Η σωστή πολεοδόμηση ως ασπίδα απέναντι στις φυσικές καταστροφές
Πλημμύρες, πυρκαγιές και η σπατάλη του νερού: προβλήματα ανθρώπινα, όχι «φυσικά»
Οι φυσικές καταστροφές που πλήττουν όλο και συχνότερα τις πόλεις και την ύπαιθρο δεν είναι τόσο «φυσικές» όσο πιστεύουμε. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες αποτελούν άμεσο αποτέλεσμα κακού σχεδιασμού, αμέλειας και λανθασμένης διαχείρισης των φυσικών πόρων. Η σωστή πολεοδόμηση και η υπεύθυνη διαχείριση του νερού και των δασών μπορούν να σώσουν ζωές, περιουσίες και το ίδιο το περιβάλλον.
Πόλεις που πνίγονται: όταν το τσιμέντο αντικαθιστά τη λογική
Οι πλημμύρες στις πόλεις δεν προκαλούνται απλώς από έντονες βροχοπτώσεις. Προκαλούνται κυρίως επειδή:
-
Χτίζονται δρόμοι και κτίρια πάνω σε ρέματα και φυσικές διόδους του νερού
-
Το έδαφος καλύπτεται από τσιμέντο και άσφαλτο, χωρίς καμία απορρόφηση
-
Δεν υπάρχουν επαρκή συστήματα αποστράγγισης και αντιπλημμυρικά έργα
-
Η πολεοδομία λειτουργεί αποσπασματικά και όχι με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό
Αντί οι πόλεις να «συμβιώνουν» με το νερό, προσπαθούν να το διώξουν βίαια — και αυτό πάντα επιστρέφει με καταστροφικό τρόπο.
Λύση:
-
Διατήρηση ανοιχτών ρεμάτων
-
Δημιουργία πράσινων ζωνών και πάρκων που απορροφούν το νερό
-
Διαπερατά υλικά σε πεζοδρόμια και δρόμους
-
Πολεοδομικός σχεδιασμός βασισμένος στο ανάγλυφο της περιοχής
Πυρκαγιές: όταν η εγκατάλειψη γίνεται έγκλημα
Οι καταστροφικές πυρκαγιές δεν οφείλονται μόνο στην κλιματική αλλαγή. Οφείλονται και:
-
Στην έλλειψη πρόληψης
-
Στην εγκατάλειψη των δασών
-
Στην άναρχη δόμηση μέσα ή δίπλα σε δασικές εκτάσεις
-
Στην απουσία αντιπυρικών ζωνών
Όταν ένα δάσος δεν φροντίζεται, γίνεται πυριτιδαποθήκη. Και όταν καεί, αφήνει πίσω του γυμνό έδαφος, το οποίο μετά προκαλεί πλημμύρες και διάβρωση.
Αναδάσωση με λογική και όφελος για όλους
Η αναδάσωση δεν πρέπει να γίνεται πρόχειρα ούτε μόνο για εντυπώσεις.
Χρειάζεται σχέδιο.
-
Φύτευση καρποφόρων δέντρων (ελιά, καστανιά, χαρουπιά, καρυδιά)
-
Επιλογή ειδών που ευδοκιμούν φυσικά στο κάθε σημείο
-
Συνδυασμός δασικής προστασίας και οικονομικού οφέλους για τις τοπικές κοινωνίες
Έτσι:
-
Τα δάση φροντίζονται, δεν εγκαταλείπονται
-
Οι άνθρωποι έχουν κίνητρο να τα προστατεύουν
-
Το περιβάλλον αναγεννάται ουσιαστικά
Νερό: ο πολύτιμος πόρος που σπαταλάμε και μετά «δεν έχουμε»
Είναι παράλογο να μιλάμε για λειψυδρία, ενώ:
-
Χάνεται τεράστια ποσότητα νερού από διαρροές στα δίκτυα
-
Το νερό τρέχει ανεξέλεγκτα σε δρόμους και χωράφια
-
Δεν γίνεται επαναχρησιμοποίηση βρόχινου νερού
-
Οι αρμόδιοι φορείς δεν επενδύουν σε σύγχρονες υποδομές
Το νερό δεν «εξαφανίζεται».
Το πετάμε. Και μετά κατηγορούμε τη φύση.
Λύσεις:
-
Συντήρηση και εκσυγχρονισμός δικτύων ύδρευσης
-
Συλλογή και αποθήκευση βρόχινου νερού
-
Ορθολογική άρδευση
-
Έλεγχος και ευθύνη από όσους διαχειρίζονται το νερό
Συμπέρασμα: η φύση δεν εκδικείται – απαντά
Η φύση δεν είναι εχθρός. Αντιδρά σε όσα της κάνουμε.
Με σωστή πολεοδόμηση, σεβασμό στους φυσικούς πόρους, υπεύθυνη διαχείριση του νερού και έξυπνη αναδάσωση, μπορούμε:
-
Να αποτρέψουμε πλημμύρες
-
Να περιορίσουμε τις πυρκαγιές
-
Να προστατεύσουμε τις πόλεις και την ύπαιθρο
-
Να εξασφαλίσουμε ένα βιώσιμο μέλλον για τις επόμενες γενιές
Το πρόβλημα δεν είναι η φύση.
Το πρόβλημα είναι ο τρόπος που τη διαχειριζόμαστε.
