Μου λέτε:
«Σας  σέβομαι. Έτσι μιλάω με όλους».

Κι όμως, μπροστά στα μάτια μου,
στον άλλον μιλάτε αλλιώς.
Με ζεστασιά. Με τρυφερότητα.
Με εκείνο το “γεια” που χωράει άνθρωπο.

Και σε μένα;
Τύπος. Απόσταση. Ψυχρότητα.
Όχι γιατί δεν ξέρετε να είστε ζεστοί —
αλλά γιατί επιλέγετε να μην είστε.

Ο σεβασμός δεν είναι λέξη.
Είναι τρόπος.
Και ο τρόπος σας αλλάζει
ανάλογα με το ποιος στέκεται απέναντι.

Η υποκρισία δεν φαίνεται μόνο στα ψέματα.
Φαίνεται όταν δικαιολογείστε,
ενώ η διαφορά έχει ήδη ειπωθεί
χωρίς λόγια.

Μην μου λέτε πως έτσι είστε με όλους.
Γιατί δεν είστε.
Και το να μου το λέτε
ενώ κάνετε το αντίθετο,
δεν με πείθει —
με προσβάλλει.

Δεν ζητάω προνόμια.
Ζητάω συνέπεια.
Ή μιλήστε μου όπως μιλάτε στους άλλους
ή σταματήστε να λέτε πως με σέβεστε.

Γιατί ο σεβασμός,
όταν είναι αληθινός,
δεν χρειάζεται εξηγήσεις.