Για την αγάπη που έχει ουσία

Μην βιάζεσαι να αγαπήσεις μόνο με το σώμα.

Το σώμα διψά στιγμές·

η ψυχή διψά παρουσία.

Ο άνθρωπος απέναντί σου δεν είναι πράγμα για χρήση,

ούτε παρηγοριά για τη μοναξιά σου.

Είναι πρόσωπο ιερό,

με φόβους, πληγές και μια ιστορία που δεν βλέπεις ολόκληρη.

Να αγαπάς έτσι ώστε ο άλλος να ξεκουράζεται κοντά σου,

όχι να αποδεικνύει την αξία του.

Η αληθινή αγάπη δεν εξαντλεί — ανασταίνει.

Μην ψάχνεις τελειότητα.

Ψάξε αλήθεια.

Και να θυμάσαι:

όποιος αγαπά πραγματικά, μένει

ακόμα κι όταν ο ενθουσιασμός σωπάσει.

Αν είσαι μόνος, μην πιστέψεις πως σου λείπει κάτι.

Ίσως απλώς ετοιμάζεσαι να αγαπήσεις βαθύτερα.

Και αν είσαι πληγωμένος, μην κλείνεις την καρδιά σου.

Οι πληγές δεν είναι ντροπή — είναι σημάδια ότι ένιωσες.

Στις σχέσεις, μίλα με ειλικρίνεια και πραότητα.

Η αλήθεια χωρίς αγάπη γίνεται μαχαίρι.

Η αγάπη χωρίς αλήθεια γίνεται ψέμα.

Να συγχωρείς.

Όχι γιατί όλα είναι εύκολα,

αλλά γιατί η καρδιά δεν πλάστηκε για να κουβαλά βάρη.

Και πάνω απ’ όλα:

μην κοιτάς τον άλλον σαν μέσο ηδονής ή επιβεβαίωσης.

Κοίταξέ τον όπως θα ήθελες να σε κοιτούν:

με σεβασμό, υπομονή και τρυφερότητα.

Γιατί η αγάπη που έχει ουσία

δεν φωνάζει,

δεν χρησιμοποιεί,

δεν καταναλώνει.

Στέκεται.

Μένει.

Και φωτίζει σιγά — όπως το φως.