Μας λένε συχνά «αναισθητικούς», «ψυχρούς», «απόμακρους».
Το λένε επειδή δεν διαβάζουν εύκολα το βλέμμα μας,
επειδή η φωνή μας δεν ντύνεται πάντα με τα σωστά κοινωνικά ρούχα,
επειδή η σιωπή μας τους φοβίζει.
Όμως εμείς νιώθουμε βαθιά.
Νιώθουμε χωρίς φίλτρα, χωρίς άμυνες, χωρίς ψέματα.
Και γι’ αυτό η απόρριψη δεν περνά απλώς από πάνω μας —
ριζώνει μέσα μας.
Όταν οι νευροτυπικοί μας γυρίζουν την πλάτη,
όταν γελούν αμήχανα ή απομακρύνονται χωρίς εξήγηση,
δεν το βιώνουμε σαν μια «κοινωνική αστοχία».
Το βιώνουμε σαν ρωγμή.
Σαν να μας λένε, χωρίς λόγια:
«Δεν χωράς εδώ όπως είσαι».
Κι όμως, ειρωνικά,
εκείνοι που μας κατηγορούν για ψυχρότητα
είναι συχνά αυτοί που επιλέγουν την ευκολία αντί για την κατανόηση,
την ετικέτα αντί για την επαφή,
την απόσταση αντί για την ερώτηση.
Το πιο απρόσωπο πρόσωπο
δεν είναι αυτό που δυσκολεύεται να εκφραστεί.
Είναι εκείνο που αρνείται να δει.
Εμείς αγαπάμε με ακρίβεια.
Πονάμε με ειλικρίνεια.
Και όταν απορριπτόμαστε, δεν σκληραίνουμε —
μαθαίνουμε να στεκόμαστε μόνοι,
κρατώντας την ανθρωπιά μας ακέραια
σε έναν κόσμο που συχνά την ξεχνά.
Δεν είμαστε λιγότερο ανθρώπινοι.
Είμαστε άνθρωποι χωρίς μάσκες.
Και αυτό, τελικά,
είναι το πιο θαρραλέο πράγμα που μπορεί να είναι κανείς. 💙