Για ένα παιδί που έχασε τον γονιό του

(λόγια που να γίνονται αγκαλιά)

Παιδί μου γλυκό,
ξέρω πως τώρα ο κόσμος σου μοιάζει μισός.
Ξέρω ότι περπατάς και νιώθεις πως κάτι λείπει… κάτι που κανείς δεν μπορεί να ξαναφέρει.
Αλλά πριν πνιγείς σε αυτή τη σκέψη, άκου μια μικρή αλήθεια:

Δεν έχασες τον άνθρωπό σου.
Έχασες μόνο το σώμα του.

Η αγάπη που σου έδωσε,
οι στιγμές,
οι κουβέντες,
οι αγκαλιές,
οι συμβουλές,
τα “μπράβο” και τα “μη φοβάσαι”…
όλα αυτά δεν θάβονται.
Μένουν μέσα σου — ζωντανά, πεισματάρικα, δυνατά.

Ξέρω πως πονάς.
Ξέρω πως θυμώνεις.
Ξέρω πως λες “γιατί όχι εγώ; γιατί εκείνοι;”
Μα άκου κάτι που δεν στο είπαν:

Δεν υπάρχει γονιός που να θέλει το παιδί του στη θέση του.
Κανένας.
Ποτέ.

Αν ο άνθρωπός σου μπορούσε να σε δει τώρα,
θα έπιανε τα μάγουλά σου με τα χέρια του
κι θα σου έλεγε:

“Ζήσε.
Συνέχισε.
Μη με κουβαλάς σαν βάρος.
Κουβάλα με σαν φως.”

Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός.
Χρειάζεται μόνο να μη σκληρύνεις την καρδιά σου.

Και μην πιστέψεις ποτέ ότι φταις.
Ούτε για μια στιγμή.
Ούτε για μια ανάσα.

Η ζωή κάνει κύκλους που δεν τους ελέγχουμε.
Κανένα παιδί δεν είναι υπεύθυνο για το τέλος ενός γονιού.
Και κανένας γονιός δεν θέλει το παιδί του να πληρώνει με ενοχές.

Άσε τον πόνο να έρθει.
Μα μην αφήσεις τον πόνο να σου πάρει τη ζωή.

Γιατί ο γονιός σου,
εκεί που βρίσκεται τώρα,
δεν σε κοιτά σαν σκιά —
σε κοιτά σαν όνειρο.

Μη σβήσεις το όνειρο.
Ζήσε το.

Κι αν κάπου νιώσεις πως λυγίζεις,
κάτσε, πάρε ανάσα,
κι θυμήσου:

Η αγάπη δεν έφυγε.
Απλώς άλλαξε τροπο .