«Οι άνθρωποί μας που έφυγαν από τον κόσμο αυτό δεν χάνονται μέσα στο τίποτα·

μένουν μέσα στην αγάπη του Θεού.

Κι όταν εμείς κάνουμε ένα καλό στη μνήμη τους —
όταν βοηθάμε, όταν προσφέρουμε, όταν συγχωρούμε,
όταν δίνουμε ένα πιάτο φαγητό ή μια πράξη καλοσύνης στο όνομά τους —
η μνήμη τους γίνεται προσευχή.

Δεν είναι συναλλαγή.
Είναι αγάπη που συνεχίζει να καρποφορεί.

Και ο Θεός, που βλέπει την καρδιά,
λογαριάζει το έλεος ως φως για εκείνους και για εμάς.

Γιατί η αγάπη δεν σταματά στον θάνατο·
μεταμορφώνεται σε ευχή, σε ελεημοσύνη, σε φως.

Κι έτσι οι ψυχές μας μένουν ενωμένες μέσα στο έλεος του Θεού.»