Μια επιστολή ζωής

Παιδί μου,

Αν νιώθεις μόνος, δεν σημαίνει πως σε ξέχασαν.
Σημαίνει πως η ψυχή σου είναι βαθιά και μαθαίνει να στέκεται.

Μην πιστέψεις πως πρέπει να είσαι τέλειος για να αγαπηθείς.
Αγαπιέσαι τώρα, όπως είσαι — με τις ρωγμές σου.
Από εκεί μπαίνει το φως.

Αν σε πλήγωσαν άνθρωποι, μην αφήσεις την καρδιά σου να σκληρύνει.
Όχι για χάρη τους.
Για χάρη σου.
Η αγάπη δεν είναι αδυναμία· είναι δύναμη που αντέχει.

Όταν φοβάσαι το αύριο, θυμήσου:
δεν σου ζητήθηκε να αντέξεις όλη τη ζωή.
Μόνο τη σημερινή μέρα.
Και αυτή, μπορείς.

Μην συγκρίνεις τον δρόμο σου με των άλλων.
Ο καθένας περπατά με το δικό του βάρος.
Εσύ προχώρα με αλήθεια, όχι με βιασύνη.

Κι αν έπεσες;
Σήκω ήσυχα.
Δεν μετράει πόσες φορές έπεσες,
αλλά ότι δεν έχασες την καλοσύνη σου.

Να συγχωρείς — όχι γιατί το αξίζουν όλοι,
αλλά γιατί η καρδιά σου αξίζει ειρήνη.

Και να θυμάσαι κάτι τελευταίο:
δεν είσαι μόνος, ακόμη κι όταν δεν βλέπεις κανέναν.
Η ζωή σε θέλει εδώ.
Και έχει λόγο.