Το Μεγάλο «Μαζί» ή η Μεγάλη Κατηφόρα;

"ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕΝΕΙΣ ΘΕΑΤΗΣ;"

Ξύπνα! Σταμάτα να περιμένεις έναν «σωτήρα» να κατέβει από τον ουρανό ή να έρθει από το διάστημα. Κανένας υπερήρωας δεν θα σώσει αυτή τη χώρα αν δεν τη σώσουμε εμείς οι ίδιοι.

Η αδιαφορία σου δεν είναι ουδετερότητα, είναι η «τροφή» του άδικου και της πονηριάς. Κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια στη βρωμιά, κάθε φορά που λες «όλα καλά» ενώ όλα γύρω σου καταρρέουν, γίνεσαι ο καλύτερος σύμμαχος αυτών που σε υποτιμούν.

Το κράτος δεν είναι κάποιοι άλλοι· το κράτος είμαστε εμείς. Έχουμε χρέος να διώξουμε το βρώμικο, το υποτιμητικό, το σάπιο που καταστρέφει το μέλλον μας. Η σιωπή των πολλών είναι που δίνει δύναμη στο θράσος των λίγων.

Μην αφήνεις την καθημερινότητα να σε υπνωτίζει. Η αδράνεια είναι αργός θάνατος. Αν δεν αντιδράσεις σήμερα στο άδικο, αύριο θα είναι η σειρά σου να το υποστείς και δεν θα υπάρχει κανείς να φωνάξει για σένα.

Η αλλαγή ξεκινάει από τη δική σου φωνή. Σπάσε τη σιωπή. Γίνε πολίτης, όχι απλός θεατής!

---

"ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ"

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Όπως παλιά, έτσι και σήμερα, κάποιοι εργαλειοποιούν τη θρησκεία και την πίστη για να σπείρουν το μίσος. Κατακρεουργούν αξίες και παραδόσεις αιώνων στο βωμό των συμφερόντων τους, μετατρέποντας τους ανθρώπους σε πιόνια.

Όταν χιλιάδες εισέρχονται παράνομα στη χώρα μας, γαλουχημένοι με φανατισμό και μίσος για τον χριστιανικό μας πολιτισμό, δεν φταίνε μόνο αυτοί. Φταίνε εκείνοι που τους κατευθύνουν σαν «Δούρειο Ίππο» για να μας αλλοιώσουν, αλλά φταίμε κι εμείς που το ανεχόμαστε.

Δεν είναι ρατσισμός η αυτοσυντήρηση.
Είναι δικαίωμα και χρέος μας να προστατέψουμε τη γη μας, την ασφάλεια των παιδιών μας και την ταυτότητά μας. Η αρμονική συμβίωση απαιτεί σεβασμό στους νόμους και τον πολιτισμό του τόπου που σε φιλοξενεί. Όποιος έρχεται ύπουλα για να μας επιβληθεί, δεν είναι φιλοξενούμενος, είναι απειλή.

Ξύπνα, Έλληνα!
Μην γίνεσαι ξένος στον τόπο σου. Διεκδίκησε τη νόμιμη και ασφαλή πατρίδα που σου ανήκει. Αν δεν υπερασπιστούμε τις ρίζες μας, θα μας ξεριζώσει ο φανατισμός των άλλων.

Η σιωπή μας είναι η δύναμή τους. Η ενότητά μας είναι η ελπίδα μας.

"ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ"

Η Αλήθεια του Χριστού μιλά για Ελευθερία, Αγάπη και Φως. Ποτέ δεν επιβάλλεται, αλλά προειδοποιεί τον άνθρωπο με ελεύθερη βούληση να προσέχει το κακό που σπέρνει τη διχόνοια. Σήμερα, αυτό το κακό εργαλειοποιεί την πίστη και τις θρησκείες για να κατακρεουργήσει αξίες και παραδόσεις λαών, μετατρέποντας απελπισμένους ανθρώπους σε «Δούρειο Ίππο» ενάντια στον πολιτισμό μας.

Όταν χιλιάδες εισέρχονται παράνομα, γαλουχημένοι με μίσος για ό,τι θεωρούμε ιερό, δεν είναι «φιλοξενία» να σωπαίνουμε. Είναι πνευματική παραίτηση. Η αυτοσυντήρηση δεν είναι ρατσισμός, είναι το αυτονόητο δικαίωμα να ζούμε σε μια ασφαλή χώρα που σέβεται τον Χριστιανισμό και την ιστορία της.

