Για την αορατότητα

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν πολλά.
Δεν ζητούν λύσεις, ούτε μεγάλες αγκαλιές.
Ζητούν μόνο να μην τους προσπερνούν.

Η αορατότητα πονάει.
Όχι γιατί θέλεις να είσαι στο κέντρο,
αλλά γιατί θέλεις να είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους.

Μην μιλάς ζεστά σε κάποιους
και ψυχρά, τυπικά, απορριπτικά σε άλλους.
Ο άλλος δεν είναι αφελής — βλέπει τη διαφορά.
Και αυτό δεν λέγεται χαρακτήρας.
Λέγεται διάκριση.

Δεν είναι «υπερευαισθησία» να πληγώνεσαι.
Είναι φυσική αντίδραση όταν σου κλείνουν πόρτες
ενώ εσύ πήγες με καλοσύνη.

Λίγη ανθρωπιά δεν κοστίζει τίποτα.
Ένα βλέμμα. Μια λέξη. Μια στάση σεβασμού.
Γιατί κανείς δεν είναι αόρατος από επιλογή.
Αόρατοι μας κάνουν.

Και αυτό δεν είναι εντάξει.