φιλε προσεχε ο αλος δε ειναι πραμα σου 

Δεν είναι “πάθος” όταν ξεπερνάς όρια.
Δεν είναι “αγάπη” όταν θεωρείς τον άλλον κτήμα.
Και δεν είναι “λάθος της στιγμής” όταν καταστρέφεις ζωές.

Είναι έλλειψη σεβασμού.
Είναι απουσία ήθους.
Είναι αξίες που δεν διδάχτηκαν ποτέ.

Όταν κάποιος πιστεύει ότι έχει δικαίωμα πάνω στον άλλον,
δεν γεννήθηκε έτσι.
Μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον που:
δικαιολόγησε τη βία,
σιώπησε στην αδικία,
μπέρδεψε τον έλεγχο με τη δύναμη.

Άνθρωποι που δεν έμαθαν να αγαπούν χωρίς να κατέχουν,
μαθαίνουν να απαιτούν, να πιέζουν, να συνθλίβουν.

Και η ευθύνη δεν είναι μόνο προσωπική.
Είναι και συλλογική.
Γιατί όταν μια κοινωνία κλείνει τα μάτια,
εκπαιδεύει θύτες με τη σιωπή της.

Ο σεβασμός δεν είναι επιλογή.
Είναι όριο.
Και όποιος το παραβιάζει,
δεν είναι δυνατός —
είναι επικίνδυνα κενός.