δεν γεννήθηκες για να προλαβαίνεις.

ούτε για να μετράς τη ζωή σε ώρες δουλειάς και υποχρεώσεις.

ξύπνησες μια μέρα
και φόρεσες παρωπίδες χωρίς να το καταλάβεις.
δουλεύω για να αντέξω,
αντέχω για να συνεχίσω,
και κάπου εκεί… ξεχάστηκα.

λέω «δεν έχω χρόνο».
μα η αλήθεια είναι πιο βαριά:
δεν έχω χώρο.

οι άλλοι έγιναν σκιές στον δρόμο μου.
δεν υπάρχουν, αν δεν με αφορούν.
κι εγώ ο ίδιος υπάρχω μόνο όσο παράγω.

αυτό δεν είναι ζωή.
είναι επιβίωση με ανθρώπινο πρόσωπο.

το ευαγγέλιο δεν μίλησε για μηχανές.
μίλησε για βλέμματα που συναντιούνται,
για ψωμί που μοιράζεται,
για χρόνο που δίνεται — όχι που περισσεύει.

όταν ξεχνάς τον άλλον,
χάνεις σιγά σιγά κι εσένα.
κι έτσι γεννιέται η μοναξιά μέσα στο πλήθος,
η θλίψη χωρίς λόγο,
η κούραση που δεν φεύγει με ύπνο.

θυμήσου:
δεν σώζεσαι μόνος.
δεν ξυπνάς μόνος.
η ζωή επιστρέφει όταν λες «εμείς».

ένα βλέμμα.
μια κουβέντα.
λίγος χρόνος χωρίς σκοπό.

εκεί περνά ο θεός —
όχι σαν εντολή,
αλλά σαν ανθρώπινη ζεστασιά.

κι ίσως τότε θυμηθείς:
δεν ήρθες εδώ για να λειτουργείς.
ήρθες για να αγαπάς και να αγαπιέσαι.