Μη σκύβεις το κεφάλι.

Δεν γεννηθήκαμε για να περπατάμε με τα μάτια στο χώμα ούτε για να βαφτίζουμε «σωτήριο» κάθε τι που μας σερβίρουν με φόβο και στόμφο. Δεν είναι σωτηρία ό,τι φοριέται σαν σωσίβιο αλλά είναι γεμάτο πέτρες. Δεν είναι φως ό,τι τυφλώνει τη σκέψη.

Η ιστορία μάς το φωνάζει. Στην Αντιγόνη, μια νέα γυναίκα στάθηκε όρθια απέναντι σε νόμο άδικο. Δεν υπάκουσε τυφλά. Άκουσε τον ανώτερο νόμο μέσα της. Στον Επιτάφιο υμνείται ο πολίτης που κρίνει, που συμμετέχει, που δεν παραδίδει το πνεύμα του στη σιωπή. Και ο Σωκράτης μας δίδαξε πως ο ανεξέταστος βίος δεν αξίζει να βιώνεται.

Μην υπακούς επειδή «έτσι κάνουν όλοι». Μην πείθεσαι επειδή «έτσι πρέπει». Το «πρέπει» χωρίς ήθος είναι αλυσίδα. Το «σωτήριο» χωρίς λογισμό είναι γκρεμός.

Βάλε μπροστά το ήθος. Τις αξίες. Τον καθαρό λογισμό που ξεχωρίζει το δίκαιο από το βολικό. Η συνείδηση δεν είναι διακοσμητικό· είναι πυξίδα. Κι αν την αγνοείς, δεν φταιει η θάλασσα όταν χαθείς.

Η υπακοή δεν είναι αρετή όταν ακυρώνει τον άνθρωπο. Αρετή είναι η ευθύνη. Να σκέφτεσαι. Να ρωτάς. Να αμφισβητείς όταν χρειάζεται. Να έχεις βούληση με γνώμονα το σωστό και το δίκαιο — όχι το εύκολο, όχι το δημοφιλές, όχι το βολικό.

Γιατί κάθε εποχή θα βρίσκει πρόθυμους να σκύψουν. Μα τον κόσμο τον αλλάζουν όσοι στέκονται όρθιοι.

Σήκωσε το βλέμμα.
Στάσου ευθύς.
Και όταν σου πουν «σώπα», εσύ να ρωτάς «γιατί;».

Εκεί αρχίζει η ελευθερία.