Γιατί οι δυνατοί υποφέρουν περισσότερο;

Γιατί τους έμαθαν να είναι βράχοι.

Να στέκονται όρθιοι.
Να μην ζητάνε.
Να αντέχουν.

Κι όταν σε δουν έτσι, ακίνητο και σιωπηλό,
οι άλλοι δεν σε κοιτάζουν σαν άνθρωπο.
Σε κοιτάζουν σαν κάτι δεδομένο.

Έρχονται.
Ακουμπούν πάνω σου.
Παίρνουν δύναμη.
Και φεύγουν.

Και δεν τους περνά από το μυαλό
ότι κι ο βράχος κουράζεται.
Ότι κι αυτός ραγίζει.
Ότι μέσα του υπάρχει άνθρωπος
που χρειάζεται ένα χέρι,
μια λέξη,
ένα «είσαι κι εσύ εντάξει να μην αντέχεις».

Οι δυνατοί υποφέρουν περισσότερο
γιατί κανείς δεν ρωτά αν πονάνε.
Όλοι υποθέτουν ότι δεν χρειάζονται.

Μα κι αυτοί άνθρωποι είναι.
Θέλουν αναγνώριση.
Θέλουν νοιάξιμο.
Θέλουν να τους δουν, όχι μόνο να τους χρησιμοποιούν.

Και ίσως η αληθινή δύναμη
να μην είναι να στέκεσαι σαν βράχος για όλους,
αλλά να βρεθεί έστω ένας
που θα καθίσει δίπλα σου
και θα πει:
«κουράστηκες. σε βλέπω».