Για την εποχή μας — και τον χαμένο λόγο ύπαρξης

Ζούμε σε εποχή απόστασης.
Όχι γιατί λείπουν οι άνθρωποι,
αλλά γιατί λείπει η καρδιά.

Οι άνθρωποι είναι κοντά,
μα δεν συναντιούνται.

Μιλούν πολύ,
μα δεν ακούν.

Όλα έγιναν εικόνα, επιφάνεια, θόρυβος.
Και η ψυχή έμεινε μόνη.

Το Ευαγγέλιο το είπε από νωρίς:
όταν κρυώσει η αγάπη,
ο άνθρωπος χάνεται — ακόμα κι αν έχει τα πάντα.

Ο άνθρωπος σήμερα δεν πονά γιατί δεν πιστεύει.
Πονά γιατί δεν αγαπά.

Ξέχασε ότι ο άλλος δίπλα του
δεν είναι ξένος,
δεν είναι αντίπαλος,
δεν είναι μέσο.

Είναι αδελφός.

Παιδιά του ίδιου Θεού είμαστε όλοι.
Και όποιος πληγώνει τον αδελφό του,
πληγώνει τον ίδιο του τον εαυτό.

Η απόσταση δεν νικιέται με ιδέες.
Νικιέται με πράξεις μικρές:
ένα βλέμμα,
μια συγχώρεση,
ένα “είμαι εδώ”.

👉 Η ουσία:
Ο λόγος ύπαρξης του ανθρώπου
δεν είναι να ξεχωρίσει.
Είναι να αγαπήσει.

Όταν αγαπάς τον αδελφό σου,
ξαναβρίσκεις τον Θεό.
Και όταν ξαναβρίσκεις τον Θεό,
ο κόσμος παύει να είναι ψυχρός.