Οι Μικροί Θάνατοι της Ψυχής – Όσα Καταπίνουμε, Όσα Δεν Λέμε

Δεν πεθαίνει η ψυχή από ένα μεγάλο χτύπημα.
Πεθαίνει σιγά‑σιγά…
από όλα εκείνα που κρατάμε μέσα μας και δεν τολμάμε να πούμε.

Κάθε φορά που:

• σωπαίνουμε ενώ μας αδικούν,

• χαμογελάμε ενώ πονάμε,

• ανεχόμαστε ενώ θέλουμε να φύγουμε,

• συγχωρούμε ενώ μέσα μας ματώνουμε,
  γεννιέται ένας μικρός θάνατος.

Αυτοί οι μικροί θάνατοι συσσωρεύονται.
Και μια μέρα ξυπνάμε κουρασμένοι…
χωρίς να ξέρουμε καν γιατί.

Κουβαλάμε μέσα μας λόγια που δεν ειπώθηκαν,
δάκρυα που δεν κύλησαν,
θυμό που δεν εκφράστηκε,
αγάπη που δεν μοιράστηκε.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξει;

1️⃣ Να μιλάμε – η σιωπή που πονάει είναι πιο βαριά από οποιαδήποτε αλήθεια.
2️⃣ Να αφήνουμε τον εαυτό μας να νιώσει – ο πόνος που αναγνωρίζεται θεραπεύεται.
3️⃣ Να ακούμε το σώμα και το ένστικτό μας – αυτά ξέρουν πριν από το μυαλό.
4️⃣ Να απομακρυνόμαστε από ό,τι μας σκοτώνει λίγο‑λίγο – ανθρώπους, καταστάσεις, συνηθείες.
5️⃣ Να δίνουμε χώρο στη χαρά – κάθε μικρή χαρά είναι κι ένας μικρός… αναγεννημένος εαυτός.

Η ψυχή δεν ζητάει πολλά:
λίγη ειλικρίνεια,
λίγη αγκαλιά,
λίγη κατανόηση,
κι έναν χώρο όπου δεν χρειάζεται να κρύβεται.

Αν σταματήσουμε τους μικρούς θανάτους,
θα αρχίσουμε να ζούμε μεγάλες ζωές.