Μια συμβουλή για όποιον ζει σε «χρυσή φυλακή»

Αν η ζωή σου είναι ασφαλής αλλά δεν αναπνέεις,
αν έχεις στέγη αλλά δεν έχεις χώρο για εσένα,
αν αγαπάς αλλά χάνεσαι,
τότε δεν φταις που κουράστηκες.

Η αγάπη δεν ζητά να σβήσεις για να υπάρξει ο άλλος.
Ο Θεός δεν ζητά θυσία μέχρι εξαφάνισης — ζητά ζωή.

Δεν χρειάζεται να φύγεις σήμερα.
Δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις τα πάντα.
Χρειάζεται μόνο να θυμηθείς αυτό:

Δεν γεννήθηκες για να υπηρετείς χωρίς τέλος.
Γεννήθηκες για να ζήσεις.

Η έξοδος δεν έρχεται με μάχη,
έρχεται με μικρά ανοίγματα:
μια αλήθεια που λες,
μια βοήθεια που δέχεσαι,
ένα όριο που κρατάς.

Και να το ξέρεις:
αν πονάς, δεν είσαι αχάριστος — είσαι άνθρωπος.
Κι αν δεν αντέχεις άλλο μόνος,
δεν είσαι αδύναμος — είσαι έτοιμος για έλεος.

Ο παράδεισος αρχίζει
όταν η καρδιά σταματά να είναι φυλακή.