Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μέσα του τον δικό του πόνο, τις δικές του πληγές και τις κρυφές μάχες που δίνει καθημερινά. Συχνά, όμως, κάνουμε το λάθος να ξεσπάμε σε άλλους, να μεταφέρουμε τον πόνο μας αντί να τον αντιμετωπίσουμε. Ξεχνάμε πως ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο φωτεινός αν ο καθένας μας μάθαινε να κρατάει την καρδιά του ανοιχτή αντί να την κλείνει με θυμό ή κακία.

Οι σχέσεις, οι συμπεριφορές, τα λόγια και οι πράξεις μας έχουν δύναμη. Μπορούν να πληγώσουν, αλλά μπορούν και να γιατρέψουν. Αν όλοι ενωνόμασταν, αν καταλαβαίναμε ότι η κατανόηση και η συμπόνια είναι πιο δυνατές από την οργή και την κριτική, τα προβλήματα θα γίνονταν πιο ελαφριά. Μαζί μπορούμε να αντέξουμε περισσότερα, μαζί μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου ο πόνος δεν περνάει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά βρίσκει ανακούφιση μέσα από την αγάπη και τη στήριξη.

Η ενότητα δεν είναι απλά μια ιδέα· είναι η δύναμη που μας επιτρέπει να σηκώσουμε όσα μας βαραίνουν. Ας μην ξεχνάμε πως η καλοσύνη είναι πιο δυνατή από οποιονδήποτε πόνο.

Ο καθένας κουβαλάει τη δική του πληγή.
Και συχνά, χωρίς να το θέλει, ξεσπάει σε άλλον.
Μα ο πόνος δεν θελει να πολλαπλασιαστεί·
θέλει να μοιραστεί με αγάπη.

Όταν ενωνόμαστε, τα βάρη γίνονται πιο ελαφριά.
Η κατανόηση γίνεται ασπίδα, η συμπόνια φως.
Μαζί, οι πληγές μας δεν καταστρέφουν,
μα θεραπεύουν.
Και ο κόσμος, λίγο πιο ανθρώπινος,
αντέχει τον πόνο και ανθίζει.