Το χρωστάμε στα παιδιά μας!
Τι μέλλον τους ετοιμάζουμε; Θα τους παραδώσουμε μια πατρίδα όπου θα νιώθουν ξένοι, φοβισμένοι και μειοψηφία; Αν δεν υπερασπιστούμε τη γη μας σήμερα, εκείνα δεν θα έχουν σπίτι αύριο.

Ξύπνα, Έλληνα!
Μην αφήνεις τα συμφέροντα των λίγων να σβήσουν το φως της ταυτότητάς σου. Η ελευθερία θέλει αρετή και τόλμη. Διεκδικούμε τη ζωή, την πίστη και το μέλλον των παιδιών μας. Τώρα, πριν να είναι αργά.

---

Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΜΑΣ"

Μια χώρα δεν γκρεμίζεται μόνο από τους πολιτικούς της, αλλά από τη σιωπή και την ανοχή των πολιτών της. Όταν σταματάς να διεκδικείς τη γη σου, την ασφάλειά σου και τον πολιτισμό σου, γίνεσαι ξένος στον ίδιο σου τον τόπο.

Δεν είναι «φιλοξενία» η ανεξέλεγκτη είσοδος χιλιάδων ανθρώπων με επικίνδυνες νοοτροπίες που δεν σέβονται τη χώρα που τους δέχεται. Είναι η αρχή της αλλοίωσης. Αν επιτρέψουμε να γίνουμε μειοψηφία, αν αφήσουμε τον φόβο να μας κλείσει στα σπίτια μας, τότε έχουμε ήδη ηττηθεί.

Ο πολιτισμός μας δεν κινδυνεύει μόνο από αυτούς που έρχονται παράνομα και ύπουλα, αλλά από εμάς που ξεχάσαμε ποιοι είμαστε. Η γη ανήκει σε αυτούς που την υπερασπίζονται.

Ξύπνα πριν η ιστορία μας γίνει παρελθόν.
Η νομιμότητα δεν είναι επιλογή, είναι επιβίωση.
Η ενότητα δεν είναι σύνθημα, είναι το όπλο μας.

Διεκδικούμε την πατρίδα μας. Τώρα.

 Η ασφάλεια είναι η προϋπόθεση της φιλοξενίας. Δεν μπορείς να ανοίξεις το σπίτι σου σε κανέναν αν η πόρτα σου είναι σπασμένη και η οικογένειά σου φοβάται.

Μια ισχυρή και ευνομούμενη χώρα μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό πρόσφυγα και τον νόμιμο μετανάστη που έρχεται να προσφέρει και να σεβαστεί, από εκείνον που εισέρχεται παράνομα με σκοπό να επιβάλει τη δική του ατζέντα ή να προκαλέσει χάος.

Για να έχουμε το "αυτονόητο", πρέπει να απαιτήσουμε:

1. Φύλαξη συνόρων χωρίς αστερίσκους: Η χώρα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι.
2. Μηδενική ανοχή στην παρανομία: Όποιος δεν σέβεται τους νόμους και τον πολιτισμό της χώρας που τον φιλοξενεί, δεν έχει θέση σε αυτήν.
3. Εθνική αυτοπεποίθηση: Όταν εμείς οι ίδιοι σεβόμαστε την ιστορία και τις παραδόσεις μας, αναγκάζουμε και τον ξένο να τις σεβαστεί.

Η πραγματική αλληλεγγύη σταματά εκεί που ξεκινά η απειλή για τη δική μας επιβίωση. Αν δεν προστατέψουμε το σπίτι μας, σύντομα δεν θα έχουμε σπίτι ούτε για εμάς, ούτε για τους ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν τη βοήθειά μας.

Κοίτα τον διπλανό σου. Όχι για να δεις τι φταίει, ούτε για να του ρίξεις την ευθύνη που η χώρα βουλιάζει. Κοίτα τον γιατί έχει τους ίδιους φόβους, την ίδια κούραση και το ίδιο άδειο βλέμμα μπροστά στο αύριο.

