Το κλάμα δεν είναι αδυναμία·

είναι μηχανισμός λύτρωσης της ψυχής.
Η ψυχολογία μας λέει πως όταν κλαίμε,
ο πόνος βρίσκει διέξοδο αντί να φωλιάζει μέσα μας.

Τα δάκρυα κουβαλούν όσα δεν μπόρεσαν να ειπωθούν:
φόβο, απώλεια, θυμό, θλίψη.
Και καθώς κυλούν,
το νευρικό σύστημα ηρεμεί,
η ένταση μειώνεται,
η καρδιά νιώθει λιγότερο μόνη.

Το κλάμα αποφορτίζει.
Ξεμπλοκάρει συναισθήματα που είχαν παγώσει.
Επιτρέπει στον άνθρωπο να πενθήσει,
να αποδεχτεί,
να αρχίσει σιγά σιγά να γιατρεύεται.

Δεν κλαίμε γιατί είμαστε αδύναμοι.
Κλαίμε γιατί αντέξαμε πολλά.
Και μέσα από τα δάκρυα,
η ψυχή ψιθυρίζει:
«Τώρα μπορώ να συνεχίσω».

Το κλάμα δεν μας σπάει.
Μας καθαρίζει.
Και μετά από αυτό,
ο πόνος δεν εξαφανίζεται πάντα —
μα γίνεται πιο ελαφρύς,
πιο ανθρώπινος,
πιο υποφερτός 🌧️➡️🌤️