Ζούμε σε μια εποχή που κουράστηκε η ψυχή των ανθρώπων. Ο κυνισμός βαφτίστηκε «ρεαλισμός», η σκληρότητα «δύναμη» και η αδιαφορία «αυτοπροστασία». Χάθηκαν οι μικρές αξίες — το να ακούς, να περιμένεις, να σέβεσαι τον πόνο του άλλου. Κι έτσι οι άνθρωποι αγρίεψαν, όχι γιατί έγιναν κακοί, αλλά γιατί ξέχασαν πώς είναι να τους φέρονται με αγάπη.

Κι όμως, το λάθος δεν διορθώνεται με περισσότερη σκληρότητα. Διορθώνεται με το αντίθετο. Με το να θυμηθούμε ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται με επιβολή, αλλά με έλεος. Ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται φωνές, χρειάζεται καθαρή καρδιά. Ότι το καλό δεν είναι αδυναμία, είναι θάρρος.

Αν κάτι μπορεί να ξανακάνει τον κόσμο «σωστό», δεν είναι οι νόμοι ούτε οι τιμωρίες. Είναι ο ένας άνθρωπος που θα σταθεί δίπλα στον άλλον χωρίς όρους. Είναι η επιλογή να μην ανταποδώσεις το κακό. Είναι η ήρεμη καλοσύνη που δεν φαίνεται, αλλά αλλάζει τα πάντα.

Ίσως ο κόσμος να μη γιατρευτεί μονομιάς. Αλλά κάθε φορά που κάποιος διαλέγει την αγάπη αντί για τον κυνισμό, κάτι μέσα στο σκοτάδι κάνει χώρο για φως.