Έχουμε γίνει πρωταθλητές στη δικαιολογία:

«Εγώ έχω οικογένεια, δεν προλαβαίνω».

«Εσύ φταις που ψήφισες αυτούς».

«Σιγά μωρέ, μια χαρά είμαστε, μη γκρινιάζεις».

Και την ίδια ώρα, πίσω από τις πλάτες μας, η αδικία θερίζει. Το «δίκαιο» κατάντησε ανέκδοτο και η πατρίδα μας μια αρένα όπου ο ένας κατασπαράζει τον άλλον, ενώ οι πραγματικοί υπαίτιοι τρίβουν τα χέρια τους. Η απάθεια δεν είναι επιβίωση, είναι αργός θάνατος.

Πότε ξεχάσαμε την ανθρωπιά; Πότε το «εγώ» έγινε πιο σημαντικό από το «εμείς»; Η ιστορία μας γράφτηκε με ενώσεις, όχι με κομματικές ταμπέλες και χρώματα. Το δίκαιο δεν έχει χρώμα. Το ψωμί των παιδιών μας δεν έχει κόμμα. Η αξιοπρέπεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι το αυτονόητο.

Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να δείχνουμε ο ένας τον άλλον με το δάχτυλο και να δώσουμε τα χέρια. Να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο του «έλα καημένε, τίποτα δεν αλλάζει». Όλα αλλάζουν τη στιγμή που θα πούμε: «Φτάνει. Σήμερα δεν είμαι οπαδός, είμαι άνθρωπος και διεκδικώ το ήθος που μας έκλεψαν».

Ας θυμηθούμε ξανά τι σημαίνει φιλότιμο και αλληλεγγύη. Γιατί αν δεν ενωθούμε τώρα, χωρίς παρωπίδες, το μόνο που θα μας μείνει να μοιραστούμε θα είναι τα ερείπια.

Το Μεγάλο «Μαζί»: Από την Απάθεια στην Ανθρωπιά

Κοίτα τον διπλανό σου. Όχι για να δεις τι φταίει, αλλά γιατί έχει τους ίδιους φόβους και την ίδια κούραση με σένα. Όσο εμείς χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και «βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου», η αδικία θερίζει και η πατρίδα μας βουλιάζει στη βρομιά και την απαξίωση.

Πού πήγε το φιλότιμο; Πού πήγε η ανθρωπιά μας;

Έχουμε γίνει πρωταθλητές στις δικαιολογίες: «δεν προλαβαίνω», «έχω οικογένεια», «σιγά, μια χαρά είμαστε». Κι όμως, ξεχνάμε πως οι δυσκολίες αυτού του κόσμου δεν νικιούνται με την απομόνωση. Ο Χριστός μας είπε το πιο απλό και το πιο δύσκολο: «Αγαπάτε αλλήλους». Μας δίδαξε πως ο «πλησίον» δεν είναι ομοϊδεάτης μας, αλλά ο κάθε άνθρωπος που πονάει δίπλα μας.

Μας έδειξε ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην ένωση και στην ταπείνωση, όχι στον εγωισμό και τη φαγωμάρα. Όταν ο ένας σηκώνει το βάρος του άλλου, τότε μόνο οι δυσκολίες γίνονται υποφερτές και τα βουνά μετακινούνται.

Ήρθε η ώρα:

Να πετάξουμε τις κομματικές ταμπέλες και τα χρώματα.

Να σταματήσουμε να δείχνουμε ο ένας τον άλλον με το δάχτυλο.

Να διεκδικήσουμε το δίκαιο και το αυτονόητο με ήθος και αξίες.

Η αφύπνιση ξεκινά όταν καταλάβουμε πως η σωτηρία μας δεν θα έρθει από αυτούς που μας διχάζουν, αλλά από εμάς τους ίδιους, όταν αποφασίσουμε να γίνουμε ξανά Άνθρωποι. Η αξιοπρέπεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι χρέος μας απέναντι σε όσα παραλάβαμε και σε όσα οφείλουμε να παραδώσουμε.

Ενωμένοι, με πίστη και αλληλεγγύη, μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία. Χωρίς αυτά, είμαστε απλώς θεατές στην καταστροφή μας.

