«Δεν είμαστε αόρατοι — μας αγνοείτε»

Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν δίπλα σας.
Τους ακούτε.
Τους βλέπετε.
Και επιλέγετε να μην κάνετε τίποτα.

Μην λέτε ότι «δεν ξέρατε».

Φωνάζουμε.
Κλαίμε.
Λέμε ξεκάθαρα: «Δεν αντέχω», «Χρειάζομαι βοήθεια».
Και η απάντηση είναι:

• «Κάνε υπομονή»

• «Έτσι είναι η ζωή»

• «Δεν μπορώ τώρα»

• ή απλή εξαφάνιση

Αυτό δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι εγκατάλειψη.

Ζείτε τη ζωή σας, γελάτε, κοινωνικοποιείστε,
ενώ κάποιοι είναι κλεισμένοι πίσω από αόρατα τείχη
και βασανίζονται.

Δεν ζητάμε να μας σώσετε.
Ζητάμε να μην μας ξεπετάτε σαν βάρος.

Όταν διώχνετε έναν άνθρωπο επειδή πονάει,
δεν είστε «δυνατοί».
Είστε βολεμένοι.

Όταν λέτε «δεν είναι δικό μου θέμα»,
γίνεστε μέρος του προβλήματος.

Όταν αντικαθιστάτε ανθρώπους που δυσκολεύονται
με πιο εύκολους, πιο χαρούμενους, πιο βολικούς,
δείχνετε τι αξίζει τελικά στην κοινωνία σας:
όχι ο άνθρωπος —
αλλά η άνεση.

Η ψυχική οδύνη δεν είναι αδυναμία.
Η αναπηρία δεν είναι ντροπή.
Η ανάγκη για στήριξη δεν είναι ελάττωμα.

Ελάττωμα είναι η αδιαφορία.
Ελάττωμα είναι να κοιτάς αλλού.
Ελάττωμα είναι να λες «κάνε υπομονή» και να φεύγεις.

Κάποιοι από εμάς δεν ζητάμε πολλά.
Ζητάμε λίγη ανθρωπιά.

Και αν δεν μπορείτε ούτε αυτό,
μην μιλάτε για αξίες,
μην μιλάτε για ανθρωπιά,
μην μιλάτε για κοινωνία.

Γιατί κοινωνία που εγκαταλείπει τους πιο ευάλωτους
δεν είναι κοινωνία.