Για την πίστη που δεν έγινε αγάπη

Πολλοί γονατίζουν μπροστά σε εικόνες,
φιλούν σταυρούς,
μιλούν για αγάπη στον Θεό.

Μα ξεχνούν το πρώτο.
Τον άνθρωπο μπροστά τους.

Τον κλοτσούν με λόγια,
τον κοιτούν σαν ξένο,
τον αφήνουν μόνο
κι ύστερα πάνε να κοινωνήσουν.

Λένε:
«Εγώ πιστεύω. Εγώ τα κάνω σωστά».

Μα ο Θεός δεν στέκεται στους τύπους.
Κοιτά στο βάθος.

Κι όταν εκεί δεν υπάρχει έλεος,
δεν φωνάζει,
δεν τιμωρεί.

Γυρνά το βλέμμα Του με πόνο.

Γιατί η πίστη χωρίς αγάπη
είναι άδειο δοχείο.
Κάνει θόρυβο,
αλλά δεν ξεδιψά κανέναν.

Δεν μετριέται η πίστη
από τα γόνατα που λύγισαν,
αλλά από τα χέρια που άνοιξαν.

Αν δεν αγάπησες τον άνθρωπο,
ο Θεός το ξέρει.