Λίγα λόγια για να θυμηθεί η ψυχή τον δρόμο της

Μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας,
πολλοί άνθρωποι ψάχνουν τη χαρά και την πληρότητα στην ύλη.
Σε πράγματα που λάμπουν, που υπόσχονται πολλά,
αλλά κρατάνε λίγο.

Ό,τι είναι κτιστό, φθείρεται.
Ό,τι αποκτιέται, κάποτε χάνεται.
Και συχνά, χωρίς να το καταλάβουμε,
γεμίζουμε τη ζωή μας με βάρος
και αφήνουμε την ψυχή άδεια.

Η ουσία όμως είναι αλλού.
Σ’ αυτά που δεν αγοράζονται
και δεν σκουριάζουν ποτέ.

Η αγάπη.
Η αλήθεια.
Η καθαρή συνείδηση.
Η εσωτερική ειρήνη.

Η ψυχή βρίσκει τον δρόμο της
όχι όταν τρέχει πίσω από όλα,
αλλά όταν σιωπά λίγο
και ακούει τι της λέει η καρδιά.

Δεν είναι ελεύθερος όποιος έχει πολλά,
αλλά όποιος δεν εξαρτάται από αυτά.
Η αληθινή ελευθερία γεννιέται
όταν δεν φοβάσαι να χάσεις
ό,τι δεν είσαι.

Υπάρχουν φορές που το πρόσκαιρο
παρουσιάζεται σαν παράδεισος,
και ο άνθρωπος ξεχνά τον ουράνιο προορισμό του.
Τότε η ψυχή μπαίνει σε μονοπάτια
που μοιάζουν φωτεινά,
αλλά δεν οδηγούν στο φως.

Η πυξίδα είναι μία:
να κοιτάμε την αλήθεια.
Να κρατάμε τα μάτια της ψυχής ανοιχτά.
Να μη χάνουμε την ουσία.

Κι αν χαθείς,
κοίτα πού υπάρχει αγάπη.
Εκεί είναι ο σωστός δρόμος.

Κανείς δεν είναι τέλειος.
Όλοι όμως μπορούμε να γίνουμε πιο αληθινοί.
Κάθε μικρό καλό βήμα
μετρά περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.

Και ό,τι κι αν περνάς,
να θυμάσαι: δεν είναι το τέλος.
Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για το σήμερα,
αλλά για κάτι που δεν τελειώνει.

Γιατί η ψυχή δεν είναι φτιαγμένη για το λίγο.
Είναι φτιαγμένη για το αιώνιο.