ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΨΥΧΗΣ – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ

Δεν μας κάλεσε ο Θεός για να ζούμε στην επιφάνεια.
Δεν μας έπλασε για να μετράμε επιτυχίες, χρήματα και εικόνες.
Μας έπλασε για Αγάπη.

Στο φως του Ευαγγέλιο ακούμε μια φωνή καθαρή:
«Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν».
Όχι θεωρία. Όχι λόγια μεγάλα. Ζωή.

Πού χάσαμε την ανθρωπιά μας;
Πότε κλειστήκαμε στο “εγώ” και στο “δικό μου”;
Στο σπίτι μου, στην οικογένειά μου, στο συμφέρον μου.
Και ξεχάσαμε πως κάθε άνθρωπος είναι αδελφός.

Ο Χριστός δεν δίδαξε βολική πίστη.
Δίδαξε σταύρωση του εγωισμού.
Δίδαξε συγχώρεση όταν πονάς.
Δίδαξε να δίνεις χωρίς να περιμένεις.
Δίδαξε να βλέπεις τον Θεό στο πρόσωπο του πεινασμένου, του μοναχικού, του πληγωμένου.

Πίστη δεν είναι να μιλάμε για τον Θεό.
Είναι να Τον ζούμε.

Τι αξία έχει να λέμε «πιστεύω»,
αν δεν χωρά η καρδιά μας τον άλλον;
Τι νόημα έχει η προσευχή,
αν το χέρι μας δεν απλώνεται;

Η αληθινή επιστροφή δεν είναι εξωτερική.
Δεν είναι τύποι και σχήματα.
Είναι σπάσιμο καρδιάς.
Είναι ταπείνωση.
Είναι να πεις: «Κύριε, άλλαξέ με πρώτα εμένα».

Ο κόσμος δεν θα σωθεί με θόρυβο.
Θα σωθεί με αγάπη.
Με μια πράξη καλοσύνης.
Με ένα συγγνώμη.
Με ένα μοίρασμα.
Με ένα βλέμμα που δεν κρίνει.

Ας πάψουμε να ζούμε επιφανειακά.
Ας σταματήσουμε να προσποιούμαστε.
Αν πιστεύουμε στον Θεό, ας γίνει βίωμα.
Ας γίνει πράξη.
Ας γίνει φως.

Γιατί στο τέλος,
δεν θα ερωτηθούμε πόσα αποκτήσαμε,
αλλά πόσο αγαπήσαμε.

Η αφύπνιση ξεκινά τώρα.
Από εμένα. Από εσένα.
Από μια καρδιά που θυμάται ξανά
πως πλάστηκε για ουρανό.