«Η Ψυχή και ο Θείος Χρυσοχόος»

Η ψυχή εδόθη καθαρή.
«Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα ὅσα ἐποίησε,
καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν.»

Πλασμένη «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ»,
με προορισμό όχι την φθορά,
αλλά την θέωση.

Ο Κύριος λέγει:
«Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με,
τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»

Η αρχή μας είναι καθαρότητα.
Η καρδιά του ανθρώπου δημιουργήθηκε για τον Θεό.

Μα η ψυχή, μέσα στον κόσμο, σκοτίζεται.
Ο ίδιος ο Χριστός προειδοποίησε:

«Προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης…»
και ακόμη:
«Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς,
ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει.»

Όταν ο θησαυρός μετακινείται από τον Ουρανό στη γη,
τότε —
«Ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν,
ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.»

Και η καρδιά βαραίνει.
Θολώνει.
Σκληραίνει.

«Ἐκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται
διαλογισμοὶ πονηροί…»

Το κόσμημα φαίνεται φθαρμένο.
Μα ο Δημιουργός δεν απορρίπτει το έργο Του.

Ο Χριστός δεν ήρθε για τους δήθεν καθαρούς,
αλλά:
«Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ,
ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες.»

Και προσκαλεί:
«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι,
κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.»

Ο Θεός είναι ο Χρυσοχόος.
Καθαρίζει διά της μετανοίας.
Ανακαινίζει διά της Χάριτος.

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»

Η κάθαρση δεν είναι εξωτερική.
«Καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου…»

Και ο σκοπός;

«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ,
ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται.»

Η ψυχή δεν επισκευάζεται με ανθρώπινη δύναμη.
Ανασταίνεται.

Όπως είπε:
«Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου·
ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ
οὐ μὴ περιπατήσει ἐν τῇ σκοτίᾳ,
ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.»

Το διαμάντι δεν χάνει την ουσία του.
Χάνει την λάμψη του όταν απομακρύνεται από το Φως.

Μα όταν επιστρέφει,
δεν γίνεται απλώς όπως πριν —
γίνεται κατοικητήριο Χάριτος.

Και τότε εκπληρώνεται ο λόγος:
«Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα.»