ο άνθρωπος

δεν γεννήθηκε σκληρός.
γεννήθηκε φως.

αν σκουριάσει η ψυχή του,
δεν είναι γιατί χάλασε,
είναι γιατί κουράστηκε.

με λίγη αγάπη,
με μια αλήθεια ειπωμένη χαμηλόφωνα,
καθαρίζει.

κι από κάτω
μένει πάντα
ο χρυσός.

να ζούμε, να νιώθουμε,
να παρατηρούμε τη ζωή,
κι αν δούμε άδικο ή βρώμικο,
να το στιλιτεύουμε με φως,

να μην αφήνουμε ζιζάνια
να χαλούν την ομορφιά
στο κήπο της ψυχής,

να αγαπάμε απλά,
να μαθαίνουμε από το λάθος,
να αφήνουμε την καρδιά να νιώσει,

και τότε, σιγά σιγά,
μένει μόνο χρυσός.