Ο φόβος τρέφεται από τη σιωπή: ανθρωποι να βαλετε ξανα τον θεο στη ζωη στη καρδια στο σπιτι σας αυτο ειναι η βαση των παντων .Όταν φοβόμαστε να μιλήσουμε, ο φόβος μεγαλώνει. Η διεκδίκηση δεν είναι πολυτέλεια, είναι η μόνη εγγύηση ότι τα παιδιά μας δεν θα κληρονομήσουν μια ζωή «με σκυμμένο σβέρκο». Η παγίδα του «δεν έχω χρόνο»: Το σύστημα συχνά μας κρατά εξαντλημένους επίτηδες. Αν τρέχεις όλη μέρα μόνο για ένα κομμάτι ψωμί χωρίς να κοιτάς τον ουρανό, στο τέλος θα σου πάρουν και το ψωμί και τον ουρανό. Η ευθύνη είναι ατομική και συλλογική: Αν όλοι περιμένουν τον «άλλο», τότε κανείς δεν ξεκινά. Η αλλαγή αρχίζει τη στιγμή που λες «φτάνει» στις δικές σου μικρές καθημερινές υποχωρήσεις. Αξιοπρέπεια vs Επιβίωση: Η επιβίωση είναι ενστικτώδης, αλλά η αξιοπρέπεια είναι επιλογή. Χωρίς αξιοπρέπεια, η ζωή γίνεται απλή διεκπεραίωση υποχρεώσεων μέχρι τα γεράματα.

Για να μάθει ο κόσμος να διεκδικεί τα αυτονόητα, πρέπει πρώτα να αλλάξει το «μέσα» του. Η διεκδίκηση δεν ξεκινάει με φωνές στους δρόμους, αλλά με την επίγνωση στο σπίτι και στη δουλειά. Εδώ είναι τα βήματα για να ξυπνήσει αυτή η δύναμη: Αναγνώριση της Αξίας: Πρέπει να πιστέψεις βαθιά ότι η αξιοπρεπής ζωή, ο ελεύθερος χρόνος και ο σεβασμός δεν είναι «δώρα» των ανωτέρων, αλλά ιδιοκτησία σου. Αν θεωρείς τον εαυτό σου αναλώσιμο, έτσι θα σου συμπεριφέρονται. Η Δύναμη του «Όχι»: Η διεκδίκηση ξεκινάει από το πρώτο «όχι» σε μια άδικη απαίτηση. Όταν σταματάς να λες «ναι» σε όλα από φόβο, αναγκάζεις τον άλλον να σε δει ως οντότητα και όχι ως εργαλείο. Ενημέρωση και Γνώση: Ο φόβος ανθίζει στην άγνοια. Όταν ξέρεις τα δικαιώματά σου (εργασιακά, κοινωνικά, ανθρώπινα), δεν σε τρομάζουν εύκολα με απειλές. Η γνώση είναι η ασπίδα σου. Το Τέλος της Μοναξιάς: Ο καθένας μόνος του είναι εύκολος στόχος. Η διεκδίκηση μαθαίνεται μέσα από την αλληλεγγύη. Όταν στηρίζεις τον διπλανό σου που αδικείται, χτίζεις ένα τείχος που αύριο θα προστατέψει κι εσένα. Αλλαγή Προτεραιοτήτων: Πρέπει να σταματήσουμε να θεοποιούμε την «εξάντληση». Το να δουλεύεις μέχρι λιποθυμίας δεν είναι παράσημο, είναι εκμετάλλευση. Η διεκδίκηση της ζωής σημαίνει να απαιτείς χρόνο για την οικογένεια, την ξεκούραση και τη σκέψη. Το πιο σημαντικό μάθημα είναι αυτό: Η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτάται κάθε μέρα. Αν περιμένεις να σου δώσουν αυτά που δικαιούσαι από καλοσύνη, θα περιμένεις για πάντα.

Είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνεις. Ο κόσμος χρειάζεται μια υπενθύμιση ότι η ζωή δεν είναι μια λίστα με αγγαρείες, αλλά ένα δικαίωμα. τα 7 Αυτονόητα Δικαιώματα που κάθε άνθρωπος πρέπει να διεκδικεί για να ζει με αξιοπρέπεια. Το Δικαίωμα στον Χρόνο: Η ζωή δεν είναι μόνο δουλειά. Δικαιούσαι χρόνο για να δεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν, να ξεκουραστείς και να σκεφτείς. Ο χρόνος είναι το μόνο πράγμα που δεν αγοράζεται. Το Δικαίωμα στην Αξιοπρεπή Αμοιβή: Η εργασία πρέπει να σου επιτρέπει να ζεις, όχι απλώς να μην πεθαίνεις. Όταν δουλεύεις σκληρά και πάλι δεν φτάνουν, το πρόβλημα δεν είσαι εσύ, αλλά το σύστημα που σε υποτιμά. Το Δικαίωμα στον Σεβασμό: Κανένας εργοδότης και κανένας ανώτερος δεν αγοράζει την ψυχή σου ή την ηρεμία σου. Η ιεραρχία στη δουλειά δεν σημαίνει υποταγή στην προσωπικότητά σου. Το Δικαίωμα στην Αντίρρηση: Έχεις το δικαίωμα να λες «όχι» σε ό,τι προσβάλλει την ηθική σου ή την υγεία σου. Η σιωπή μπροστά στην αδικία είναι η τροφή της. Το Δικαίωμα στην Υγεία και την Ασφάλεια: Δεν είσαι μηχανή. Δικαιούσαι ένα περιβάλλον που δεν σε αρρωσταίνει —ούτε σωματικά ούτε ψυχικά. Το Δικαίωμα στην Ελπίδα: Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου πει ότι «έτσι είναι τα πράγματα και δεν αλλάζουν». Η παραίτηση είναι ο θάνατος της εξέλιξης. Το Δικαίωμα στη Συλλογικότητα: Δεν είσαι μόνος. Όταν διεκδικείς μαζί με άλλους, η φωνή σου γίνεται δύναμη που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Μήνυμα προς όλους: «Μη σκύβεις το κεφάλι επειδή φοβάσαι μην χάσεις τα λίγα. Αν συνεχίσεις να σκύβεις, στο τέλος θα χάσεις και τα λίγα και τον εαυτό σου. Η αξιοπρέπεια ξεκινάει εκεί που τελειώνει ο φόβος.»