σε θυμάμαι, όπως ακριβώς σε βλέπω εδώ αυτή τη στιγμή!”

“Πολύ καλά,” είπε η Φιλική Ψυχή, “γιατί, όπως καταλαβαίνεις, θα έχω προσπαθήσει τόσο σκληρά για να υποκριθώ, που θα έχω ξεχάσει Ποιός Πραγματικά Είμαι και ίσως να μην μπορέσω να θυμηθώ για πάρα πολύ καιρό. Και αν ξεχάσω Ποιός Είμαι, ίσως ακόμα κι εσύ ξεχάσεις Ποιός Είσαι και τότε θα είμαστε και οι δύο χαμένοι. Οπότε θα χρειαστούμε μια άλλη Ψυχή να έρθει για να ξαναθυμήσει και στους δυό μας Ποιοί Είμαστε.”

“Όχι, δεν θα χαθούμε!” υποσχέθηκε η Μικρή Ψυχή ξανά. “Θα σε θυμηθώ! Και θα σ’ ευχαριστήσω που μου πρόσφερες αυτό το δώρο – την ευκαιρία να βιώσω τον εαυτό μου, ως Αυτός ο οποίος Είμαι.”

Έτσι, η συμφωνία είχε γίνει. Η Μικρή Ψυχή προχώρησε σε μία νέα ζωή, συγκινημένη που είναι το φως, το οποίο ήταν τόσο εξαιρετικό και ενθουσιασμένη που είναι το μέρος του εξαιρετικού που ονομάζεται Συγχώρεση.

Και η Μικρή Ψυχή περίμενε με ανυπομονησία, να καταφέρει να βιώσει την εμπειρία του εαυτού της μέσα από τη Συγχώρεση και να ευχαριστήσει όποια άλλη Ψυχή το έκανε εφικτό.

Και κατά τη διάρκεια όλων των στιγμών αυτής της νέας ζωής, όποτε μία νέα Ψυχή εμφανιζόταν στο προσκήνιο, είτε αυτή η νέα Ψυχή έφερνε χαρά, είτε λύπη – και ιδιαίτερα αν έφερνε λύπη – η Μικρή Ψυχή, σκεφτόταν αυτό που είχε πει ο Θεός.

“Πάντα να θυμάσαι,” ο Θεός είχε χαμογελάσει, “δεν σου έχω στείλει τίποτα, παρά μόνον Αγγέλους.”

~~

https://www.psychotherapeia.net.gr/articles-psyxologoi-marousi-psyxotherapeftes-marousi/paidia-goneis/66-didaktikes-istories/349-h-mikrh-psyxh-kai-o-hlios

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

*Πηγή http:// vickytoxotis.blogspot.com