Για τις γιορτές που καποιες ψυχες πονάνε

Υπάρχουν γιορτές που δεν γεμίζουν το σπίτι με γέλια, αλλά με σιωπές.

Γιορτές όπου ένα πιάτο στο τραπέζι μένει άδειο, και μια καρέκλα δεν τραβιέται ποτέ.

Για όσους έχασαν ανθρώπους δικούς τους, οι μέρες αυτές δεν είναι στολισμένες· είναι βαριές.

Κουβαλούν μνήμες που καίνε και στιγμές που δεν ξαναγυρνούν.

Και μέσα σε κάθε λαμπάδα που ανάβει, υπάρχει λίγο σκοτάδι που δεν έσβησε.

Υπάρχουν όμως και σπίτια που είναι σιωπηλά όλο τον χρόνο.

Σπίτια που τα στολίζει μόνο η μοναξιά, κι οι γιορτές δεν τη διώχνουν—

την κάνουν πιο έντονη, πιο άδικη, πιο μεγάλη.

Κι ενώ γύρω τους ο κόσμος γεμίζει χαμόγελα, εκείνοι προσπαθούν απλά να αναπνεύσουν.

Να περάσει η μέρα χωρίς να ραγίσουν περισσότερο.

Αυτό το κομμάτι του κόσμου δεν φαίνεται στις βιτρίνες.

Μα υπάρχει.

Και χρειάζεται αγάπη, όχι φωνές.

Απαλή καλοσύνη, όχι λάμψη.

Ένα χέρι, μια λέξη, μια σκέψη πως δεν είναι μόνοι.

Για όσους πονάνε αυτές τις μέρες, ας είναι οι ευχές μας πιο αληθινές.

Όχι για χαρά με το ζόρι, αλλά για δύναμη.

Όχι για ξεγνοιασιά, αλλά για λίγη γαλήνη.

Κι ας γίνει η νέα χρονιά, έστω σιγά σιγά, λίγο πιο φωτεινή από την προηγούμενη.