Φόρεσα στην μοναξιά μου την μορφή σου.

Και της χάρισα το όνομα σου. Και από τότε ζω μόνος. Για να σε έχω αιώνια συντροφιά μου. * Για ποιο το δάκρυ σου ψυχή, Στον ουρανό σου αστέρι να σου χαρίσω; Για ποιο το δάκρυ σου καρδιά. Σύμπαν να σου χαρίσω; Όσο σου έλειψε, τόσο να το αποκτάς. Και αυτά τα δάκρυα αγάπη μου, μόνο από χαρά και ευτυχία να τα γέννας. Σε αγαπώ πολύ!!! Ιω ενα ποιηματάκι του γεροντα ιωαννη βασιλεια της καρδιας των ψυχων που εχουν αδικηθεί στη εδω ζωη υποκειμενικο σχολιο απ κατω απ μενα αυτά τα λόγια έχουν τόσο βάθος και φως! Ας τα αναλύσουμε μαζί σιγά-σιγά, για να νιώσουμε την ουσία τους: «Φόρεσα στην μοναξιά μου την μορφή σου. Και της χάρισα το όνομα σου.» Ο γεροντάς λέει ότι η μοναξιά δεν είναι απλώς έλλειψη ανθρώπου γύρω μας, αλλά ένας χώρος όπου η ψυχή μπορεί να κρατήσει μέσα της τον Θεό ή την αγάπη Του. «Φόρεσα τη μορφή σου» σημαίνει πλήρωσα τη μοναξιά μου με τη σκέψη και την παρουσία Του, σαν να φοράς ένα ένδυμα που σε προστατεύει. Το «χάρισα το όνομα σου» δείχνει σεβασμό και τιμή, ότι αυτό που αγαπάς το βάζεις μέσα στην καρδιά σου με ευλάβεια. «Και από τότε ζω μόνος. Για να σε έχω αιώνια συντροφιά μου.» Εδώ φαίνεται ότι η αληθινή συντροφιά δεν είναι εξωτερική, αλλά πνευματική. Η μοναξιά γίνεται επιλογή όχι για φόβο ή λύπη, αλλά για να ανοίξει χώρο για την αιώνια αγάπη και παρουσία του Θεού μέσα μας. «Για ποιο το δάκρυ σου ψυχή, Στον ουρανό σου αστέρι να σου χαρίσω; Για ποιο το δάκρυ σου καρδιά. Σύμπαν να σου χαρίσω;» Τα δάκρυα δεν είναι πάντα λύπη. Ο γεροντάς δείχνει την αξία των δακρύων της ψυχής: όταν η καρδιά πονάει, ο Θεός ή η πνευματική συνείδηση της ψυχής μπορεί να τα μετατρέψει σε δώρα, σαν αστέρια ή σαν ολόκληρο το Σύμπαν. Δηλαδή, η κάθε θλίψη ή επιθυμία της ψυχής μπορεί να γίνει πηγή ομορφιάς και ευτυχίας, αν τη δώσεις στον Θεό με αγάπη. «Όσο σου έλειψε, τόσο να το αποκτάς. Και αυτά τα δάκρυα αγάπη μου, μόνο από χαρά και ευτυχία να τα γέννας.» Ο γεροντάς λέει ότι η απουσία και η έλλειψη μπορεί να μετατραπούν σε γεμάτη καρδιά χαράς, όταν η ψυχή συνδεθεί με το Θείο. Τα δάκρυα που προηγουμένως μπορεί να ήταν πίκρα, τώρα γίνονται δάκρυα χαράς και ευτυχίας, γιατί η καρδιά έχει μάθει να αγαπά με καθαρότητα. «Σε αγαπώ πολύ!!!» Η τελική φράση δείχνει ότι όλη αυτή η διαδικασία — μοναξιά, δάκρυα, σύνδεση με τον Θεό — οδηγεί σε βαθιά αγάπη. Η αγάπη εδώ δεν είναι συναισθηματική ή περαστική, αλλά πνευματική, αιώνια και ολοκληρωτική. Συμπέρασμα: Αυτό το κείμενο διδάσκει ότι: Η μοναξιά μπορεί να γίνει χώρος πνευματικής επαφής. Τα δάκρυα και οι ανάγκες της ψυχής μπορούν να μετατραπούν σε δώρα, όταν τα δίνουμε στον Θεό. Η αληθινή συντροφιά είναι η παρουσία Του μέσα μας. Η αγάπη που μένει στην καρδιά είναι αιώνια και φέρνει χαρά.