σε ποιον ΘΕΟ πιστευεις οταν στον διπλανο σου φερεσε απρόσωπα ??

Υπάρχει κι ένας πληθυντικός που δεν είναι ευγένεια.
Είναι απόσταση.

«Δε σας ξέρω».
«Μην μιλάτε έτσι».
Λόγια τυπικά, παγωμένα,
ειπωμένα για να σηκώσουν τοίχο.

Γιατί ο σεβασμός δεν χρειάζεται κυριλίκια,
ούτε ψεύτικη ευγένεια.
Δεν χρειάζεται πληθυντικό
όταν λείπει η ανθρωπιά.

Είναι υποκριτικό να μιλάς για αγάπη,
να επικαλείσαι αξίες και πίστη,
και στον διπλανό σου να φέρεσαι σαν να μην υπάρχει.
Να τον κρατάς σε απόσταση
με λέξεις “καθαρές” και καρδιά κλειστή.

Ο άνθρωπος δεν θέλει τυπικότητα.
Θέλει βλέμμα.
Θέλει σεβασμό αληθινό, όχι θεατρικό.

Γιατί μπορείς να μιλάς στον ενικό και να είσαι ευγενής.
Και μπορείς να μιλάς στον πληθυντικό
και να είσαι σκληρός.

Η αγάπη δεν φαίνεται στο πώς προσφωνείς.
Φαίνεται στο πώς φέρεσαι.