ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΔΩ

Αν ο παράδεισος υπάρχει, δεν αρχίζει μετά.
Αρχίζει από τον τρόπο που στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον.

Δεν ερχόμαστε στη γη για να περάσουμε τον καιρό μας περιμένοντας κάτι καλύτερο.
Ερχόμαστε για να μάθουμε.
Να μάθουμε να αγαπάμε χωρίς να κατέχουμε,
να συγχωρούμε χωρίς να ξεχνάμε τον εαυτό μας,
να ζούμε χωρίς να πληγώνουμε.

Ό,τι είμαστε εδώ, αυτό κουβαλάμε μαζί μας.
Δεν αλλάζουμε τόπο και γινόμαστε άλλοι.
Αλλάζουμε καρδιά — ή μένουμε ίδιοι.

Ο παράδεισος δεν είναι ανταμοιβή για αργότερα.
Είναι συνέπεια του πώς ζήσαμε.
Χτίζεται στις μικρές στιγμές:
σε έναν καλό λόγο που δεν ειπώθηκε από υποχρέωση,
σε μια σιωπή που προστάτεψε,
σε μια πράξη καλοσύνης που κανείς δεν είδε.

Η ζωή δεν μας ζητά τελειότητα.
Μας ζητά αλήθεια.
Να μην προσπερνάμε τον πόνο,
να μην συνηθίζουμε την αδικία,
να μην ξεχνάμε ότι κάθε άνθρωπος κουβαλά έναν αγώνα αόρατο.

Αν κάνουμε τη ζωή εδώ λίγο πιο φωτεινή,
αν αφήσουμε πίσω μας λιγότερο φόβο απ’ ό,τι βρήκαμε,
αν κάποιος αναπνεύσει πιο ελεύθερα επειδή υπήρξαμε,
τότε κάναμε αυτό για το οποίο ήρθαμε.

Γιατί το όμορφο δεν τελειώνει.
Συνεχίζεται.
Και συνεχίζεται μόνο απ’ ό,τι γεννήθηκε με αγάπη.

Ο παράδεισος δεν μας περιμένει.
Τον μαθαίνουμε εδώ.
Και τον κουβαλάμε μαζί μας.

οτανμια μερα παμε εκει στον θεο πανω 

αυτο θα εχουμε να παραδωσουμε