Όταν ο άνθρωπος χάνει την ουσία της καρδιάς του

Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε κενός.
Γεννήθηκε με καρδιά γεμάτη φως, με μέσα του τον Λόγο του Θεού —
όχι σαν θεωρία, αλλά σαν ανάσα ζωής.

Όταν όμως ο εγωισμός μπει μπροστά,
όταν το “εγώ” γίνει πιο δυνατό από το “μαζί”,
τότε ο άνθρωπος δεν κερδίζει.
Χάνεται.

Γίνεται γκρινιάρης, γιατί τίποτα δεν τον γεμίζει.
Γίνεται θυμωμένος, γιατί όλα του φταίνε.
Γίνεται κενός, γιατί αποκόπηκε από την πηγή.
Και σιγά-σιγά γίνεται ξένος —
όχι μόνο στους άλλους,
αλλά και στο ίδιο του το σώμα.

Ο εγωισμός υπόσχεται δύναμη,
αλλά φέρνει μοναξιά.
Υπόσχεται ελευθερία,
αλλά φυλακίζει την ψυχή.

Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για αγάπη,
για σχέση,
για ένωση.
Και όταν ζει μόνο για τον εαυτό του,
ζει αντίθετα από τη φύση του.

Ο Λόγος του Θεού δεν ήρθε να καταπιέσει.
Ήρθε να θυμίσει.
Να πει στον άνθρωπο:
«δεν είσαι φτιαγμένος να είσαι μόνος,
ούτε να ζεις χωρίς νόημα».

Όποιος χάσει την ουσία της καρδιάς του,
δεν είναι κακός.
Είναι αποκομμένος.

Κι όποιος ξαναβρεί την καρδιά του,
όποιος αφήσει τον εγωισμό και διαλέξει την αγάπη,
δεν γίνεται αδύναμος.
Ξαναγίνεται άνθρωπος.

Γιατί εκεί που κατοικεί η αγάπη,
εκεί κατοικεί και ο Θεός.