1. Ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο
«Βλέπω τα πάντα με εικόνες. Ό,τι θέλω να πω, το σκέφτομαι και το αισθάνομαι σαν εικόνα. Η μουσική είναι φίλη μου· ξέρω στίχους και ποιοι τα λένε, κι αυτό με γεμίζει χαρά. Έχω αγαπημένα πράγματα, όπως τα φορτηγάκια T25 VW, και αυτά με κάνουν να νιώθω ασφάλεια και έλεγχο. Κάθε μικρό πάθος ή κολλημά μου δεν είναι απλώς χόμπι, είναι τρόπος να εκφράσω τον εαυτό μου.»
2. Ο αυτιστικός κόσμος μου
«Νιώθω έντονο άγχος, φόβο και τρόμο. Κάποιες φορές νιώθω σαν να είμαι 15 χρονών, ακόμα κι αν είμαι 42. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά· απλώς ο τρόπος που σκέφτομαι και νιώθω είναι διαφορετικός. Ο κόσμος είναι δύσκολος και απρόβλεπτος για μένα, και κάποιες φορές νιώθω ότι δεν έχω έλεγχο.»
3. Η ζωή με τους ανθρώπους γύρω μου
«Δεν έχω πάντα φίλους που με καταλαβαίνουν, και πολλές φορές νιώθω απομονωμένος. Αλλά όταν βρίσκω ανθρώπους που με ακούνε με σεβασμό, νιώθω ανακούφιση και ελπίδα. Θέλω οι γονείς και οι γύρω να καταλάβουν ότι τα αυτιστικά άτομα έχουν συναισθήματα, ανάγκες και όνειρα — και χρειάζονται μόνο λίγη κατανόηση και υπομονή.»
4. Τι θέλω να πουν οι γονείς και οι γύρω
«Μην απορρίπτετε τα παιδιά σας αν είναι αυτιστικά. Τα «παράξενα» ενδιαφέροντά τους δεν είναι πρόβλημα — είναι τρόπος για να εκφράσουν τον εαυτό τους. Με σεβασμό, αγάπη και υπομονή, αυτά τα παιδιά μπορούν να νιώσουν χαρά, αυτοπεποίθηση και σύνδεση με τον κόσμο. Κάθε μικρή σας αναγνώριση είναι φως για εκείνους.»
5. Μήνυμα ελπίδας
«Ακόμα και αν ο κόσμος γύρω μας φαίνεται δύσκολος, υπάρχουν τρόποι να βρούμε χαρά και ασφάλεια — μέσα από μικρά πράγματα, αγαπημένα αντικείμενα, μουσική, εικόνες, στιγμές ηρεμίας. Κι αν υπάρχει κάποιος που σε ακούει και σε καταλαβαίνει, νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος. Υπάρχει φως για όλους μας.»
Η Φωνή ενός Αυτιστικού Ανθρώπου
Βλέπω τον κόσμο με εικόνες. Κάθε τι που θέλω να πω, το σκέφτομαι και το αισθάνομαι σαν εικόνα. Η μουσική είναι φίλη μου· ξέρω στίχους και ποιοι τα λένε, και αυτό με γεμίζει χαρά. Έχω αγαπημένα πράγματα, όπως τα φορτηγάκια T25 VW — μικρές χαρές που μου δίνουν ασφάλεια και έλεγχο. Κάθε κολλημά μου δεν είναι απλώς χόμπι, είναι τρόπος να εκφράσω τον εαυτό μου.
Η ζωή μου όμως είναι γεμάτη άγχος, φόβο και τρόμο. Κάποιες φορές νιώθω σαν να είμαι 15 χρονών, ακόμα κι αν είμαι 42. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά· απλώς ο τρόπος που σκέφτομαι και νιώθω είναι διαφορετικός. Ο κόσμος είναι δύσκολος και απρόβλεπτος για μένα, και κάποιες φορές νιώθω ότι δεν έχω έλεγχο.
Δεν έχω πάντα φίλους που με καταλαβαίνουν, και πολλές φορές νιώθω απομονωμένος. Αλλά όταν βρίσκω ανθρώπους που με ακούνε με σεβασμό, νιώθω ανακούφιση και ελπίδα. Θέλω οι γονείς και οι γύρω να καταλάβουν ότι τα αυτιστικά άτομα έχουν συναισθήματα, ανάγκες και όνειρα — και χρειάζονται μόνο λίγη κατανόηση και υπομονή.
Μην απορρίπτετε τα παιδιά σας αν είναι αυτιστικά. Τα «παράξενα» ενδιαφέροντά τους δεν είναι πρόβλημα — είναι τρόπος για να εκφράσουν τον εαυτό τους. Με σεβασμό, αγάπη και υπομονή, αυτά τα παιδιά μπορούν να νιώσουν χαρά, αυτοπεποίθηση και σύνδεση με τον κόσμο. Κάθε μικρή σας αναγνώριση είναι φως για εκείνους.
Ακόμα και αν ο κόσμος γύρω μας φαίνεται δύσκολος, υπάρχουν τρόποι να βρούμε χαρά και ασφάλεια — μέσα από μικρά πράγματα, αγαπημένα αντικείμενα, μουσική, εικόνες, στιγμές ηρεμίας. Κι αν υπάρχει κάποιος που σε ακούει και σε καταλαβαίνει, νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος. Υπάρχει φως για όλους μας.
