Ξύπνα, άνθρωπε.
Όχι αύριο. Όχι όταν «θα ’ρθει η ώρα». Τώρα.
Δεν γεννήθηκες για να ζεις στον αυτόματο, να επαναλαμβάνεις ό,τι σου είπαν χωρίς να ρωτάς, να περπατάς χωρίς να κοιτάς γύρω σου και μέσα σου. Το μυαλό σου δεν είναι αποθήκη φόβου· είναι εργαλείο αλήθειας. Και η συνείδησή σου δεν είναι βάρος· είναι πυξίδα.
Σταμάτα να μετράς την αξία σου με αριθμούς, τίτλους και επιβεβαιώσεις. Η αξία σου μετριέται με το πόσο αληθινός είσαι, με το πόσο ανθρώπινος μένεις σε έναν κόσμο που σε σπρώχνει να ξεχάσεις ποιος είσαι.
Θυμήσου:
Η σιωπή μπροστά στο άδικο είναι συνενοχή.
Η άγνοια από επιλογή είναι φυλακή.
Ο φόβος που δεν αντιμετωπίζεται γίνεται αφέντης.
Κοίτα τον άλλον άνθρωπο όχι σαν αντίπαλο, αλλά σαν καθρέφτη. Ό,τι πληγώνεις έξω σου, το πληγώνεις και μέσα σου. Ό,τι θεραπεύεις γύρω σου, σε γιατρεύει.
Μη ζητάς σωτήρες. Γίνε συνειδητός.
Μη περιμένεις αλλαγή. Γίνε αλλαγή.
Μη ζεις μικρά, όταν μπορείς να ζήσεις αληθινά.
Η αφύπνιση δεν είναι φωνή — είναι πράξη.
Και ξεκινά από μία απλή, γενναία απόφαση:
Να σκέφτεσαι. Να νιώθεις. Να δρας με ευθύνη. Να είσαι άνθρωπος
Η συνεννόηση και η καλή συνεργασία με γνώμονα το κοινό καλό είναι από τα πιο μεγάλα και σπάνια κατορθώματα του ανθρώπου.
Όταν οι άνθρωποι ακούν πραγματικά — όχι για να απαντήσουν, αλλά για να καταλάβουν — τότε γεννιέται η εμπιστοσύνη.
Και όταν συνεργάζονται όχι από συμφέρον ή φόβο, αλλά από επίγνωση και ευθύνη, τότε το «εγώ» γίνεται «εμείς» χωρίς να χάνεται.
Η πρόοδος δεν έρχεται από τον πιο δυνατό,
αλλά από εκείνον που ξέρει να ενώνει.
Και το καλό δεν χρειάζεται θόρυβο· χρειάζεται συνείδηση, μέτρο και καρδιά.
Αν το θυμόμασταν αυτό πιο συχνά, ο κόσμος θα ήταν λιγότερο σκληρός και πολύ πιο ανθρώπινος.