Δεν ήμουν ποτέ από αυτούς που διαλέγουν πρώτους.

Ούτε από αυτούς που καμαρώνουν δίπλα τους.
Ήμουν αυτός που κοιτούσαν λίγο παραπάνω… για να αποφασίσουν αν αξίζει να με κοιτάξουν καθόλου.

Έμαθα νωρίς ότι στην κοινωνία δεν μετράει ποιος είσαι, αλλά πώς φαίνεσαι.
Ότι αν δεν είσαι όμορφος με τα μέτρα τους, αν δεν είσαι «εύκολος», «ευχάριστος», «φωτογενής», τότε γίνεσαι βάρος. Κάτι που το κρύβουν. Κάτι που ντρέπονται να έχουν δίπλα τους.

Με είδα να με αποφεύγουν.
Όχι γιατί ήμουν κακός.
Αλλά γιατί δεν ήμουν βιτρίνα.

Τους είδα να τρέχουν πίσω από πρότυπα, πίσω από πρόσωπα άδεια αλλά καλοφτιαγμένα. Να γελάνε δυνατά μαζί τους, να ανεβάζουν φωτογραφίες, να καμαρώνουν. Και σε μένα; Σιωπή. Απόσταση. Μισό βλέμμα. Μισή παρουσία. Σαν να μην έπρεπε να φαίνομαι πολύ.

Και πόνεσα.
Όχι γιατί δεν με διάλεξαν.
Αλλά γιατί κατάλαβα πόσο φτωχή είναι μια κοινωνία που διαλέγει ανθρώπους με βάση το περιτύλιγμα.

Με έμαθαν να ντρέπομαι για την ύπαρξή μου.
Να μικραίνω.
Να μη ζητάω χώρο.
Να πιστεύω ότι αξίζω λιγότερο.

Αλλά όχι πια.

Γιατί αν κάτι έμαθα μέσα στην απομόνωση, είναι ότι όποιος με απέρριψε για την εμφάνισή μου, δεν θα άντεχε ποτέ το βάθος μου.
Και όποιος ντρέπεται να σταθεί δίπλα μου, δεν αξίζει να σταθεί μέσα μου.

Δεν είμαι όμορφος για τα πρότυπά τους.
Είμαι όμως αληθινός.
Και αυτό τρομάζει περισσότερο από κάθε ασχήμια.