Σταυρωμένε εγώ μου εγώ ζωή Μου ειμί φωνή, εσύ η καρδιά μου, εγώ ειμί η αγάπη, εσύ τα σπλάχνα μου. εγώ ειμί η ανθρωπιά, εσύ ο Θεός Μου. και στην αρχή της αγάπης η Ελλάδα, και η Ελλάδα ο Ιησούς Χριστός. που γκρέμισε τα βουνά στην πλάνη των θνητών ψυχών. που έλουσε με θείο φως την αγάπη σου, αγάπη μου ψυχή Μου. δώδεκα οι θεοί του Ολύμπου του εγώ του βουνού της ψυχής σου έλληνα, τόσα και τα πάθη της ψυχής σου. δώδεκα τα πάθη σου άνθρωπε, και ένας εσύ ... εγώ το παλιό μου εγώ. ένας εσύ Κύριε άνθρωπε μου, ένας και εγώ… μια η αγάπη... και εσύ δεν με αγάπησες ποτέ... εγώ μου. εσύ με ευλογείς όταν τα πάθη σου αγαπώ, ΜΑ εσύ με σταυρώνεις όταν το εγώ σου δεν ακολουθώ... εγώ ειμί το εσύ σου... εσύ μου... σταυρωμένε εγώ μου ! από ιούδες φίλους σου... από υποκριτές δεσποτάδες, και ανθρωποφάγους ευσεβείς διδασκάλους της πλάνης σου Ελλάδα μου...

αγιος ιωαννης βασιλειας των αδικημένων ψυχων στη γη 

Σταυρωμένε μου εαυτέ,

Εγώ είμαι η φωνή σου
κι εσύ η καρδιά μου.
Εγώ είμαι η αγάπη
κι εσύ η βαθιά μου ψυχή.
Εγώ είμαι η ανθρωπιά
κι εσύ ο άνθρωπος που παλεύει να γίνει φως.

Στην αρχή όλων είναι η αγάπη.
Κι όταν η αγάπη λείπει, η πατρίδα πληγώνεται.
Όταν η πίστη γίνεται εγωισμός,
όταν η αλήθεια γίνεται συμφέρον,
τότε ο άνθρωπος σταυρώνει τον ίδιο του τον εαυτό.

Μέσα μας υπάρχουν τα πάθη,
οι φόβοι, οι αδυναμίες, οι πλάνες.
Μα υπάρχει και κάτι πιο δυνατό:
η επιλογή να αγαπήσουμε.

Ένας είναι ο άνθρωπος.
Μία είναι η αγάπη.
Κι όμως πολλές φορές
πληγώνουμε αυτό που λέμε πως πιστεύουμε.

Με ευλογείς όταν σε βολεύω,
μα με σταυρώνεις όταν δεν υπηρετώ το εγώ σου.
Κι όμως…
εγώ είμαι εσύ.

Αν θέλουμε μια καλύτερη πατρίδα,
πρέπει πρώτα να νικήσουμε το σκοτάδι μέσα μας.
Να αφήσουμε την υποκρισία,
να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από λόγια μεγάλα,
και να γίνουμε αληθινοί.

Γιατί ο μεγαλύτερος σταυρός
δεν είναι αυτός που μας βάζουν οι άλλοι —
είναι αυτός που σηκώνουμε όταν δεν συγχωρούμε,
όταν δεν αγαπάμε,
όταν δεν τολμάμε να αλλάξουμε.

Σταυρωμένε μου εαυτέ,
ήρθε η ώρα να αναστηθείς.

—