Ο Γκρεμός ή η Επιστροφή στην Ανθρωπιά;

Ήμασταν που ήμασταν αποστασιοποιημένοι, ήρθε και η καραντίνα και μας αποτελείωσε. Γίναμε απρόσωποι, κρυμμένοι πίσω από οθόνες, και το μόνο που ξέρουμε πια είναι να ξεσπάμε: βία στους νέους, μίσος στους δρόμους, βρισιές για το τίποτα.

Πού πάμε; Στον γκρεμό; Μας αρέσει αυτή η σαπίλα;

Όσο ο φόβος μεσουρανεί και το μίσος μας τυφλώνει, γινόμαστε τα τέλεια θύματα. Όσο εμείς τσακωνόμαστε για το «εσύ φταις» και το «εγώ έχω την οικογένειά μου», η χώρα λεηλατείται από την αδικία και τη διαφθορά.

Πρέπει να καταλάβουμε κάτι, έστω και τώρα στα δύσκολα: Το μίσος είναι φυλακή. Η μόνη διέξοδος από αυτόν τον κατήφορο είναι να σπάσουμε την απομόνωση. Να γίνουμε ξανά «αλυσίδα». Γιατί αν δεν γίνουμε στήριγμα ο ένας για τον άλλον, αν δεν θυμηθούμε την αξία του να είσαι Άνθρωπος με κεφαλαίο Α, τότε ο γκρεμός δεν είναι απλώς πιθανότητα, είναι ο προορισμός μας.

Ας διεκδικήσουμε το δίκαιο όχι με φωνές μίσους, αλλά με τη δύναμη της Ένωσης. Χωρίς κόμματα, χωρίς χρώματα, μόνο με την καρδιά και το ήθος που μας απέμεινε. Η σωτηρία μας είναι ο διπλανός μας.

Η Βιτρίνα και η Παγωνιά της Ψυχής

Μας μάραναν οι τύποι και οι «πληθυντικοί» της δήθεν ευγένειας, αλλά η ουσία μέσα στην ψυχή πέθανε. Γίναμε όλοι επιφανειακοί. Κλειστήκαμε στα σπίτια μας, βάλαμε κάμερες και συναγερμούς, και ξεχάσαμε να ανοίγουμε την πόρτα στον άνθρωπο.

Λέμε «φοβάμαι», λέμε «ανασφάλεια», και με αυτή την πρόφαση αφήνουμε τον συνάνθρωπο απέξω. Κλείνουμε τους κύκλους μας ερμητικά και δεν δίνουμε ευκαιρία σε όποιον έχει ανάγκη να πλησιάσει. Αλλά η μοναξιά δεν νικιέται με τοίχους.

Ο Χριστός δεν μίλησε για «τύπους», μίλησε για θυσία και άνοιγμα καρδιάς. Τώρα που τα ζόρια σφίγγουν, τώρα που η χώρα μας δοκιμάζεται από την αδικία και τη βρομιά, θα το θυμηθούμε θέλουμε δεν θέλουμε: Η μόνη σωτηρία είναι να γίνουμε αλυσίδα.

Αν δεν σπάσεις το κέλυφος του εαυτού σου για να δεις τον πόνο του άλλου, θα μείνεις μόνος σου στην καταιγίδα. Η ανθρωπιά δεν είναι στα λόγια, είναι στο να κάνεις χώρο στο τραπέζι σου και στην καρδιά σου για τον «ξένο» που είναι αδερφός σου.

ΑΦΥΠΝΙΣΗ: Θα γίνουμε Αλυσίδα ή θα πέσουμε στον Γκρεμό;

Κοίτα τον διπλανό σου. Όχι για να δεις τι φταίει, αλλά γιατί έχει τους ίδιους φόβους και την ίδια κούραση με σένα. Όσο εμείς χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και «βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου», η αδικία θερίζει και η πατρίδα μας βουλιάζει στη διαφθορά και την απαξίωση.

Η Βιτρίνα και η Παγωνιά της Ψυχής

Μας μάραναν οι τύποι, οι «πληθυντικοί» και οι δήθεν ευγένειες, αλλά η ουσία μέσα στην ψυχή πέθανε. Γίναμε επιφανειακοί. Ήμασταν που ήμασταν αποστασιοποιημένοι, ήρθε και η καραντίνα και μας αποτελείωσε. Γίναμε απρόσωποι, κλειστήκαμε στα σπίτια μας με διπλοαμπαριές, και ξεχάσαμε να ανοίγουμε την πόρτα στον άνθρωπο. Λέμε «φοβάμαι», λέμε «ανασφάλεια», και με αυτή την πρόφαση αφήνουμε τον συνάνθρωπο απέξω.

