Υπάρχουν ψυχές που περπατούν μέσα σε σκιές, κουβαλώντας τα βαριά σημάδια από ανθρώπους που γνώρισαν μόνο να παίρνουν και να καταστρέφουν. Οι ναρκισσιστές αφήνουν πίσω τους έναν ψυχικό πόνο που δεν φαίνεται, αλλά καίει βαθιά, σαν φωτιά που δεν σβήνει. Κι όμως, ακόμα και μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει άσχημος και ασφυκτικός, αυτές οι ψυχές αξίζουν τη ζωή τους πίσω.

Δεν χρειάζεται να μπορούν να φύγουν αμέσως. Δεν χρειάζεται να έχουν όλη τη δύναμη να απομακρυνθούν από τον πόνο ή το περιβάλλον που τις κρατά δεμένες. Ακόμα κι αν η φυγή μοιάζει αδύνατη, η αξία τους δεν μειώνεται. Κάθε τους ανάσα, κάθε στιγμή που παραμένουν πιστές στον εαυτό τους, είναι μια πράξη αντίστασης και αυτοσεβασμού.

Η ζωή τους δεν ανήκει σε κανέναν άλλον παρά σε εκείνες τις ψυχές. Και ακόμα κι αν τώρα δεν μπορούν να σηκώσουν τα φτερά τους, αξίζουν να ονειρεύονται την ελευθερία, να νιώθουν την αγάπη που τους αξίζει, και να πιστεύουν ότι μια μέρα θα βρουν τον δρόμο τους πίσω στο φως.

Ας θυμούνται πάντα: η αξία τους δεν κρίνεται από το ποιος τους πλήγωσε, αλλά από την καρδιά τους που ακόμα χτυπά, από την ψυχή τους που ακόμα λαχταρά να ζήσει. Και αυτή η λαχτάρα είναι αρκετή για να τους δώσει ξανά ζωή, ακόμα και μέσα στο πιο σκοτεινό περιβάλλον.