«Πίσω από τα Τείχη»

Ζούμε ανάμεσα σε ανθρώπους,
κι όμως κάποιοι από εμάς ζούμε πίσω από τείχη.

Απ’ έξω ακούγονται γέλια, συζητήσεις, φιλίες, ζωή.
Απ’ μέσα υπάρχουν φωνές που ζητούν βοήθεια,
δάκρυα που δεν τα βλέπει κανείς,
άνθρωποι που υποφέρουν σιωπηλά.

Δεν ζητάμε λύσεις μαγικές.
Δεν ζητάμε να μας “σώσετε”.
Ζητάμε να μας δείτε.

Κάποιοι φωνάζουν:
«Πονάω».
Και ακούν: «Κάνε υπομονή».

Άλλοι λένε:
«Δεν αντέχω άλλο».
Και βλέπουν πλάτες να γυρνούν.

Κάποιοι ζητούν λίγη ανθρωπιά
και αντιμετωπίζονται σαν βάρος,
σαν πρόβλημα,
σαν κάτι που χαλάει τη διάθεση.

Όμως ο πόνος δεν εξαφανίζεται επειδή τον αγνοούμε.
Απλώς βαθαίνει.

Δεν είναι όλοι δυνατοί.
Δεν έχουν όλοι στήριξη.
Δεν έχουν όλοι οικογένεια, φίλους, πλάτες.

Και αυτό δεν τους κάνει λιγότερους ανθρώπους.

Η αδιαφορία σκοτώνει αργά.
Η σιωπή πληγώνει.
Και το «δεν είναι δικό μου θέμα»
γίνεται φυλακή για κάποιον άλλον.

Αν ακούσεις κάποιον να ζητά βοήθεια:
στάσου.
Άκου.
Μίλα ανθρώπινα.

Δεν χρειάζεται να λύσεις τη ζωή του.
Αρκεί να μην τον αφήσεις μόνο πίσω από τα τείχη.

Γιατί αύριο,
μπορεί να είσαι εσύ εκεί μέσα.

Και τότε,
θα ήθελες κάποιος να σου φερθεί σαν άνθρωπο.