Κωνσταντίνος Ζωχιός
Ένα ακόμα αγαπημένο βιβλίο… γεμάτο με λέξεις που αγγίζουν την Ψυχή…
Ο Khalil Gibran έγραψε ένα βιβλίο (Ο Προφήτης ,1923) που δεν ήταν φιλοσοφία, δεν ήταν θρησκεία, δεν ήταν ποίηση – ήταν όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω.
Ο “Προφήτης” είναι η ιστορία ενός ανθρώπου, του Αλμουσταφά, που πρόκειται να φύγει από μια πόλη όπου έζησε για χρόνια.
Και πριν φύγει, οι άνθρωποι τον ρωτούν για όλα εκείνα που τους βασανίζουν:
Τι είναι η αγάπη;
Τι είναι ο γάμος;
Πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά;
Τι είναι η δουλειά, ο πόνος, η χαρά, η ελευθερία, ο θάνατος;
Και ο Προφήτης μιλάει. Όχι με δόγματα, όχι με κανόνες, όχι με εντολές – με ποιητική αλήθεια που σε αγγίζει κάπου βαθιά, εκεί που τα λόγια συνήθως δεν φτάνουν. Και αυτό που λέει δεν είναι νέο – είναι κάτι που ήξερες πάντα, αλλά το είχες ξεχάσει.
Ο Gibran μιλάει για την αγάπη – και δεν σου λέει ότι είναι ασφάλεια, κατοχή, ευτυχία.
Σου λέει: «Όταν η αγάπη σου κάνει νόημα, πίστεψέ την – αλλά όταν σου μιλά, φοβήσου να μην την υπακούσεις».
Σου λέει ότι η αγάπη δεν είναι για να σε κάνει άνετο – είναι για να σε καθαρίσει, να σε ξεγυμνώσει, να σε δείξει όπως πραγματικά είσαι.
«Η αγάπη δεν δίνει τίποτα εκτός από τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα εκτός από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει ούτε κατέχεται – γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη».
Και διαβάζεις αυτά τα λόγια και καταλαβαίνεις γιατί όλες οι σχέσεις που προσπάθησες να «κρατήσεις» κατέρρευσαν. Γιατί η αγάπη δεν κρατιέται – την ζεις. Ή χάνεται.
Μιλάει για τα παιδιά – και σου λέει κάτι που κάθε γονιός πρέπει να ακούσει:
«Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της».
Δεν είναι κτήμα σου, δεν είναι επέκτασή σου, δεν είναι εδώ για να εκπληρώσουν τα όνειρά σου.
Είναι ψυχές που ήρθαν μέσα από σένα, όχι από σένα.
Και η δουλειά σου δεν είναι να τα διαμορφώσεις όπως θέλεις – είναι να τους δώσεις φτερά και να τα αφήσεις να πετάξουν.
Ακόμα κι αν πετάξουν μακριά σου.
Ακόμα κι αν πετάξουν σε μέρη που εσύ δεν θα πήγαινες ποτέ.
Γιατί δεν τους ανήκεις – ανήκεις στη δική σου ζωή, όπως κι εκείνα στη δική τους.
Μιλάει για τον πόνο – και δεν σου λέει να τον αποφύγεις. Σου λέει: «Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του κελύφους που περικλείει την κατανόησή σας».
Ο πόνος δεν είναι τιμωρία – είναι ξεκλείδωμα.
Είναι το σπάσιμο του τοίχου που σε χώριζε από την αλήθεια.
Και ναι, πονάει. Αλλά όπως το σπόρος πρέπει να σπάσει για να βγάλει βλαστάρι, έτσι κι εσύ πρέπει να σπάσεις για να μεγαλώσεις.
«Και όσο βαθύτερα χαράζει ο πόνος στο είναι σας, τόσο περισσότερη χαρά μπορείτε να κρατήσετε».
Διαβάζεις αυτό και καταλαβαίνεις γιατί οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει πολύ είναι συχνά αυτοί που αγαπούν πιο βαθιά, που γελούν πιο αληθινά, που ζουν πιο έντονα. Γιατί έχουν χωρέσει τον πόνο – και έτσι έχουν χώρο για τα πάντα.
Μιλάει για την ελευθερία – και σου λέει ότι δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις.
Σου λέει: «Ελεύθεροι είστε μόνο όταν η επιθυμία σας δεν είναι δέσμιο και η θέλησή σας δεν είναι μαστίγιο».
Η ελευθερία δεν είναι η απουσία ορίων – είναι η απουσία εσωτερικών αλυσίδων.
Είναι να μην είσαι σκλάβος των φόβων σου, των εξαρτήσεών σου, των πεποιθήσεών σου.
Και μιλάει για τον θάνατο – και σου λέει να μην τον φοβάσαι. Γιατί «τι είναι να σταματήσεις να αναπνέεις, παρά μόνο να απελευθερώσεις την αναπνοή από τα ανήσυχα κύματά της, ώστε να μπορέσει να ανέβει και να διευρυνθεί και να αναζητήσει τον Θεό χωρίς εμπόδια;» Ο θάνατος δεν είναι το τέλος – είναι απελευθέρωση.
Ο “Προφήτης” δεν σου δίνει απαντήσεις – σου δίνει αλήθειες που ήδη ξέρεις. Σου θυμίζει τι ξέχασες στο θόρυβο του κόσμου, στην κούρσα της επιβίωσης, στο άγχος της καθημερινότητας. Σου θυμίζει ότι η ζωή δεν είναι για να την ελέγξεις – είναι για να τη ζήσεις. Ότι η αγάπη δεν κρατιέται, ο πόνος δεν αποφεύγεται, τα παιδιά δεν κατέχονται, ο θάνατος δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάσαι.
Και όταν το διαβάζεις – όταν αφήνεις τα λόγια του Gibran να σε αγγίξουν – νιώθεις κάτι που δεν νιώθεις συχνά: Ότι κάποιος σε κατάλαβε. Ότι δεν είσαι μόνος. Ότι η ψυχή σου μιλάει μια γλώσσα που κάποιος, κάπου, την άκουσε και την έβαλε σε λόγια. Και αυτό, μόνο αυτό, είναι αρκετό.
Πηγή
Tags: ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ, ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