Η ευγένεια δεν σημαίνει αυτοακύρωση

Πολλοί άνθρωποι μεγαλώνουν με την πεποίθηση ότι για να γίνουν αποδεκτοί πρέπει να είναι πάντα δοτικοί, υποχωρητικοί και σιωπηλοί απέναντι στη συμπεριφορά των άλλων. Ιδιαίτερα άτομα που δυσκολεύονται κοινωνικά, συχνά μαθαίνουν ότι «πρέπει να καταπίνουν», να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και να αποδέχονται ψυχρότητα ή αδικία για να μη μείνουν μόνα.

Όμως αυτή η στάση δεν είναι υγιής κοινωνικότητα.
Είναι αυτοακύρωση.

Η ευγένεια είναι αρετή. Η προσαρμογή είναι δεξιότητα.
Αλλά καμία από τις δύο δεν απαιτεί να αγνοούμε τα συναισθήματά μας ή να ανεχόμαστε συμπεριφορές που μας πληγώνουν.

Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα:

• να νιώθει σεβασμό

• να θέτει όρια

• να απομακρύνεται από σχέσεις που είναι μονόπλευρες

Το γεγονός ότι κάποιος «έχει ανάγκη τους άλλους» δεν σημαίνει ότι αξίζει λιγότερο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τη σύνδεση — αυτό δεν είναι αδυναμία, είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό.

Οι υγιείς σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στον φόβο της απόρριψης, αλλά στην αμοιβαιότητα. Ακόμα κι αν είναι λίγες, είναι αρκετές όταν υπάρχει σεβασμός.

Η πραγματική αποδοχή δεν έρχεται όταν χάνουμε τον εαυτό μας για να χωρέσουμε.
Έρχεται όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να υπάρχει, με όρια και αξιοπρέπεια

«Η ευγένεια δεν σημαίνει να μικραίνεις τον εαυτό σου.
Τα όρια δεν απομακρύνουν τους ανθρώπους· αποκαλύπτουν ποιοι μπορούν να σταθούν με σεβασμό δίπλα σου.
Δεν γεννηθήκαμε για να μας αντέχουν, αλλά για να μας σέβονται.
Και καμία αποδοχή που απαιτεί σιωπηλή αυτοακύρωση δεν είναι αληθινή αποδοχή.»