ΜΗΝ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Μην γυρίζεις το κεφάλι.
Όχι επειδή δεν βλέπεις — αλλά επειδή φοβάσαι μήπως δεις τον εαυτό σου.

Ο άνθρωπος δίπλα σου δεν είναι βάρος.
Δεν είναι “πρόβλημα”.
Είναι η απόδειξη ότι η ζωή μπορεί να γονατίσει τον καθένα.

Σήμερα έχεις σπίτι, δουλειά, οικογένεια.
Αύριο μπορεί να έχεις μόνο την ανάσα σου.
Και τότε… ποιος θα σε κοιτάξει;

Μάθαμε να κλεινόμαστε σε μικρούς κύκλους:
«εγώ», «οι δικοί μου», «η οικογενειούλα μου».
Και έξω από τον κύκλο;
Σιωπή. Αδιαφορία. Παγωμένα βλέμματα.

Αλλά άκου:
κανείς δεν είναι άτρωτος.
Ο άνεργος, ο άστεγος, ο άρρωστος, ο μόνος
δεν γεννήθηκε έτσι.
Έφτασε εκεί.

Και μπορείς κι εσύ.

Μην προσπερνάς.
Μην λες “δεν είναι δική μου δουλειά”.
Η ανθρωπιά είναι δουλειά όλων μας.

Ένα χέρι που απλώνεται
δεν μικραίνει αυτόν που το δίνει —
τον μεγαλώνει.

Κοίτα τον αδύναμο.
Όχι από λύπηση.
Από σεβασμό.
Γιατί μέσα του κρύβεται η πιο σκληρή αλήθεια:

αν αγνοήσεις τον άνθρωπο,
μια μέρα θα αγνοηθείς κι εσύ.

Διάλεξε ποιος θέλεις να είσαι.
Αυτός που πέρασε…
ή αυτός που στάθηκε.

Και πριν προσπεράσεις, σκέψου:
αν ήσουν εσύ στη θέση του,
θα άντεχες τη σιωπή;

Η ανθρωπιά δεν είναι επιλογή άνεσης.
Είναι επιλογή ευθύνης.

Μια μέρα όλοι ζητάμε ένα βλέμμα.
Φρόντισε να έχεις μάθει να το δίνεις εσυ πρώτα .