Το Μίσος ως Φυλακή

Πού πάμε; Στον γκρεμό; Μας αρέσει αυτή η σαπίλα; Η βία ξεσπά στους δρόμους, στους νέους, παντού. Ο κόσμος βρίζεται για το τίποτα, ενώ οι πραγματικοί υπαίτιοι για τα χάλια μας τρίβουν τα χέρια τους. Όσο ο φόβος μεσουρανεί και το μίσος μας τυφλώνει, γινόμαστε τα τέλεια θύματα. Η απάθεια δεν είναι επιβίωση, είναι αργός θάνατος.

Η Διδασκαλία του Χριστού και η Μόνη Σωτηρία

Ο Χριστός δεν μίλησε για «τύπους», μίλησε για θυσία και αγάπη. Μας είπε το πιο απλό και το πιο δύσκολο: «Αγαπάτε αλλήλους». Μας δίδαξε πως ο «πλησίον» δεν είναι ομοϊδεάτης μας, αλλά ο κάθε άνθρωπος που πονάει δίπλα μας. Μας έδειξε ότι οι δυσκολίες αυτού του κόσμου δεν νικιούνται με την απομόνωση, αλλά όταν ο ένας σηκώνει το βάρος του άλλου. Τότε μόνο τα βουνά μετακινούνται.

Η Ώρα της Ένωσης

Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τις δικαιολογίες του τύπου «δεν προλαβαίνω» ή «έχω οικογένεια». Η οικογένειά σου θα σωθεί μόνο αν σωθεί η κοινωνία.

Πετάμε τις κομματικές ταμπέλες και τα χρώματα.

Σπάμε το κέλυφος του εγωισμού μας.

Γινόμαστε αλυσίδα με τον διπλανό μας.

Η αφύπνιση ξεκινά όταν καταλάβουμε πως η σωτηρία μας δεν θα έρθει από αυτούς που μας διχάζουν, αλλά από εμάς τους ίδιους, όταν αποφασίσουμε να γίνουμε ξανά Άνθρωποι με ήθος και αξίες. Αν δεν ενωθούμε τώρα, το μόνο που θα μας μείνει να μοιραστούμε θα είναι τα ερείπια.

Ενωμένοι, με πίστη και ανθρωπιά. Είναι το μόνο που μας απέμεινε.

«ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΥΠΝΩΤΙΣΜΕΝΟΣ ΘΕΑΤΗΣ;» 👁️🗨️

Σταμάτα να περιμένεις σωτήρες από το διάστημα ή υπερήρωες. ο θεος για να βοηθισει θελει να δει δραση απο τους ανθρωπους !Το άδικο και η πονηριά τρέφονται από τη δική σου αδιαφορία. Όταν λες «δε βαριέσαι», δίνεις άδεια στο βρώμικο να καταστρέψει τη χώρα σου και το μέλλον των παιδιών σου.

Το κράτος είμαστε ΕΜΕΙΣ. Αν δεν διώξουμε εμείς το σάπιο και το υποτιμητικό, δεν θα το κάνει κανείς για εμάς. Η σιωπή σου είναι συνενοχή. Ξύπνα, αντέδρασε, γίνε ΠΟΛΙΤΗΣ και όχι απλό νούμερο!

(Επίλογος)

«Μην ξεχνάς ποτέ: Η ανθρωπιά είναι αυτή που κάνει μια ψυχή διαμάντι και τη διατηρεί λαμπερή, όσα σκοτάδια κι αν έρθουν. Αντίθετα, η κακία, η ζήλια και η εκμετάλλευση μαυρίζουν την ψυχή και την αφήνουν με ένα φως νεκρό.

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, ας διαλέξουμε να λάμψουμε. Ας διαλέξουμε να είμαστε διαμάντια ο ένας για τον άλλον, γιατί μόνο έτσι θα νικήσουμε τη μαυρίλα που μας περιβάλλει. Το φως της ένωσης είναι η μόνη μας ελπίδα.»

---