Ο Χριστός δεν μίλησε ποτέ για έναν κόσμο όπου ο καθένας σώζει μόνο τον κύκλο του.

Δεν είπε «αγάπα τους δικούς σου και προσπέρα τους άλλους».
Είπε κάτι απλό και τρομερά δύσκολο:
«Αγάπα τον πλησίον σου».
Όχι τον όμοιό σου. Όχι αυτόν που σου μοιάζει μονον που ειναι της προτίμησης σου.
Τον πλησίον. Αυτόν που βρέθηκε δίπλα σου στη ζωή — ακόμη κι αν δεν τον διάλεξες.

Η αποστασία δεν αρχίζει από τον Θεό.
Αρχίζει όταν παύουμε να βλέπουμε τον άλλον ως άνθρωπο.
Όταν η πόρτα μας κλείνει από φόβο.
Όταν η καρδιά μας στενεύει για να «χωρέσει» μόνο τους λίγους.

Κι όμως, στο Ευαγγέλιο ο Θεός δεν απομονώνεται.
Κατεβαίνει στον δρόμο.
Ακουμπά τον λεπρό.
Στέκεται με τον ξένο, τον απορριμμένο, τον «περιττό».
Και μας δείχνει χωρίς λόγια:
η αγάπη δεν είναι ιδέα — είναι πράξη.

Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, δεν χρειάζονται μεγάλα συνθήματα.
Χρειάζεται:

• να κοιτάξουμε τον άλλον στα μάτια

• να ακούσουμε πριν κρίνουμε

• να ανοίξουμε λίγο χώρο στο «εμείς» μας

Γιατί όπως λέει σιωπηλά το Ευαγγέλιο:
κανείς δεν σώζεται μόνος.
Και κανείς δεν είναι «απ’ έξω», αν κάποιος τον χωρέσει μέσα στην καρδιά του.